Author: Flip van der Enden

Protomartyr – Worm In Heaven

Nee het is niet Nick Cave die je hoort, maar hij lijkt er wel op. Worm In Heaven is het eerste of meer normaal gezongen nummer van Protomartyr. Meestal scandeert of declameert Joe Carey zijn teksten, maar op de nieuwe single van zijn band treffen we hem op een meditatief moment. Had hij best eerder mogen doen. Zingen.

Worm In Heaven is weer een geslaagd nummer van de post-punks uit Detroit. Goed Carey is geen Pavarotti, maar hij kwijt zich goed genoeg van zijn taak. En het mag natuurlijk niet te mooi worden. Het is tenslotte punk.

Net als vorige single ‘Processed By The Boys’ heeft ook Worm In Heaven een apocalyptisch thema. De ik figuur neemt afscheid van het leven, “I Did Exist, I Was There’. Het is verleidelijk de tekst te interpreteren in het licht van de huidige situatie, maar waarschijnlijk is het nummer al vorig jaar geschreven. Daarnaast gaan vrijwel alle songs van Protomartyr over het naderende einde der tijden. Voor licht vermaak ben je bij de band aan het verkeerde adres. Worm In Heaven is het slotnummer van het nieuwe Protomartyr album, ‘Ultimate Succes Today’ dat staat voor 17 juli.

The Black Moods – Sunshine

The Black Moods met Sunshine. Wat is het nou denk je dan, zijn we somber of schijnt de zon? De sombere bui overheerst helaas. De Sunshine uit de titel is de naam van een mevrouw. De band is een beetje boos op haar, want trots en eigenwijs en niet geheel van onbesproken gedrag.

Kortom de uitstekende nieuwe single van uit Arizona afkomstige trio The Black Moods gaat over de liefde, of het verlies daarvan. De vorm waarin de mannen hun ongenoegen hebben gegoten is rock, of beter op zijn Amerikaans uitgesproken ‘rawk’. De song is geschreven door zanger/gitarist Josh Kennedy en producer Johnny Kakarzis a.k.a Johnny K. Hij is een bekende naam in het zware muziek segment. K werkt o.a. samen met Megadeth, 3 Doors Down en Staind. Sunshine is het titelnummer van het nieuwe en derde album van de sombere rockers.   

Fontaines D.C. – A Hero’s Death 

Een goede tip voor pub en popquizers, als je niet weet hoe een nummer heet, vul dan de tekst in, die het vaakst wordt herhaald. Negen van de tien keer is dat de titel.

Maar dus niet bij A Hero’s Death, de nieuwe single van Fontaines DC.

Zanger/tekstdichter Grian Chatten herhaalt meteen aan het begin van het nummer de strofe “Life Ain’t Always Empty” wel zes keer. In totaal komt de regel dertig keer voorbij. A Hero’s Death, het titelnummer van album 2 van de Ierse punkpoets laat zich nog het best omschrijven als een preek, een opsomming van goede raad en levenswijsheden met het zinnetje “Life Ain’t Always Empty” als mantra. De oude punks mochten dan een nihilistische kijk op de wereld hebben, de postpunks, in ieder geval deze club uit Dublin straalt positivisme uit.

Tenminste dat is de bedoeling, maar in Chatten’s performance hoor je ook twijfel. De muziek staat volledig in dienst van de tekst. Er zijn geen breaks, geen solo’s, geen tempowisselingen. De enige versiering bestaat uit een koortje.

Voordat je denkt dat is wel heel serieus allemaal, ik pas even. A Hero’s Death  swingt een kangoeroe. En de titel? Die komt uit een toneelstuk van de Ierse schrijver Brendan Behan. Literatuur dus en daarom voor meerderlij uitleg vatbaar.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Falling Thunder

Om maar meteen antwoord te geven op de prangende vraag, is de nieuwe single van Rolling Blackouts Coastal Fever beter dan ‘French Press’? Helaas ook Falling Thunder haalt niet het niveau van onze eerste kennismaking met de band uit Melbourne.

Maar hij is wel weer erg goed! Bands zouden eens moeten overwegen hun beste nummer er niet gelijk uit te gooien, maar even te bewaren. Dat is natuurlijk moeilijk, want trots en zo. En ook een dilemma. Je wilt immers meteen goed voor de dag komen, maar wel het overwegen waard. Het gevaar dreigt anders een one hit wonder te worden.

