Author: Flip van der Enden

The Ninth Wave – Everything Will Be Fine

Er zijn dit jaar een paar bands opgedoken van wie we hoge verwachtingen koesteren. Om er een paar te noemen van Britse komaf, Tiña, Moses, The Lathums en The Ninth Wave, dat het jaar afsluit met alweer een sterke single.

Met het grotendeels door Millie en Haydn unisono gezongen Everything Will Be Fine blijft de band uit Glasgow op het glam-rockpad. De meeste songs van The Ninth Wave hebben een donker randje, maar op Everything Will Be Fine slaat de band een positieve toon aan.

De boodschap zit in de titel, die zo vaak wordt herhaalt dat het wel een mantra lijkt. Voor wie 3 minuten te kort is om achter de wolken de zon te herkennen is er ook een versie van 9 minuten beschikbaar. Wie daarna nog last heeft van somberte moet gewoon een paar keer op repeat klikken.

la loye – i’m still asleep

Wie even ver weg wil zijn van virussen, smeltende polen en narcistische politici kan zich geen betere vluchtroute wensen dan het dik vier minuten durende i’m still asleep van la loye.

Je hebt droompop en je hebt wegdroom-pop. Dat laatste is waarin la loye is gespecialiseerd. Van de concerten weten we dat de band rond Anne Lieke Heusinkveld genoeg songs heeft voor een heel album. Helaas laat ze die maar met mondjesmaat los online. I’m still asleep is pas het tweede liedje van laloye dat je kunt streamen. Die schaarste komt dus niet door gebrek aan repertoire, maar lijkt het gevolg van een hang naar perfectionisme. Het voordeel van dat nadeel is dat de nummers die verschijnen van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Ondertussen dromen wij van een heel album van laloye.

Goat Girl – The Crack

Na twee singles lijkt het veilig te stellen dat Goat Girl niet gebukt gaat onder het ‘moeilijke tweede album syndroom’. Sad Cowboy liet een verfijning horen van de op hun debuutalbum geïntroduceerde dansbare sprokkelpop. Ook op The Crack wordt uit verschillende stijlen een aantrekkelijke mix gebrouwen.

We horen powerpop, space rock en invloeden uit de Frans-Italiaanse filmmuziek van de jaren zeventig. Sfeerbepalend is het klavecimbel-achtige keyboard, dat het nummer een melancholieke echo meegeeft.

Het nieuwe album van Clottie Cream, L.E.D., Naima Jelly en Rosy Bones heet On All Fours (op handen en voeten) en verschijnt op 29 januari.

La Femme – Disconnexion

Parlez vous Français? Non? Wij ook niet echt. Maar dat drukt de pret die we hebben bij het beluisteren van de nieuwe single van La Femme nauwelijks.

Disconnexion is een retro-futuristisch disco-nummer met een monoloog van een zeer rapide van de tongriem gesneden monsieur, een banjo solo en engelachtige achtergrondzang van la femme van La Femme, Clara Lucienne.

We hebben eerder muziek gedraaid van de band uit het Zuid-Franse Biarritz, het new waverige Nous Etions Deux en het punky Tatiana. Tres divers dus dat La Femme. Naar verwachting is Disconnexion onderdeel van het nog titelloze La Femme album numero 3 dat in 2012 zou moeten uitkomen.

Teenage Wrist – Taste Of Gasoline

Het onmiskenbaar Amerikaanse Teenage Wrist is al eerder gesignaleerd in deze contreien. Met de nummers, Dweeb (2017), Stoned Alone (2018) en Mary (2018) om precies te zijn. De laatste twee nummers schopten het tot Breekijzer. Taste Of Gasoline treft een zelfde lot.

De nieuwe single is een voorproefje van album 2 van de band uit L.A. De opvolger van Chrome Neon Jesus gaat Earth Is A Black Hole heten. Op Taste of Gasoline komt Teenage Wrist iets poppier uit de hoek dan op het debuutalbum. Aan de luxe productie kan je horen dat hun label er het volste vertrouwen in heeft dat Teenage Wrist deze 2e ronde gaat doorbreken. Dat vertrouwen delen we dus, vandaag dat de boys hun 3e Breekijzer scoren, en hun eerste hattrick!

Orla Gartland – Pretending

We hebben Orla Gartland vrij laat in het vizier hebben gekregen. Aan Pretending gingen maar liefst 17 (!) singles vooraf.  Een album heeft ze echter nog niet. Dat staat in de steigers. Pretending is de eerste single van Orla’s nog titelloze debuutalbum dat ergens in 2021 uit moet gaan komen. 

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Zoals iedereen wil Or graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.  

