Author: Flip van der Enden

Aaron Taos – Loneliness Pt. II feat spill lab

Loneliness Pt II is niet zozeer een vervolg op Loneliness Pt I, maar een remake met gastzang van spill tab. Even voorstellen. Aaron Taos is een aanstormende Amerikaanse online rocker in de lijn van Gus Dapperton. Behalve muzikaal talent heeft Aaron ook gevoel voor humor. 

In zijn bio staat dat hij een zoon is van Audrey Hepburn en Robert DeNiro. Een snelle technisch-biologische berekening leert dat Aaron dan minstens minsten 50 zijn. Een grap dus. Aaron heeft twee albums en een hele sliert singles uit. Loneliness verscheen in 2018 en kan je het beste omschrijven als een blue eyed soul ballad. Het Otis intro, prettig wiegende rime en de gitaarsolo aan het slot geven het nummer voor repeat vatbaar.

Het origineel is goed, de nieuwe versie is beter. De upgrade komt voor rekening van spill tab, een Frans-Koreaanse zangeres met drie dromerige singles op haar naam. De alliance van mister Taos en mademoiselle tab is vrucht- en voor herhaling vatbaar.

Plants and Animals – Le Queens

De new zweef, nummers die klinken alsof het gaatje van de plaat niet in het midden zit lijkt alweer over zijn hoogtepunt heen. Zelfs de aanzwengelaar van het genre, Mac deMarco laat zijn gitaren tegenwoordig weer gewoon recht klinken.

Le Queens, de nieuwe single van Plants and Animals is waarschijnlijk dan ook een nawee. Mogelijk stond er een apparaat verkeerd afgesteld en dacht men hee dat klink goed, niks meer aan doen. En gelijk hadden ze. De jengelende gitaren en keyboards zijn niet het enige opvallende aan Le Queen. Het lidwoord le geeft het al weg. Er wordt in het Frans gezongen of beter half gehijgd. De ademloze zangstijl van invité, Adéle Trottier-Rivard refereert namelijk aan de roemruchte Yé Yé zuchtmeisjes-stijl, die populair was in het Frankrijk van de jaren zestig.

Le Queens gaat noch over vorstinnen noch over mannen in drag, maar over een amoureuze avond in een club in de wijk Queens in New York. Het nummer is afkomstig van The Jungle 23/10), het vijfde album van Plants and Animals uit Montreal.

NewDad – Blue

In de New York Times stond pas een groot artikel met de titel “Guitars Are Back Baby!” Tegen de verwachting en veel berichtgeving in is de gitaar volgens de krant bezig aan een serieuze comeback. Bedrijven als Gibson en Fender draaien topjaren. En het zijn geen ouwe mannen met AC/DC die gitaren kopen, maar twintigers en dertigers.

Opvallend ook is dat 45 % van de nieuwe gitaarkopers vrouw is. Julie Dawson is zo’n jonge gitaarfan. Zij zingt in NewDad, een vier singles oude dreampopband uit Ierland. De bandnaam NewDad suggereert een rol van vaders in de smaakvorming van de band. Vandaar misschien de liefde voor gitaar. Blue is bleu is soort van droevig vaker wel dan niet als het gevolg van een onbeantwoorde liefde. Julie’s zang in Blue is zacht en weemoedig, down maar niet out. Dat achter de wolken de zon schijnt maakt de ritmesectie duidelijk met een beat die je voet op de maat laat meebewegen.

Tiger Lili – Lightning

Tiger Lili is een soloproject van Lili Trifilio van Beach Bunny, een pretpoppunkband uit Chicago. Beach Bunny bracht eerder dit jaar hun debuutalbum uit, het zeer succesvolle Honeymoon. Daarvan hebben we het nummer Dream Boy gedraaid.

Als haar band relatief nieuw is en het succes nog vers waarom komt Lili dan nu al met een solosingle op de proppen? Als je Lightning hoort, begrijp je waarom. Het nummer lijkt in niets op de muziek die Lili met haar band maakt. Lightning wijkt sowieso af van alles wat momenteel gangbaar is. Het nummer begint als een folksong dan volgt er een ‘spoken word’  passage en eindigt in een orgie van cello, piano en gitaren. De apotheose neemt  ruim een derde van het nummer in beslag. Hopelijk volgt er snel een album.

Deep Sea Diver – Impossible Weight ft. Sharon Van Etten

Al heb je nog nooit van Deep Sea Diver gehoord, grote kans dat je de drijvende kracht van de band uit Seattle wel eens een keer aan het werk gehoord. Of twee of drie. Jessica Dobson heeft namelijk gitaar gespeeld bij Beck en Spoon, Yeah Yeah Yeahs en The Shins.

Jessica was er vroeg bij. Ze was nog geen twintig toen ze haar eerste soloalbum uitbracht. Dat was geen succes, de opvolger evenmin. In retrospect kan je zeggen dat Jessica meer een groepsmens is dan een solist.

Nieuwe single Impossible Weight is het titelnummer van het derde album van Deep Sea Diver. Terwijl de vorige albums zeker zijn weg naar de fans wisten te vinden, wijst alles er op dat de band nu aan de vooravond van een algemene doorbraak staat. In de korte tijd dat Imposible Weight uit is heeft het nummer al bijna net zo veel luisteraars getrokken als ouder werk. Een deel van de buit moet naar Sharon van Etten die een couplet voor haar rekening neemt en een mooie tweede stem zingt.

Impossible Weight, het album verschijnt op 16 oktober.

