Author: Flip van der Enden

Porridge Radio feat Lala Lala – Good For You

Porridge Radio kennen we nog van de single Circling. De naam suggereert een band, maar het draait allemaal om Dana Margolin.  

Voor haar nieuwe single collaboreerde Dana met Lala Lala. Dat klinkt als één van de Teletubbies, maar is de naam van de band van Dana’s Amerikaanse collega Lillie West. Lillie kan je kennen van haar samenwerking met WHY? op het nummer Siren 042.

Good For You is goed herkenbaar als het werk van Porridge Radio, maar wat minder arty dan Circling en de andere songs van het debuutalbum. Wie weet is dat de invloed van Lala Lala. De dames hebben elkaar niet in den vleze ontmoet, maar hun partijen heen en weer we-transfered tot iedereen tevreden was. Of de trans-Atlantische sessies meer moois hebben opgeleverd, horen we vast wel in de toekomst.

Charley Crockett – Run Horse Run

Er was een tijd dat country(rock) net zo hip was als indie nu. The Eagles net zo bewonderd als Tame Impala. We kid you not. Die tijd komt waarschijnlijk nooit weerom. Dat neemt niet weg dat er af een toe een country (achtige) act opduikt die niet meteen met pek en veren wordt afgevoerd door het indie-publiek. Denk aan Wilco, My Morning Jacket en meer recentelijk Orville Peck.

Het is niet ondenkbaar dat ook Charley Crockett zich ook mag verheugen op (een tijdelijke) acceptatie door het indie-volk (indie-anen?). Maar misschien is hier hoop de vader van de gedachte. Wij zijn namelijk erg gecharmeerd van Charley Crockett en zijn muziek. Verschil met Charley en genoemde namen is dat de country van Charley hard core en old school is. Meer western dan country ook. Zeg maar van het Yippee-ya-hee soort. .

Charley Crockett is zijn echte naam. Hij is een verre afstammeling van de legendarische Davy Crockett, de wild west pionier die omkwam bij de slag om de Alamo. Charley is geboren in een klein stadje in Texas en een opgegroeid in een trailerpark. De voortijdige schoolverlater begon zijn muzikale carrière als straatzanger in de roze buurt van New Orleans.

Het is dus alles behalve een act die hij opvoert. Behalve aan traditionele country wil Charley zich ook wel een aan een bluesje wagen. Dat doet hij onder zijn alter ego, Lil-G. Run Horse Run is de voorloper van het Welcome To Hard Times album dat eind deze maand verschijnt en waaraan is meegewerkt door o.a. Dan Auerbach en Black Keys producer Mark Neill.

Michelle Blades – Indecisa Soledad del Fin (De Semana)

Ondanks de schaarse zon hebben we toch wel een beetje de zomer in het hoofd. Vandaar de keuze voor een Spaanstalige nummer. Indecisa Soledad del Fin betekent volgens Google Translate, ‘besluiteloze eenheid van het einde’. Wat dat betekent weten we niet precies. De semana betekent gewoon ‘van de week’.

Probleem als je geen Spaans spreekt is dat je ook moeite hebt met het vinden van persoonsgegeven van de uitvoerende artiest. Maar Michelle Blades‘ muziek blijkt grensoverschrijdend. Zo weten we te melden dat Michelle van Mexicaans-Panamese afkomst is en telg uit een geslacht van Salsa muzikanten Gevalletje paplepel dus. Ware het niet dat dochterlief geen Salsa maakt. Ze woont in Parijs.   

Michelle noemt o.a. Cate Le Bon en Frank Zappa mensen die haar op ideeën brengen. Zo klinkt Indecisa Soledad del Fin (De Semana) ook wel. Als een mix van Le Bon’s  barokke folk van Le Bon en de experimentele rock van Zappa. Maar dan poppy en met een meezing refrein (voor wie Spaans spreekt). Indecisa Soledad del Fin (De Semana) is afkomstig van haar Michelle’s nieuwe EP, Nombrar Las Cosas (Dingen benoemen) die vorige maand is uitgekomen.  

This Is The Kit – This Is What You Did

This Is The Kit is zo’n band die eigenlijk een verkapte solo-act is. De soliste in kwestie heet Kate Stables. Kate komt uit Winchester en heeft al vijf albums uit. In Engeland is ze al best bekend. Waarom ze nu pas bij ons in beeld verschijnt? Daar hebben we niet echt een goede verklaring voor.