Dat is gelukkig niet gebeurd met Rolling Blackouts Coastal Fever. Falling Thunder is het derde en waarschijnlijk laatste nummer dat uitkomt voor de release van het nieuwe album, ‘Sideways To New Italy’, dat op 5 juni uitkomt. Eerder verschenen ‘Cars In Space’ en ‘She’s There’.

Falling Thunder is misschien wel het meest poppy nummer van de Australische band tot nu toe. Het meerstemmig gezongen refrein is zonnig en onbekommerd en beslist hitgevoelig. Maar hoe mooi ze ook zingen bij RBCF, het gaat uiteindelijk om de gitaren. Ze hebben er niet voor niks drie. Nou dat zit wel snor, de gitaristen drukken van meet af aan hun stempel op het nummer en steken ook daarna nog regelmatig de kop op voor breaks en solo’s. Falling Thunder mag dan wel geen nieuwe ‘French Press’ zijn, het nummer belicht wel een kant van RTBC die we nog niet kenden. En dat is ook winst.

Girls Skin – Forever & Always

Forever & Always van Girls Skin is zo’n song die zijn geheimen pas na een paar draaibeurten prijs geeft. Maar -zoals het gezegde luidt- dan heb je ook wat.

Girls Skin is een vier man en drie vrouw sterke band onder aanvoering van Sid Simons. Hij is de auteur van de songs, die de band opnam in de slaapkamer van zijn appartement in Brooklyn.

De band bracht onlangs hun eerste album uit met de mysterieuze titel, Shade Is On The Other Side.  Forever & Always doet dienst als loktrack en vervult die functie met verve. Het dominante instrument op de slepende ballad is een viool. Dat geeft het nummer een country kleur, die vervaagt echter als tegen het eind een elektrische gitaar de leiding over neemt. Verder valt drukt een (meer)stemmig koor zijn stempel op de productie. Voor de verandering is de single representatief voor het album dat is gevuld met gelijksoortige verzorgde rocksongs met folky signatuur. Nummers die net als de single per luisterbeurt aan waarde winnen.

MaPuches – I Am Somewhere

Mapuches is een studioproject van voormalig Absynthe Minded violist Renaud Ghilbert. In 2016 verscheen er een eerste single van de band uit Gent, een jaar later een debuut EP. En nu dus eindelijk een vervolg.

Het Mapuches van toen is niet meer het MaPuches van nu. De belangrijkste verandering is de komst van een nieuwe zangeres. Helena Casella heet de coole sirene die de luisteraar op I Am Somewhere meelokt naar een magisch realistisch muzieklandschap waarin we echo’s horen van Portishead en Ennio Morricone. Je zou van ‘spaghetti trip hop’ kunnen spreken als dat niet zo lullig zou klinken. Daarom houden we het voorlopig even op ‘ogen dicht dansmuziek’.

Het heeft er alle schijn van dat er dit keer geen gat van vier jaar zal vallen tussen de releases van MaPuches. I Am Somewhere is de veelbelovende titeltrack van een album dat nog dit jaar zou moeten verschijnen.

Gus Dapperton – First Aid

Gus Dapperton is de man van het rare haar en niet minder vreemde liedjes als Prune You Talk Funny en My Favorite Fish. Daarnaast wisselt hij van stijl als een toneelspeler van kostuum. Zijn excentriciteit heeft zijn carrière allerminst gehinderd. Vrijwel al zijn singles hebben een miljoenen publiek gevonden. Toch is het goed om hem een keer in aller ernst te horen.

Zo straight als First Aid hebben we Gus Dapperton namelijk nog niet eerder gehoord. Een traditionele singer-songwriter zal de 23 jarige Brendan Rice uit Warwick, New York niet snel worden. Maar vanaf het intro op akoestische gitaar is het duidelijk dat hij dit keer op standje serieus staat.

Wilde Dapperton op oudere singles nog wel eens lijzig klinken. Op First Aid verheft hij  zijn stem als ware hij John Lennon. De tekst loopt ook in de pas met de muziek, of andersom eigenlijk. First Aid is een lied over eenzaamheid, maar ook een cryptisch verwoorde liefdesverklaring aan zijn zus Amadelle. Zonder haar zou hij het namelijk niet rooien. Ook muzikaal niet. Amadelle is zijn steun en toeverlaat. ook muzikaal. Op First Aid is ze te horen als tweede stem tijdens de refreinen.

