Author: Flip van der Enden

Kynsy – Happiness Isn’t A Fixed State

Kynsy alias Ciara Lindsey is een twee singles jong talent uit Dublin. Met zo’n korte staat van dienst is de informatie nog schaars, maar het schijnt dat Kynsy geheel zelfstandig te werk gaat.

Ze heeft zelf de drummachine geprogrammeerd, de gitaarpartijen ingespeeld, de sterke melodie bedacht en de wijze tekst geschreven.  Happiness Isn’t A Fixed State gaat over hoe om te gaan met teleurstellingen. In dit geval een stukgelopen relatie. Het enige wat Kynsy heeft uitbesteed is de mix van Happiness Isn’t A Fixed State. Die is gedaan door Claudius Mittendorfer (Interpol, Sorry, Parquet Courts).

Nu we toch namen noemen. Qua sound zegt Kynsy zich te laten inspireren door Iggy Pop, St Vincent en Julian Casablancas. En als songwriter door o.a. David Byrne en Damon Albarn. Het ‘het’ heeft Kynsy van zichzelf. We gaan dan ook nog veel van haar horen.

En o ja de clip heeft ze ook zelf geregisseerd.

Oneohtrix Point Fever – Long Road Home

Achter de wetenschappelijk aandoende naam Oneohtrix Point Fever schuilt de 38 jarige Daniel Lopatin uit de stad Wayland in de Amerikaanse staat Massachusetts.

Lopatin maakt sinds 2004 geluid. Dat doet hij onder diverse aliassen. Inmiddels heeft hij zo’n vijftien albums op zijn namen staan.  Dan biedt ook regelmatig een helpende hand aan vrienden en collega’s. O.a. The Weeknd, David Byrne en FKA Twigs horen tot zijn klandizie.

Omdat veel van zijn avonturen zich op de dansvloer afspelen hebben wij tot nu toe nog geen kennis gemaakt met Dan Lopatin in zijn vermomming als Oneohtrix Point Fever. Daar gaan we nu verandering inbrengen. Long Road Home is namelijk de aandacht waard van iedereen die niet vies is van wat elektronica op zijn tijd. EDM maar dan zonder de D maar met zang en met melodie. Zeg maar synhti-pop, al hoewel Long Road Home  meer is dan dat.

De nieuwe OPF single is het muzikale contradictio in terminis, een warme computer plaat. De violen komen uit een doosje, net als de beat en alle andere klanken die je hoort. Er wordt ook gezongen, door een koor dat lijkt te bestaan uit robots. Desondanks klinkt het heel humaan allemaal, zelfs een beetje melancholiek.

Tot nu toe is een songs als Long Way Home een  uitzondering op de electro regel van Oneohtricks Point Fever. Een experiment waarschijnlijk, dat beslist voor herhaling vatbaar is.

LOWLIVES – Gravity

Als The Defiled, Amen en Once Nothing beroemde bands waren geweest dan was LOWLIVES een supergroep. Helaas is het nooit wat geworden met genoemde bands. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ze uit elkaar zijn gevallen en een aantal exen nu LOWLIVES is begonnen.

Het is onverstandig om in de metalindustrie aan voorspellingen te doen. Zeker in deze tijd. Maar we mogen er wel van uit gaan dat LOWLIVES behoorlijk ver gaat komen. Verder dan de mannen met hun oude bands kwamen. Aan het geslaagde Gravity is goed af te horen dat we we hier met veteranen te maken hebben. Met muzikanten die weten wat ze willen en wat ze kunnen.

Om je een indruk te geven van het geweld dat ze produceren. Gravity klinkt zoals Nirvana zou hebben geklonken als Kurt meer metal dan punk was geweest. 

Gravity is single drie van de Amerikanen die hard werken aan een debuutalbum.

Nothing – Bernie Sanders

Nieuwe Nothing single Bernie Sanders gaat niet over de Amerikaanse politicus van die naam. Waar het nummer wel overgaat weet zelfs zanger Dominic Palermo niet.