This Is What You Did is lang niet het enige, laat staan het eerste goede nummer van The Kit. Maar beter laat dan etc. Dat Kate dit keer wel op onze radar opduikt kan komen omdat haar nieuwe album is geproduceerd door Josh Kaufman, die als lid van de supergroep Muzz (met Paul ‘Interpol ‘Banks) momenteel bescheiden triomfen viert. Ook is This Is What You Did wat extraverter dan wat Kit Kate voorheen te berde bracht.

De banjo geeft een folky tintje aan This Is What You Did, maar de saxsolo en de fuzzgitaar maken het nummer toch moeilijk te rubriceren. De ster van de show is Kate zelf. Zij zingt de  kronkelende song over paniekaanvallen met veel zeggingskracht.

This Is What You Did is de eerste single van het nieuwe This Is The Kit album, Off Off On dat op 23 oktober moet verschijnen.

The Lathums – All My Life

The Lathums heeft misschien nog wel meer dan andere bands last van het wegvallen van het festivalseizoen. Na een in de voorverkoop al uitverkochte eerste tournee door Engeland stonden band en publiek te trappelen om de stap naar de grote festivals te maken. Maar helaas. In geval van de jonge Britse band is uitstel beslist geen afstel. 

Nieuwe single All My Life heeft alles om een showstopper te worden, zo’n song waarbij het publiek zo massaal uit zijn dak gaat dat het optreden even moet worden stil gelegd. Tenminste dat stelen we ons zo voor.

Op plaat loopt het liedje een beetje met een sisser af. De opgebouwde spanning ontlaadt zich niet in een hemelbestormende gitaarsolo of andersoortig episch einde. Desondanks is de single zeer de moeite waard. All My Life is pas de tiende song in totaal van The Lathums. Zanger Alex Moore schreef het nummer vier jaar geleden toen hij zestien was.

Het is dus allemaal nog erg pril, maar dat maakt de jonge honden juist extra gretig. Hopelijk gaat het sein snel op groen en kunnen ze hun zegetocht voortzetten. 

 

Cold War Kids – You Already Know

De tijd dat Cold War Kids spraakmakend was, ligt alweer een tijd achter ons. Daar staat tegen over dat er maar weinig Amerikaanse indie-rockbands zijn met zo’n stabiele uitput als de club uit Long Beach CA.

You Already Know is weer zo’n solide, energieke stamper waarvan je -ook al heb je het allemaal wel eens eerder gehoord- meteen een goed humeur krijgt. En zin in bier en vakantie en festivals. You Already Know heeft wel iets van INXS van voor de zondeval; brutaal, to the point, maar met genoeg tierelantijntjes om opgewassen te zijn tegen heavy rotation (vakterm voor vaak draaien).

De opvolger van Who’s Gonna Love Me Now komt van New Age Forms 2. De productie was in handen van Shawn Everett, die in het verleden succes behaalde met o.a. Alabama Shakes, Kacey Musgraves en niet op de laatste plaats War On Drugs. De releasedatum van deel 2 van het als trilogie beoogde New Age Forms is 21 augustus.

Ghostpoet – I grow tired but dare not to fall asleep

Obaro Ejimiwe is een zanger, tekstdichter, muzikant en componist uit Londen. Sinds 2010 treedt hij op als Ghostpoet. Ejimiwe wordt wel geassocieerd met de snel groeiende Britse nu-jazz scene, maar is ook te horen op albums van o.a. Massive Attack, Nadine Shah en Damon Albarn’s Africa Express. 

I grow tired but dare not to fall asleep is het titelnummer van zijn recent verschenen, vijfde album. Vorige producties vielen qua genre of qua sound net buiten onze boot, maar I grow tired but dare not to fall asleep willen we je niet onthouden.

De naam geeft al aan dat Ghostpoet een op tekst gerichte act is. Hij declameert dan ook meer dan hij zingt. Aan composities in de betekenis van liedjes met traditionele coupletten en refreinen doet hij niet. I grow tired, een track over de boel de boel laten, is een broeierige ‘talking blues’ met ongepolijste gitaarbegeleiding. Zijn knoestige stem heeft wel iets weg van die van Iggy Pop. Een heel album van Ghostpoet kan door zijn eenvormigheid wat te veel van het goede zijn voor de gemiddelde rockliefhebber, maar in gepaste doses valt er veel te genieten.

