Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Black Foxxes – Jungle Skies

Black Foxxes was toch al geen vrolijke band, maar het nieuwe album van het trio uit Bristol dat volgende week uitkomt is nog donkerder dan we van ze gewend zijn. Daar is ook alle reden toe.

Frontman Mark Holley schreef het leeuwendeel van de nieuwe songs in een periode van onrust en tegenslag. En dat bedoelen we nog geen eens de Corona ellende. Holley lijdt aan een akelige ziekte, niet levensbedreigend, maar wel zeer in grijpend. De officiële naam voor zijn kwaal is alopecia androgenetica. In gewone mensentaal, haaruitval. De ziekte is erfelijk en ongeneselijk en bij Holley al zo ver gevorderd dat hij zijn hele hoofd kaal heeft moeten scheren.

Min of meer tegelijkertijd ging zijn ritmesectie er vandoor. Of hij heeft ze de laan uitgestuurd. Het is niet helemaal helder wat er precies is gebeurd. Maar het gevolg was dat Holley in een zwart gat viel. Daar is hij weer uit geklommen mede dankzij zijn muziek.

Gelukkig is Mark Holley kunstenaar genoeg om zijn persoonlijke perikelen zo te verwoorden dat zijn teksten meer zijn dan verkapte dagboeknotities. Ook muzikaal klinkt hij zeer geïnspireerd. Jungle Skies, de vierde preview van het nieuwe album is een smeulende ballad in een stijl ergens tussen The Smashing Pumpkins en Radiohead in. Een bijzonder nummer van een bijzondere band.

Ruby Fields – Pretty Grim

Ruby Fields is 20 jaar geleden geboren in Byron in New South Wales, een stad op het meest oostelijke puntje van Australië. In een land waar bijna net zoveel rockende meiden rondlopen als kangoeroes is het niet makkelijk om op te vallen. Toch steekt Ruby moeiteloos boven het maaiveld uit.

Dat doet ze met songs die tegelijk intiem en onstuimig zijn. Intiem vanwege de persoonlijke teksten en Ruby’s directe manier van zingen. Onstuimig dankzij haar elektrische gitaar. Die laat ze soms lekker gieren. Drie jaar geleden bracht Ruby haar eerste single uit. Het begin van een niet aflatende stroom releases. Pretty Grim is de meest recente. De single komt van Ruby’s debuutalbum, dat ergens volgend jaar moet gaan uitkomen.

De schoolverlater schreef Pretty Grim na haar eerste, uitputtende tour door Australië. Het nummer gaat over het leren omgaan met de lusten (alcohol) en lasten (alcohol) van het toeren.

Todd Rundgren & Rivers Cuomo – Down with the Ship

Todd Rundgren is een levende legende. De nu 72 jarige Amerikaanse multi-instrumentalist heeft 25 soloalbums op zijn naam staan plus 3 met zijn eerste band, Nazz en 9 met zijn progrockband Utopia. Toch is hij bekender en succesvoller als producer dan als platenmaker.

In zijn lange loopbaan heeft hij maar één echte hit gehad, I Saw The Light, een nummer van zijn derde LP, Soomething, Anything. (1972) Als producer kan hij lange gangwanden behangen met gouden en platina platen. Die kreeg hij voor zijn werk met o.a. Hall & Oates, XTC, New York Dolls, The Tubes en The Band. Van de poen die hij opstreek als producer van Meatloaf’s Bat Out Of Hell heeft hij een studio kunnen bouwen. Op Hawaii . Zoals gezegd een levende legende.

Die zelfde Todd Rundgren heeft nu een single gemaakt met Rivers Cuomo, in het dagelijks leven zanger van Weezer. Rundgren heeft in zijn lange loopbaan zo’n beetje elk denkbaar genre beoefend. Down With The Ship is echter zijn eerste skaproductie.

De colab met Cuomo klinkt zo authentiek dat je in eerste instantie denkt naar een oud nummer van The Skatalites te luisteren. Dat het 2020 is hoor je pas als Cuomo gaat zingen. Down With The Ship is duidelijk een grap, maar wel een geslaagde grap. Een waar je vrolijk van wordt. Wat dat betreft is het de juiste plaat op een goed moment. Het zou ook zo maar kunnen dat Down With The Ship Todd’s tweede echte hit wordt.