Nothing is een tien jaar oude band uit Philadelphia met binnenkort vier albums op hun naam. Muzikaal eet Nothing van diverse, doorgaans stevige walletjes. Echt hard wordt het echter zelden.

Palermo, het enige lid van het eerste uur heeft een hardcore punkverleden, maar dat uit zich meer in zijn teksten en presentatie dan in zijn muziek. Daarin gloort altijd wel een melodie. Al zit die soms diep verstopt achter muren van gitaar. Voor nieuwkomers in het nihilistische universum van Palermo’s Nothing is Bernie Sanders met zijn verre vocals, shoegaze gitaren en cryptische tekst een goede introductie.

Het nieuwe album van Nothing heet The Great Dismal en verschijnt nog deze maand. 

King Hannah – Crème Brûlée

Crème Brûlée is de debuutsingle van King Hannah, een hij/zij duo uit Liverpool. Zij heet Hannah Merrick en zingt. Haar partner heet Craig Whittle en speelt gitaar. Samen schrijven ze de nummers.

Dat laatste heeft enige voet in aarde gehad. Dat ze kan zingen weet Hannah wel. Als kind zong ze al in Disney Musicals, maar dat ze ook goed is in het schrijven van liedjes wilde er bij haar maar moeilijk in. Ruim een jaar heeft Craig er over gedaan om haar over haar schroom heen te helpen en haar te overtuigen een band te beginnen.  Een naam had hij al, King Hannah.

De lange aanloop verklaart wellicht het gerijpte karakter van Crème Brûlée. De single klinkt eerder als het werk van een act met de nodige kilometers op de teller dan van een stel debutanten. Crème Brûlée dat een dikke zes minuten klokt, valt in twee delen uiteen. Part 1 is van Hannah. Op Part 2, dat zo’n beetje de helft van de song in beslag neemt, mag Craig uitpakken op gitaar. Als we een vergelijking mogen maken, Crème Brûlée begint als Mazzy Star en eindigt als Neil Young.

De single is uit op City Slang, een Amerikaanse label dat -getuige een artiestenstal met paradepaardjes als Caribou, Calexico en Wye Oak – aan strenge kwaliteitscontrole doet.

The Zolas – I Feel The Transition

Het is wat stil aan het Canadese rockfront, vooral omdat hun vlaggenschip Arcade Fire tijdelijk uit de vaart is genomen. Dat wil echter niet zeggen dat er helemaal niks gebeurt in het land van Mounties en Maple Leaf. 

Door het uitblijven van grof geschut krijgen nu de minder bekende bands een kans om voor het voetlicht te treden. Zoals The Zolas, een band die met I Feel The Transition  een heerlijk radioplaatje heeft afgeleverd dat -we kunnen het niet ontkennen- meer dan een beetje op Oasis lijkt. 

The Zolas timmeren al ruim tien jaar aan de weg en heeft back home een trouwe en aanzienlijke schare fans opgebouwd. Dat deed het trio uit de omgeving van Vancouver met een drietal opvallend gevarieerde albums. Het leentjebuur spelen bij de Gebr. Gallagher is dus niet uit armoe. Behalve van Oasis herken je in I Feel The Transition ook sporen van Stone Roses en The Verve. Het nummer lijkt dus vooral een ode aan muziekstad Manchester. 

 

Paceshifters – Hurdles

We kennen Paceshifters als een hard werkende, stevig rockende en buitengewoon betrouwbare band. Hoewel niet al hun songs een 10 zijn, heeft de band nog nooit een onvoldoende gehaald. Ook nieuwe single Hurdles krijgt een hoog rapportcijfer.

Het eerste voorproefje van wat alweer album vijf van de band uit Wijhe (O) gaat worden is Paceshifters ten voeten uit; laagvliegende gitaren, lekker achteloze leadzang (Lennon meets Corgan), een zingende bas en een drumpartij waarmee je een bunker kunt opblazen.