Faces On TV – Keep Me Close

Jasper Maekelberg is een drijvende kracht achter de eigentijdse Vlaamse indie-scene. Zijn smaak, inzicht en technisch vermogen bezorgden acts als Balthazar, Bazart en J.Bernard faam en een bescheiden fortuin.

Op eigen benen boert Jasper ook allesbehalve slecht. Onder zijn alias, Faces On TV heeft hij op Spotify al met meerdere songs meer dan een miljoen plays weten te scoren. Huzarenstukjes zeker als je weet dan hij met zijn muziek niet op de algemene luisteraar mikt.

Keep Me Close is helemaal nieuw en reeds aan zijn opmars begonnen. De nieuwste single van Faces On TV heeft een zachte tred en een sluipende melodie. Extra attracties zijn een Strawberry Fields keyboard en een verleidelijk dameskoor. Een EP volgt begin oktober.

The Violent – Smile Like a Hostage

Met een bandnaam als The Violent is het niet onredelijk om te denken dat je een partij heerlijke teringherrie te wachten staat. Ook een titel als Smile Like A Hostage geeft de burger hoop.

Het trio maakt de verwachtingen waar. Maar ook weer niet helemaal. Voor een song met een metalglans is Smile Like A Hostage opvallend subtiel. Als het nummer begint denk je dat mag van mij wel wat harder, en voor je bent uitgedacht gaat de beuk er in. Dit patroon wordt een aantal keer herhaald. Als de track na 3 en halve minuut is afgelopen ben je fan.

The Violent is met mysterie omgeven. De bandleden houden hun identiteit angstvallig geheim. De schaarse foto’s zijn schimmig en in de clip komt de hele band zelfs helemaal niet voor! Daar steekt of een slim marketingplan achter of we hebben hier te maken met een anonieme supergroep. De kwaliteit van song, uitvoering en productie suggereren het laatste. Dat is dus het huiswerk van deze week. Zoek uit, wie schuilen er achter The Violent?

girl in red – rue 

We nemen deze week afscheid van Mari Ulven a.k.a. girl in red. Niet omdat we haar zat zijn, maar omdat ze zo beroemd gaat worden dat ze onze hulp niet meer nodig heeft. Om als indie-act door te breken naar de mainstream kom je er niet onder uit om water bij de wijn te voegen. Die ontwikkeling zie je al een tijdje bij Mari. Haar eerste opnamen waren best krakkemikkig. Je hoorde goed dat ze thuis had zitten pielen met niet veel meer dan een laptop, een beetje goede wil en een heleboel talent. Haar primaire doelgroep was meiden die zoals zij op meiden vallen. Al snel breidde haar publiek zich uit en steeg het aantal plays op Spotify tot ruim zes en half miljoen luisteraars per maand. Dat zijn hitartiest aantallen.

rue is haar best geproduceerde single en meest poppy song tot nu toe. Net als voor haar Coldplay, Muse en Tame Impala is een doorbraak naar de mainstream niet meer te vermijden. Daar lijkt ze ook op aan te sturen. In reu (berouw) is de gender van de aangesproken persoon onduidelijk. Fans weten wel beter, maar nieuwkomers zouden kunnen denken dat de ‘you’ een jongen is. Duidelijke LGBT nummers komen in landen als de V.S. en Engeland niet op de radio. En airplay is nou eenmaal een voorwaarde voor hitsucces. girl on red lijkt die drempel dus bewust te hebben weggenomen. Wat ze  natuurlijk helemaal zelf moet weten. Dat ze met rue naar de commercie lonkt neemt overigens niet weg dat het een uitstekend nummer is. Een happy-sad liefdesliedje in een gothic jasje. 

Als reu echt zo’n grote hit wordt als verwacht en gehoopt zal Mari binnenkort te horen zijn op 3FM, Radio 38 en noem maar op en dan zit onze taak erop. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Robin Kester – Sweat & Fright

Robin Kester is gezegend met een stem waarmee ze het saaiste liedje nog mooi en overtuigend kan laten klinken. Niet alleen weet ze immer te boeien met haar fraaie rookkleurige timbre ook haar controle imponeert.

Veel mensen verwarren hard zingen met goed zingen. Wat Robin zo bijzonder maakt is haar subtiele zangstijl. Zo kan ze een song door een lichte trilling een Oosterse teint geven zoals ze doet in Sweat & Fight. Haar nieuwe single mag er sowieso zijn. Sweat & Fight klinkt als een Air cover van een Portishead song, maar dan met die onmiskenbare stem van de Utrechtse nachtegaal.

Robin deelt de eer van het welslagen van haar nieuwe single met producer Marien Dorleijn van de band Moss. Hij weet precies de juiste ambiance te creëren waarin ze kan schitteren. Robin’s debuutalbum, This Is Not A Democracy is nu uit.

We Are They – Bring It On

Bring It On is de eerste single van We Are They, een Amerikaanse protestband, waarvan de leden graag anoniem willen blijven. Het gaat om de boodschap en niet om de poppetjes.

Die wens om niet met naam en toenaam in de publiciteit te komen suggereert dat de muzikanten wel eens bekend zouden kunnen zijn. Dat We Are They, zeg maar een soort van supergroep is. Wat ook kan is dat het een slim marketingplan is bedoeld om de nieuwsgierigheid op te wekken. Of ze zijn bang voor bedreigingen, ook dat is niet uit te sluiten. Kortom we weten het niet.

Muzikaal is de actie nu al geslaagd. Bring It On is een no nonsense rocksong met met sterke meidenzang en ruime porties loeiende gitaren. De kans dat We Are They Trump aan het wankelen zal krijgen is natuurlijk niet zo groot. Maar alle beetjes helpen.