Koethe – Bombs Away

(Andrew) Koethe is een Amerikaanse artiest die in vier jaar al vijf albums heeft gemaakt. De release van nieuwe single Bombs Away duidt op de komst van alweer een nieuw album. De monsterproductie van de jonge rocker is deels te verklaren uit het feit dat hij het begrip soloartiest nogal letterlijk neemt. Spelen, produceren, you name it.

Wat hij niet doet is zijn muziek promoten. Er is dan ook bijna niks over hem te vinden en wat er is is op zijn best summier. Uit eigen waarneming weten we dat Koethe vrij bescheiden begon met folky songs waarop hij zichzelf begeleidde op piano en gitaar. De Koethe van nu is een symfonisch monster!

Nieuwe single Bombs Away begint rustig, maar bouwt langzaam op tot een song van Queen achtige proporties. De artiest neemt ook alle tijd, Bombs Away klokt toch al gauw zo’n kleine zes minuten. Vanwege de info schaarste kunnen we dus nog niks vertellen over het hoe, waarom en wanneer van het nieuwe album van Koethe. Mocht je zijn geïnteresseerd, like hem op Facebook en volg het op Spotify.

Fenne Lily – Alapathy

Fenne Lilly  heet ze, is 24 jaar oud en afkomstig uit het Britse Bristol. Fenne debuteerde twee jaar geleden met een sterk album vol akoestische liedjes. Ze kreeg daarom het etiket folkzangeres opgeplakt. Fenne‘s On Hold album viel zo in de smaak dat je zou verwachten dat ze verder zou gaan op het ingeslagen pad. Maar nee. Ze heeft ingeplugd en is gaan rocken.  

Er zijn nu drie songs voorhanden van haar tweede album, BREACH en we kunnen wel stellen dat Fenne per nieuwe single meer lawaai maakt. Alhoewel, lawaai is niet het beste woord om haar haar integere luisterliedjes te omschrijven. Het zal ook nog wel even duren voordat ze net zo hard rockt als bijvoorbeeld PJ Harvey. Maar wat niet is, lijkt te gaan komen.

Alapathy is een verzonnen woord, een samenvoeging van apathie en allopathie. Dat laatste is de wetenschappelijke benaming van symptoom bestrijdende medicijnen. Geen echt geneesmiddel dus maar een pil die de pijn verzacht.

Fenne heeft haar nieuwe album opgenomen met Brian Deck en Steve Albini in de controlekamer. De eerste heeft een rootsy achtergrond. Hij produceerde o.a. Iron & Wine en Counting Crows. De laatste is van de punk, Albini is de producer van Nirvana’s In Utero, werkt met de Pixies en…daar is ze weer PJ Harvey.

The Front Bottoms – Montgomery Forever

The Front Bottoms is een rare band. Je weet nooit of ze serieus zijn of de boel op de hak nemen. Hun songs klinken niet zelden als muzikale toneelstukjes, of liedjes uit een musical. Maar dan met vrij onbegrijpelijke teksten. Clichés lijken ze eerder op te zoeken dan te vermijden. Daarnaast heeft zanger Brian Sella een super Amerikaans accent en een stem die we eerder wel eens met die van Kermit hebben vergeleken.

En toch. En toch overtuigen ze iedere keer weer. Nieuwe single Montgomery Forever springt je speakers uit. Lekker veel gitaren, boordevol energie en een onweerstaanbaar refrein. Maar waar het nummer over gaat? 

Montgomery is de naam van een beroemde Britse generaal uit WWII, de naam van een stad in de V.S. En nog heel veel meer. Volgens de band zelf gaat Montgomery Forever over nostalgie en mentale problemen. In dat licht bezien zou het bezongen Montgomery wel eens een psychiatrisch ziekenhuis kunnen zijn. Dat door de ikfiguur is opgeblazen. Intrigerend allemaal.

The Front Bottoms zou dit voorjaar op tournee zijn gegaan, maar het coronavirus heeft daar een stokje voor gestoken. Het duo heeft de vrijgekomen tijd besteed aan het opnemen van een nieuw album, In Sickness And In Flames. Het wordt hun vijfde. Releasedatum volgt.