Al-Quasar – Selma

Dankzij Altin Gün weten we dat er in Turkije in de jaren zeventig een levendige psychedelische rockscene bestond. Al-Quasar wijst ons op het feit dat de invloed van Jimi Hendrix, Cream, The Grateful Dead e.a. tot diep in het Arabische schiereiland reikte. Anders dan Altin Gün speelt Al-Quasar eigen nummers.

De kern van de band bestaat uit de Frans-Amerikaanse producer Thomas Attar Bellier en de Marokkaanse zanger Jaouad El Garouge.

Het idee was om Arabische garage-rock te maken, een westerse ritmesectie aangevuld met percussie-instrumenten uit het midden oosten, vintage gitaren naast traditionele Arabische snaarinstrumenten. Wat begon als vrolijk experiment nam al snel serieuze vormen aan en nu is Al-Quasar een functionele band met optredens in het Westen en Midden-Oosten. In de live-band zitten leden van o.a. Tinaruwen en Africa Express.

En er is een debuut mini-album. Arabian Fuzz is de naam die de band aan hun aan hun muzikale beestje heeft gegeven. Songs als single Selma zitten dicht tegen de surfrock aan. Dat is geen toeval zegt Bellier in een interview. Miserlou, de grote hit van Dick Dale is gebaseerd op een Egyptisch volksliedje. Het moge duidelijk zijn dat Al-Quasar een ideale festivalband is.

45ACIDBABIES – 3 (Walk With Me)

Het Utrechtse 45ACIDBABIES is het muzikale equivalent van een stuiterbal. Of een toverbal. Hun songs zijn extreem, exotisch en experimenteel, maar altijd toegankelijk en zonder uitzondering dansbaar. En gevarieerd.

Op nieuwe single 3(Walk With Me) treffen we de band in een relatief rustige bui. Dat wil niet zeggen dat men zich aan de regels heeft gehouden. Aanstichter Sophia De Geus lijkt haar zangpartij per telefoon te hebben ingezongen, de gitaren zijn excentrisch en de ritmesectie bonkt als een skippybal.

Toch klinkt 45ACIDBABIES op 3(Walk With Me) poppier dan ooit. Een dikke (internationale) hit mag dan ook niet worden uitgesloten.

Mourn – The Feeling Is Disgusting

 Mourn komt uit Catalonië. Daar zullen ze vast beroemd zijn, maar elders leeft de naam Mourn alleen bij mensen die hun bands graag obscuur en onbevangen hebben. Nou die hebben pech. Na zes jaar rocken in de marge zit Mourn namelijk duidelijk in de lift. 

De Mourn meiden begonnen in 2014. Aanvankelijk moesten ze het vooral hebben van inzet en enthousiasme. Maar al doende hebben ze nu het punt bereikt waarop  ze kunnen wat ze willen. De kneuterigheid- hoe charmant ook- is vervangen door professioneel vuur. Dat er ook op het gebied van het schrijven van songs stappen zijn gezet, bewijst de band met The Feeling Is Disgusting. De nieuwe Mourn single is puntig en onstuimig en zal bij gebrek aan live-podia in menig huiskamer voor opwinding zorgen. Daarbij mogen we het spontaan ontstaan van een één of twee persoons mosh-pit niet  uitsluiten.

Nieuw album, Self Worth 30 oktober.

 

 

The Smashing Pumpkins – Cyr

De opstelling van The Smashing Pumpkins is zo vaak veranderd dat we de tel een beetje zijn kwijt geraakt. Op nieuwe single Cyr is weer drie kwart van het oorspronkelijke kwartet te horen. Billy Corgan dus, drummer Jimmy Chamberlin en gitarist James Iha. Ook gitarist Jeff Schroeder die in 2007 James Iha verving mag weer meedoen. D’Arcy Wretzky schittert nog altijd door afwezigheid.

