Author: Flip van der Enden

Bright Eyes – Miracle Of Life

Met de komst van een nieuwe rechter is het Amerikaanse Hoge Gerechtshof nog verder naar rechts opgeschoven. Het met moeite bevochten recht op abortus komt daardoor onder druk te staan en zou wel eens kunnen worden afgeschaft. Maar niet als het aan Bright Eyes, Phoebe Bridgers, RHCP basman, Flea en Jon Theodore (drummer van QUOTSA) ligt. Zij steunen de pro-choice beweging Planned Parenthood met woorden en een daad in de vorm van een exclusieve vinylsingle.

Inmiddels staat Miracle Of Life ook online en dat is goed nieuws. De samenwerking van de semi-supergroep is naast een nuttig, ook een mooi nummer. Van een track waarop Flea bast en Jon Therodre drumt zou je misschien verwachten dat het er stevig of funky aan toe gaat. Maar dat is niet echt het geval. Conor Oberst zingt in zijn bekende smachtende stijl en Phoebe levert een mooie tweede stem. Met zijn klagelijke steelguitar en trippy break laat het door Oberst speciaal voor het Planned Parenthood Project geschreven nummer zich nog het best omschrijven als een spacey cowboy song.

bdrmm – Gush

bdrmm – je spreekt het uit als Bedroom- is een jonge band uit het Britse Hull die volgens de bio opereert op het snijvlak van dreampop en shoegaze. Dat. En de band heeft goed naar The (oude) Cure geluisterd.

Gush is het prijsnummer van Bedroom, het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de band. Bandnaam en albumtitel verwijzen naar de plek waar bandbaas Ryan Smith de liedjes schreef. De slaapkamer is echter ook de ideale plek om naar bdrmm te luisteren; lekker met je ogen dicht en een koptelefoon op. Dat laatste is overigens niet echt nodig, want Gush en de andere bdrmm song halen nergens het volumeniveau dat ouders of buren aanzet om te gaan klagen.

The Struts – Wild Child Feat Tom Morello

Tom Morello is van vele markten thuis. Hij heeft zelfs een tijdje meegedraaid met de E-Street Band van baasje Bruce, maar wat de gitarist van Rage Against The Machine gitarist het beste kan is onbehoorlijk hard rocken.

Dat bewijst hij weer eens als gastmuzikant op de nieuwe single van The Struts. Wie The Struts niet kent. De band komt uit Engeland en volgt het spoor van glamrockacts als Alice Cooper, The Darkness en The (oude) Stones.

Door de loodzware rif van Mortello is Wild Child een stukje stevige dan wat The Struts doorgaans serveert. Maar het heavy jasje staat ze goed.

Wild Child komt van het recent verschenen vierde album van The Struts, Strange Days. Daarop staat ook een duet met Robbie Williamson (!?).

Tot slot. The Doors hebben ook een album dat Strange Days heet en een song met de titel Wild Child. Toeval of kent The Struts zijn klassiekers?

King Gizzard & The Wizard Lizard – Automation

Later deze maand verschijnen albums 18 en 19 van de band die nooit stilzit, King Gizzard & The Lizard Wizard. Het gaat om een studio en een liveplaat die tegelijk zullen uitkomen.

Het debuutalbum van club uit Melbourne verscheen in 2011. Een simpele rekensom leert dat ze gemiddeld 2,1 album per jaar uitbrengen. Dat zijn aantallen die sinds de jaren zestig niet meer zijn voorkomen. Bij die 19 zitten ook de live albums. Normaal tellen we die niet mee, maar op de live-platen van King Gizzard staan altijd nieuwe nummers, daarom rekenen we die ook mee.

Niet alleen maakt King Gizzard heel veel platen. De band veranderd ook regelmatig van stylo. Ze hebben psychedelische paddo-rock periode gehad, een tijd waarin ze fusion/jazz rock maakten en zojuist een metalfase afgesloten.  

Vergeleken met voorgaand werk is nieuwe single, Automation een vrij conventionele rocksong. Nu zit het niet in de aard van het Lizardje om netjes tussen de lijntjes te blijven, maar in Automation zitten geen gekke tempowisselingen, klinkt de zang min of meer onvervormd en is er een duidelijk verschil tussen couplet en refreinen.

Wat je wel krijgt is een ruime portie gitaar, een hyperactieve bas en een hook waar je je jas aan kunt ophangen. Dit alles binnen het traditionele tijdsbestek van drie en halve minuut. Of Automation representatief is voor het nieuwe album? Waarschijnlijk niet. Op 20 november weten we meer.

Bee Bee Sea – Day Ripper

We kennen betere bandnamen dan Bee Bee Sea. En songtitel Day Ripper verdient ook geen originaliteitsprijs. Maar als je je daar even overheen zet en gewoon met onbevooroordeelde oren luistert naar wat de band te bieden heeft dan ga je al een stuk positiever over ze denken. De wetenschap dat Bee Bee Sea uit Italië komt zorgt ook voor enig krediet.

Bee Bee Sea maakt poppy punk met zoveel gitaar dat hun songs halve instrumentals lijken. Het gitaarwerk is ook vooral ritmisch. Luchtgitaristen zullen dan ook weinig lol beleven aan een nummer als Day Ripper.