Storefront Church – The Gift

Wie The Queen’s Gambit (Netflix) nog niet heeft gezien. Moet zichzelf een plezier doen en zo snel mogelijk de schade inhalen. Op de soundtrack van de mini-serie staan verschillende juweeltjes uit het verleden, maar ook een paar tracks van recenter datum die of op bestelling zijn gemaakt of door de soundtrack-samenstellers zijn opgespoord en ingelijfd. Een daarvan is het sfeervolle The Gift van Storefront Church.

Achter de naam Storefront Church steekt Lukas Frank die drie jaar geleden een eerste single uitbracht waarop Phoebe Bridgers te horen is. Die single werd eveneens in 2017 gevolgd door een EP maar daarna werd het stil. Frank blijkt in de tussentijd te hebben gewerkt aan zijn debuutalbum. Daarvan is The Gift een eerste smaakmaker.

Je zou de nieuwe single van Storefront Church kunnen omschrijven als Beach Boys Noir. Dat The Gift klinkt als het werk van een pro komt omdat we hier ook een pro aan het werk horen. Frank was al op jonge leeftijd actief als drummer bij o.a. Portugal The Man, Alexandria Saviour en de band Hands. Inmiddels speelt hij een heel scala aan instrumenten, tekent hij voor zijn eigen songs die hij ook nog een zelf produceert. Album volgt a.s.a.p.

NewDad – I Don’t Recognise You

Ook NewDad past in de eerder gesignaleerde trend van meisjemeisjes met fuzz gitaren. Zusters in het kwaad zijn o.a. beabadoobee, King Hannah en Alaska Reid.

NewDad wordt per single beter. I Don’t Reconize You is pas de vijfde release van de band uit de Ierse Galway. De dromerige nieuwe single is een grungy song met zachte en iets minder zachte passages. Net boven de mix zweeft de licht verkouden klinkende stem van Julie Dawson.

NewDad is nog zo jong dat ze nooit echt hebben getoerd. De voor dit jaar geplande tournee kon om de bekende redenen niet doorgaan. ook heeft de band nauwelijks studio-ervaring. Om de zelfde bekende redenen heeft de band hun vorige singles zelf opgenomen en geproduceerd. De ruwe opnamen stuurden ze naar Belfast waar Chris Ryan zijn studio runt. Hij verzorgde de eindmix.

I Don’t Recognize You is wel opgenomen met een professional aan de knoppen. De band is voor de opname naar speciaal naar Belfast gereden. Hopelijk hebben ze meer kunnen opnemen dan alleen  I Don’t Recognize You. Maar het was sowieso een vruchtbaar bezoekje aan Noord Ierland.

Slow Worries – Active Recovery

Slow Worries is niet helemaal nieuw. Er is al eerder een EP verschenen en ook is de band al een paar keer gesignaleerd op de juiste plekken w.o. Vera in Gruun en de OCCI in de hoofdstad. Maar met de release van het eerste volwaardige album wordt het nu serieus.

Tussen de tien tracks op het Careful Climb album zit absoluut geen kaf. Zelf heeft de band gekozen voor het titelnummer als single. Tenminste daar hebben ze een clip bij gemaakt. Op de Pinguin-burelen is  echter Active Recovery favoriet.

Track zeven van het album heeft alles wat Slow Worries zo aantrekkelijk maakt. In aanleg produceert de band pure popliedjes, maar aan het karakter van de songs wordt van alle kanten geknaagd, door gruizige gitaren, een hard klappende drummer en een bassist die van doorpakken houdt. Boven het strijdgewoel verheft zich een zuivere stem, eigendom van Maaike Muntinga, die in de voetsporen treedt van diva’s als Debbie Harry, Liz Phair en PJ Harvey.

Wie wat dieper in de pre-historie van Slow Worries graaft komt namen tegen als Blue Crime, Houses en Dusty Blinds. Die ervaring vertaalt zich nu naar een van de beste debuutalbums van Nederland indie-land sinds tijden.

Faux Real – Spooky Bois

Faux Real is het speeltje van de gebroeders Elliott en Virgile Andt. Het Franco-Amerikaanse duo heeft nu zo’n zes nummers uit die overal en nergens naar klinken. In hun kleurrijke smeltkroes herken je invloeden uit de dance, glam, synhti-pop, punk, r&b, new wave, art rock etc. Doorhalen wat niet wordt verlangd. De mix wordt geserveerd met een vrolijke knipoog.

De bois worden steeds beter in wat ze doen. Spooky Bois is een inderdaad spooky track die klinkt als een door Daft Punk geproduceerde Pet Shop Boys cover van een oude Talking Heads track. Of iets in die geest.

Faux Real stond begin dit jaar op ESNS. Daar zijn ze opvallend genoeg ondergesneeuwd door het misschien wel te ruime aanbod van acts. Opvallend, want we laten ons vertellen dat de bois op de bühne net zo onderhoudend zijn als op plaat. Dat het vaccin er snel moge komen.