Waarschijnlijk komt het nooit meer goed tussen haar en Billy. Wie er bas speelt is dus onduidelijk. Die zou best eens uit een doosje kunnen komen. Net als de andere instrumenten. Welke groep muzikanten Corgan ook om zich heen had verzameld, doel was altijd om te klinken als de Pumpkins tijdens hun hoogtij dagen. De jaren negentig dus.

Met zijn dikke synhts en mechanische beat doet Cyr veel meer eighties aan. Als er al gitaar wordt gespeeld is dat is dat heel zacht in de mix. Ook nieuw voor The Smashing Pumpkins is een prominent aanwezig dameskoor. Zij drukken een poppy stempel op de eerste SP release sinds het wat verguisde ‘comeback’ album, Shiny And Oh So Bright Vol. 1. uit 2018. Eigenlijk is het enige herkenbare aan Cyr de stem van Billy Corgan.

Toch is Cyr zeker de moeite waard. Het is lang geleden dat de Pumpkins zo urgent hebben geklonken. Billy zingt alsof zijn broek in de brand staat! En eigenlijk is verandering van stijl alleen maar toe te juichen. Als Corgan iets heeft duidelijk gemaakt deze eeuw dan is het dat al zijn pogingen om zijn band weer te laten klinken alsof het 1995 is jammerlijk zijn mislukt. Dus luister, slik, klik op repeat en laat je verassen.

Loma – Half Silences

Loma begon zijn/haar bestaan drie jaar geleden als een studio-experiment van zangeres en platenbaas Emily Cross, opnametechnicus Dan Duszynski en voormalig Shearwater frontman Johan Meiburg. De vrucht van hun samenwerking was een album waarvan het slotnummer, Black Willows een bonafide hit werd. Ook bij ons.

Het succes kwam volledig onverwachts. Het oorspronkelijke plan was dat iedereen na de opname weer zijn/haar weegs zou gaan. Maar ja met zo’n hit in de pocket zouden ze wel gek zijn om er geen vervolg aan te breien. Dus stak het Texaanse trio de creatieve koppen onlangs weer bij elkaar en namen ze een tweede album op. Of eigenlijk een derde, want in 2018 verscheen er nog een vage plaat onder de naam Loma met twee stukken van dik dertig minuten. De titel, The Rind In Your Mind – A Guided Meditation spreekt boekdelen.

De nieuwe Loma heet Don’t Shy Away en komt medio oktober uit. Single Half Silences is een intrigerend voorproefje in de lijn Black Willows, melodieus, mysterieus en hypnotiserend.

Kevin Morby – Campfire

Kevin Morby is een sfeermaker. Zijn songs zijn meer dan alleen tekst en melodie. Productie en compositie zijn minstens zo belangrijk en sterk met elkaar verbonden. Tijdens de opnamen van zijn nieuwe album liepen het schrijf en productieproces zelfs door elkaar.  

Om die reden zal Campfire -ondanks de titel- de kampvuurtest waarschijnlijk niet doorstaan.  Morby zal best een versie ten berde kunnen brengen met alleen stem en gitaar en ook weten te boeien, maar veel van wat Campfire  zo bijzonder maakt zal verloren gaan. Gelukkig hoeven we ons zolang er elektriciteit is geen zorgen te maken.

Morby nam zijn nieuwe album thuis op, want Corona enzo. Met morele steun van zijn nieuwe liefde Katie Crutchfeld. We kennen haar als als Waxahatchee. Je ziet haar ook in de clip. Het resultaat is een intieme, huiselijk klinkende plaat. In Campfire zit zelfs een ‘stilte’ van dik een halve minuut. Alsof hij tussen door even naar de keuken moest. Of zo. Voor radiogebruik is dat niet zo handig dus die hebben we er maar tussenuit geknipt.

Campfire is de eerste single van wat al weer Morby‘s zesde album gaat worden. De releasedatum van Sundowner is 16 oktober.  