De grootste inspiratie voor Day Ripper lijkt niet het net niet gelijknamige liedje van The Beatles, maar een ander nummer over reizen, Autobahn van Kraftwerk. Maar dan dus met gitaren i.p.v. synthesizers. The Beatles referentie zit in de staart van de song, dat is ‘geleend’ van het outro van Twist & Shout. Al met al een raar, maar boeiend plaatje dat Day Ripper van Bee Bee Sea.

Wie denkt wel iets te kunnen met een band die het midden houdt tussen Parquet Courts en King Gizzard moet zeker even luisteren.

Lana Del Rey – Let Me Love You Like A Woman

Op Love Me Like A Woman treffen we Lana Del Rey in een bleue bui. Ze wil weg uit L.A. op zoek naar de ware liefde. Die heeft ze na zes albums dus nog steeds niet gevonden. Dat is sneu voor haar, maar niet voor ons. De diva is namelijk op haar best als het met haar liefdesleven niet erg vlotten wil. 

Love Me Like A Woman is de eerste single van Lana’s nieuwe album, Chemtrails Over The Country Club. Ze schreef haar nieuwe single met Jack Antonoff met wie ze ook het inmiddels klassiek verklaarde Norman ‘Fucking’ Rockwell (2019) album maakte.  Kwaliteit gegarandeerd dus. 

Chemtrails Over The Countryclub verschijnt begin januari.

Sam Roberts Band – I Like The Way You Talk About The Future

Thuis in Canada is Sam Roberts een bekende naam. Dat mag ook wel als je  negen albums op je naam hebt staan. Maar voor ons is Sam nieuw. Dat komt omdat hij doorgaans muziek maakt die we graag aan de collega’s van Radio 2 (3) overlaten, slicke autoradiorock van het soort waar ze in Noord Amerika dol op zijn.

Maar met I Like The Way You Talk About The Future hebben Sam en band een track afgeleverd waar ook een indie-mens vrolijk van wordt. En een beetje jolijt kunnen we wel gebruiken deze dagen.

I Like The Way You Talk About The Future heeft een aansprekende titel, maar bovenal een heerlijke groove. Die heeft de band zo te horen geïmporteerd uit het Manchester van rond 1990. Met de Madchester-beat is er ook een vleugje psychedelica in het nummer geslopen waardoor I Like The Way You Talk About The Future ook een beetje trippy aanvoelt. Het resultaat is dik vier minuten het zonnetje in huis. 

Orla Gartland – Pretending

Aan de ene kant hebben we Orla Gartland vrij laat in het vizier gekregen. Aan de andere kant zijn we er net op tijd bij. Aan Pretending gingen 17 (!) singles vooraf. Maar een album heeft Orla nog niet. Daar wordt hard aan gewerkt. Pretending is de eerste single van haar nog titelloze debuutalbum dat ergens in 20121 zal verschijnen. 

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Net als iedereen wil ze graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.  

Bull – Bonzo Please

Bull is een prettig gestoorde band uit het Britse York. Je zou het kwartet nog kunnen kennen van hun in Amsterdam opgenomen single Eugene. Dat nummer hebben we met veel plezier gedraaid. Blijkbaar was de band er zelf niet zo tevreden over, want Eugene blijkt missing in action op Spotify. Maakt niet uit, je kunt drie ander Bull liedjes streamen, waaronder het zeer recente Bonzo Please.

Bonzo Please is nauwelijks langer dan twee minuten, maar er gebeurt genoeg om de oren te spitsen. Aandachtspunten zijn de smaakvolle gitaren die net als de zang verschillende gedaanten aannemen, van speels ritmegitaartje tot Beatle-esque scheurmachine.

Net als de andere Bull songs is Bonzo Please een psychedelisch powerpopliedje met een eigen logica. Om die reden doet de band doet wel aan The Flaming Lips denken. Met dit verschil dat Bull, misschien niet tijdens het schrijven, maar wel tijdens het opnemen nuchter lijkt te zijn.

Paerish – Archives

Paerish komt uit Parijs, maar dat is niet de reden dat de band Paerish heet. Hun naam hebben ze van een van de personages die zijn gespeeld door een van hun helden, Robin Williams. Parish is de naam van zijn karakter in Jumanji. Voor het zelfde geld had Paerish dus ook Mork kunnen heten. Of Mrs Doubtfire.

Rocken in het openbaar doet het kwartet sinds 2016. In dat jaar  verscheen hun eerste album dat het ongewoon goed deed. Vandaar waarschijnlijk dat de mannen ruim vier jaar lang hebben gewerkt aan de opvolger. Dat moest en zou weer net zo’n succes worden.

Of het nog titelloze album commercieel net zo’n knaller wordt als Semi Finalists durven we niet te voorspellen. Dat het artistiek wel snor zit lijkt na twee singles wel duidelijk. Archives, de nieuwe Breekijzer is de opvolger van Fixed It All, een oud-Breekijzer.

Beide singles laten een fris geluid horen, hard maar niet hersenloos, beetje grungy, beetje punky heel klein beetje poppy in de betekenis van toegankelijk. De man achter de knoppen was niemand anders dan Will Yip die sonische eerder wonderen verrichtte voor o.a. Arctic Monkeys, Panic At The Disco en The Wonder Years.