Toch klinkt Hurdles net even wat subtieler dan we van het trio zijn gewend. Ondanks een straf tempo en flink volume zit er rust en ruimte in Hurdles. Klonk het vroeger nog wel eens alsof de song er met de band vandoor ging, nu is duidelijk de band de baas. Dat wordt nog wat met die Paceshifters.

Ben Hopkins – Running On Air

Met zijn Laugh Track maakte Ben Hopkins een nummer dat hoog zal eindigen in de P75 van 2020. Grote kans dat hij met twee nummers is de eindlijst gaat komen, want ook Running On Air maakt indruk.

Het gedreven Laugh Track nam Hopkins op in de nasleep van een onfrisse affaire. Hij is door een ex beschuldigd van seksueel overschrijdend gedrag. Het werd een wellis nietes verhaal dat Hopkin’s toenmalige band PWR BTTM de kop kostte. Tot een rechtszaak is het niet gekomen en nu probeert hij zijn naam te zuiveren en een doorstart te maken onder eigen naam.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zo’n beschuldiging gaat je niet in je koude kleren zitten. Hopkins doet dan ook niet alsof er niks is gebeurd. Al zou hij dat wel willen. ‘I Wanna Be Allright For A Little While’, zingt hij in Running On Air. De frustratie is bijna tastbaar. Een bezeten saxofoonsolo onderstreept de urgentie van Running On Air, een song die vrij letterlijk adembenemend is.

Working Men’s Club – John Cooper Clarke

John Cooper Clarke is een Britse dichter, die eind jaren 70 zijn eerste bundel uitbracht. Niet als boek maar op LP. Je kunt Clarke vergelijken met Jules Deelder, maar dan punk i.p.v. jazz.

Working Men’s Club eert de nu 71 jarige dichter met een nummer dat klinkt alsof het nog steeds 1979 is. John Cooper Clarke, de song had niet misstaan op een plaat van The Normal, Human League, New Order of een van de andere synhti-poppioniers. Hun productie klinkt iets voller, maar dat zal komen omdat de band waarschijnlijk werkt met plug-ins op hun laptop ipv van de oorspronkelijke, analoge synthesizers.  

De new wave ontstond in een donkere periode in de Britse historie. Een tijd met veel werkeloosheid, stakingen en de dreiging van een atoomoorlog. De synthesizer bleek bij uitstek het instrument om de tijdsgeest te vangen. Er is sindsdien veel veranderd en verbeterd, maar met Corona aerosolen in de lucht, een snel opwarmende aarde en de opkomst van autoritaire regimes is er ook nu genoeg om je zorgen over te maken.

Blijkbaar vinden de millennials van Working Men’s Club dat er nog steeds geen geluid is dat beter past bij onzekere tijden dan dat van de goede oude synth.

Liz Lawrence – Whoosh

Op Whoosh leren we Liz Lawrence van een andere kant kennen. Vorige singles als None Of My Friends en California Screaming zijn serieuze songs over serieuze zaken als de angst buiten de boot te vallen en de kruiwagens vol deprimerende berichten die dagelijks over ons worden uitgestort.

Dit keer laat Liz zich niet in de put praten, maar gooit ze de kont tegen de krib en neemt ze zich voor -misschien wel tegen beter weten- in om gewoon eens van het leven te genieten. In de auto te springen en de boel eens lekker de boel te laten. Joy So Sweet, Joy So Sweet  luidt het refrein van Whoosh. En hoe beter zo’n blijde boodschap naar buiten te brengen dan met hulp van een gospelkoor? Het enige wat je zelf moet doen is meeklappen liefst op de maat. Het gevoel van bevrijding volgt dan vanzelf. Liz’ muzikale hart onder de riem is het titelliedje van haar nieuwe EP. Die is op 2 oktober online gekomen.