Will Butler – Close My Eyes

Win is heer en meester van Arcade Fire. Dat broer Will Butler ook het een en ander in zijn mars heeft bewijst hij met het prettig poppy Close My Eyes. Will’s nieuwe single is de voorbode van zijn tweede solo-album, Generations, de opvolger van het vijf jaar oude Policy album.

Will nam zijn nieuwe album op in zijn kelder in Brooklyn. Grotendeels in zijn eentje want Corona. Het zijn vreemde tijden vind ook Will. Het huilen staat hem vaak nader dan het lachen. Om toch de moed er in te houden heeft hij Close My Eyes geschreven. ‘I Gotta Dance To Keep From Crying’. De inspiratie was Motown.

Tot zover het goede nieuws. Een solo-release van Will Butler betekent waarschijnlijk dat een nieuw album van Arcade Fire er nog even niet in zit. Gelukkig weet Will het wachten op een sympathieke manier te verzachten.

Chappaqua Wrestling – The Rift

Chappaqua Wrestling is opgestart in Manchester, maar opereert inmiddels vanuit Londen. Vanwaar de verhuizing is niet duidelijk. De scene van Manchester is vanouds net zo levendig als die van de Britse hoofdstad. Mogelijk is er liefde in het spel. Of een studie.

Chappaqua Wrestling is een band in beweging, nog op zoek naar een eigen geluid. Het dozijn songs dat de mannen en vrouw sinds 2017 heeft gereleased laten een ontwikkeling horen van meerstemmig gezongen (dream) pop naar een meer duister soort rock. Met zijn lome gitaarriff en hard zacht passages zou je nieuwe single The Rift zelfs grunge kunnen noemen. Duidelijk een band in beweging dus. Ook duidelijk is dat Chappaqua Wrestling de goede kant op beweegt.

Sufjan Stevens – Video Game

Er zijn maar weinig artiesten zo divers als Sufjan Stevens. Hij heeft nog geen jazzband geleid of een vioolconcert gecomponeerd, maar verder heeft Stevens zo’n beetje alles gedaan wat muzikaal mogelijk is. Altijd met smaak en vaak met veel succes.

Sufjan Stevens is niet alleen veelzijdig, maar ook zeer productief. De teller staat op negen studioalbums, dertien EP’s en vijftien singles. Die singles en EP’s staan niet op de albums. Zo’n EP kan ook zomaar een uur muziek bevatten en sommige singles zijn langer dan tien minuten.

Video Game komt van The Ascension, het tweede album dat Stevens dit jaar uitbrengt. Video Game is Sufjan op standje pop, elektropop om precies te zijn. De zachte sound en zoete melodie verhullen een kritische tekst over de V.S. ten tijde van Trump. Sufjan’s advies voor deze donkere dagen is ‘heb vertrouwen in jezelf’. The Ascension (de hemelvaart) verschijnt op 25 september. 

Bully – Where To Start

Bully is terug en heter dan ooit durven we wel te stellen. Niet dat de band rond Alicia Bognanno voorheen onzin verkocht. Where To Start is maar liefst het vijfde nummer dat we oppikken van de band uit Nashville. Maar op album drie valt alles op zijn plek. Where To Start ligt in het verlengde van het oudere werk, maar is op alle fronten beter. Oefening baart kunst enzo. 

Alicia heeft geluidstechniek gestudeerd. Dat klinkt een beetje nerdy en niemand zou verbaasd hebben gestaan als ze haar kennis in dienst had gesteld van jazzcombo’s of  strijkkwartetten. Dingen die goed moeten klinken. Maar die weg is ze dus niet op gegaan. Ze heeft stage gelopen bij Steve Albini,  de man achter de knoppen bij o.a. Surfer Rosa van de Pixies en In Utero van Nirvana. Albini is wars van productionele poespas. 

Niet onlogisch dus dat het nieuwe album van Bully, SUGAREGG klinkt als een Albini productie, ruw en rechtstreeks.