The Lathums – I See Your Ghost

The Lathums is een nog albumloze belofte voor de nabije toekomst. De jonge band, de helft van het kwartet is nog onder de twintig komt met de aanbeveling van Charlatans zanger Tim Burgess. Ze hebben nu ongeveer een dozijn sterke, beetje folky indiesongs uit. Die doen mede door het Nood-Engelse accent wel aan The Housemartins doen denken.

We dichten The Lathums dus een zonnige toekomst toe, maar I See Your Ghost is niet het nummer waarmee de band zal doorbreken. Tenminste dat is niet te hopen voor ze. Met zijn kekke skaritme, rappe zangpartij en surfy gitaren heeft I See Your Ghost alles om een hit te worden. Een novelty hit. De nieuwe single is dus compleet anders dan Fight On en All My Life, de net niet zwaarmoedige songs als waarmee de band naam maakte.

Als geintje tussendoor is See Your Ghost zeker geslaagd. Zanger Alex Moore blijkt zo snel te kunnen zingen dat je hem nauwelijks meer kunt volgen, laat staan meezingen. Ook gitarist Scott Conception toont zich een snelheidsduivel op zijn instrument. Na twee en halve minuut is het feest afgelopen en gaan we weer over tot de orde van de dag.

Pearl Jam – Get It Back

Pearl Jam komt terug van helemaal niet zo lang weggeweest met solide single. Get It Back zal zeker de fans bekoren en misschien ook wel mensen die menen te zijn uitgeluisterd op de band. Eddie Vedder is als vanouds goed bij stem, maar de bonuspunten gaan naar de gitaristen die tekenen voor een smaakvol slot.

In Get It Back worden stille passages afgewisseld met hardere delen. Klassieke grunge dus. Opvallend is de berg energie die de band na 30 jaar nog steeds kan opbrengen.

Get It Back is nieuw, maar niet helemaal. Het nummer was een aantal weken geleden kort te koop op Bandcamp als onderdeel van de campagne, ‘Good Music To Avert The Collaps Of The American Democracy’. Ja zo’n actie is nodig in het Amerika van Trump.

Nog meer goed nieuws uit het PJ kamp; op 22 oktober is het 30 jaar geleden dat Pearl Jam voor het eerste optrad. Dat was in de Off Ramp in Seattle. Het jubileum wordt gevierd met een pay per view videostream van een 3 uur durend optreden in Philadelphia op 29 oktober 2016. 32 songs waaronder het complete Ten album opnieuw gemixt en met nooit eerder vertoond beeldmateriaal. Entree $ 14, 99. Hier is hier is de link.

Greta Van Fleet – My Way, Soon

Slade, ken je de naam? De Britse band begon ruig en overtuigend begin jaren zeventig, maar eindige als een ietwat slappe glamrockband. Het feit dat hun grootste hit een kerstliedje is zegt wel wat. Wat heeft Slade met Greta van Fleet te maken? Helemaal niks behalve dan dat John Kiszka met zijn geknepen stem op My Way, Soon erg doet denken aan Slade zanger Noddy Holder. Meer nog dan op Robert Plant met wie hij het vaakst wordt vergeleken.

My Way So Soon klinkt sowieso net even anders dan de bluesy rocksongs waarmee Greta naam maakte. Nog steeds zo retro als de neten dus, maar wat minder bluesy om niet te zeggen poppier, speelser. Een beetje als Slade eigenlijk in hun hoogtijdagen. Maar dan met extra veel gitaar. Over een album is verder nog niks bekend, maar goed nieuws dat de boys terug zijn!

Kynsy – Happiness Isn’t A Fixed State

Kynsy alias Ciara Lindsey is een twee singles jong talent uit Dublin. Met zo’n korte staat van dienst is de informatie nog schaars, maar het schijnt dat Kynsy geheel zelfstandig te werk gaat.

Ze heeft zelf de drummachine geprogrammeerd, de gitaarpartijen ingespeeld, de sterke melodie bedacht en de wijze tekst geschreven. Happiness Isn’t A Fixed State gaat over hoe om te gaan met teleurstellingen. In dit geval een stukgelopen relatie. Het enige wat Kynsy heeft uitbesteed is de mix van Happiness Isn’t A Fixed State. Die is gedaan door Claudius Mittendorfer (Interpol, Sorry, Parquet Courts).

Nu we toch namen noemen. Qua sound zegt Kynsy zich te laten inspireren door Iggy Pop, St Vincent en Julian Casablancas. En als songwriter door o.a. David Byrne en Damon Albarn. Het ‘het’ heeft Kynsy van zichzelf. We gaan dan ook nog veel van haar horen.

En o ja de clip heeft ze ook zelf geregisseerd.

Oneohtrix Point Fever – Long Road Home

Achter de wetenschappelijk aandoende naam Oneohtrix Point Fever schuilt de 38 jarige Daniel Lopatin uit de stad Wayland in de Amerikaanse staat Massachusetts.

Lopatin maakt sinds 2004 geluid. Dat doet hij onder diverse aliassen. Inmiddels heeft hij zo’n vijftien albums op zijn namen staan. Dan biedt ook regelmatig een helpende hand aan vrienden en collega’s. O.a. The Weeknd, David Byrne en FKA Twigs horen tot zijn klandizie.

Omdat veel van zijn avonturen zich op de dansvloer afspelen hebben wij tot nu toe nog geen kennis gemaakt met Dan Lopatin in zijn vermomming als Oneohtrix Point Fever. Daar gaan we nu verandering inbrengen. Long Road Home is namelijk de aandacht waard van iedereen die niet vies is van wat elektronica op zijn tijd. EDM maar dan zonder de D maar met zang en met melodie. Zeg maar synhti-pop, al hoewel Long Road Home meer is dan dat.

De nieuwe OPF single is het muzikale contradictio in terminis, een warme computer plaat. De violen komen uit een doosje, net als de beat en alle andere klanken die je hoort. Er wordt ook gezongen, door een koor dat lijkt te bestaan uit robots. Desondanks klinkt het heel humaan allemaal, zelfs een beetje melancholiek.

Tot nu toe is een songs als Long Way Home een uitzondering op de electro regel van Oneohtricks Point Fever. Een experiment waarschijnlijk, dat beslist voor herhaling vatbaar is.

LOWLIVES – Gravity

Als The Defiled, Amen en Once Nothing beroemde bands waren geweest dan was LOWLIVES een supergroep. Helaas is het nooit wat geworden met genoemde bands. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ze uit elkaar zijn gevallen en een aantal exen nu LOWLIVES is begonnen.

Het is onverstandig om in de metalindustrie aan voorspellingen te doen. Zeker in deze tijd. Maar we mogen er wel van uit gaan dat LOWLIVES behoorlijk ver gaat komen. Verder dan de mannen met hun oude bands kwamen. Aan het geslaagde Gravity is goed af te horen dat we we hier met veteranen te maken hebben. Met muzikanten die weten wat ze willen en wat ze kunnen.

Om je een indruk te geven van het geweld dat ze produceren. Gravity klinkt zoals Nirvana zou hebben geklonken als Kurt meer metal dan punk was geweest.

Gravity is single drie van de Amerikanen die hard werken aan een debuutalbum.

Nothing – Bernie Sanders

Nieuwe Nothing single Bernie Sanders gaat niet over de Amerikaanse politicus van die naam. Waar het nummer wel overgaat weet zelfs zanger Dominic Palermo niet.

Nothing is een tien jaar oude band uit Philadelphia met binnenkort vier albums op hun naam. Muzikaal eet Nothing van diverse, doorgaans stevige walletjes. Echt hard wordt het echter zelden.

Palermo, het enige lid van het eerste uur heeft een hardcore punkverleden, maar dat uit zich meer in zijn teksten en presentatie dan in zijn muziek. Daarin gloort altijd wel een melodie. Al zit die soms diep verstopt achter muren van gitaar. Voor nieuwkomers in het nihilistische universum van Palermo’s Nothing is Bernie Sanders met zijn verre vocals, shoegaze gitaren en cryptische tekst een goede introductie.

Het nieuwe album van Nothing heet The Great Dismal en verschijnt nog deze maand.