First Aid is de eerste single van het tweede album van de Dappertons, een plaat die wel eens heel anders zou kunnen uitpakken dan het debuut.

Waltzburg – Cleo

Waltzburg, de op één na beste band uit Nimma maakt zijn faam weer helemaal waar met de zoveelste topsingle op rij. Met Cleo legt de band o.l.v. Menno Krivokuya de basis voor een nieuwe EP, die eind dit jaar zou moeten verschijnen. Dat duurt dus nog wel even. Dat is echter geen probleem zolang de tijd wordt gevuld met sterk nieuw werk als Cleo.

De nieuwe single heeft ondanks het vlotte tempo, een lekker landerige, bijna slacker achtige sfeer. In een interview zegt Menno dat de band tijdens de opname veel naar Tom Petty heeft geluisterd. Dat is niet echt te horen. Cleo klinkt meer als Mac DeMarco met peper in zijn reet. De zang is als vanouds trefzeker net als de subtiele dubbelingen van Nicole Jansen. Maar de show wordt dit keer gestolen door gitarist Jesse Smits die tekent voor het opwindende slot van Cleo.

Woodkid – Goliath

Negen jaar geleden alweer dook de naam Woodkid voor het eerst op. Het nummer waarmee de muzikale magiër zich in één klap aan het front van de elektropop vestigde heette Iron. Snel daarop volgden Run Boy Run, dat nog harder insloeg en een vrijwel vlekkeloos debuutalbum.

En toen werd het stil rond monsieur Yoann Lemoine uit Lyon zich noemende Woodkid. Hoewel niet helemaal. Er verscheen nog een vrij vage soundtrack en een paar gastoptredens die zich net als zijn filmmuziek in de ambient sfeer afspeelden. Maar nu is Woodkid zoals we hem kennen en waarderen weer terug met een zwaar overtuigende single. Goliath is anders genoeg om van progressie te kunnen spreken, maar direct herkenbaar als het werk van Woodkid. 

De Fransman is een meester in het ontwerpen van sounds, meestal groots en meeslepend, maar vergeet nooit om zijn auditieve landschap in de vorm van een song te gieten. Ondanks de batterij elektronische instrumenten die hij inzet is zijn muziek geschikter voor de radio, of concertzaal dan de club.

Als gerenommeerd filmer en clipmaker -Lemoine voorzag o.a. Katy Perry, Lana Del Rey en Taylor Swift van beeldmateriaal- gaat ook Goliath gepaard met bijzondere video, een documentaire-achtige clip over mijnwerkers met mega machines in een futuristisch ogende dagbouwmijn. Wat dat te maken heeft me de tekst over liefde is onduidelijk, maar drukt de pret geenszins.

Nieuws over een opvolger van The Golden Age is er nog niet. Wel staat Woodkid geboekt voor een optreden in Tivoli/Vredenburg op 30 oktober, een concert dat theoretisch door zou kunnen gaan.

Lucky Blue – Alone

Als het oude Hollandse gezegde dat de eerste klap een daalder waard is ook maar enigszins waar is dan kan Lucky Blue binnenkort een nieuwe bankrekening openen.

Zo’n sterke debuutsingle als Alone hoor je maar zelden. Er is dan ook geen zelfrespecterend radiostation dat Alone links laat liggen. Het verhaal wordt nog mooier als je weet dat Lucky Blue geen stel veteranen is dat eindelijk beet heeft, maar een roedel jonge honden uit Rotterdam waarvan de grootste claim to fame tot nu toe deelname was aan de popronde.

Wie Alone hoort weet meteen waarom het zo hard gaat. Los van het feit dat Lucky Blue met slackerrock een hip genre beoefent is het liedje zelf zo aanstekelijk als ……. (vul zelf in). Het spelplezier spat uit de virtuele groeven en de door de zanger gegeven voorzet wordt met stijl door de gitarist in de rechter bovenhoek gekopt. Alone is zo geslaagd dat we er alle vertrouwen in hebben dat ook de volgende singles doel zullen treffen.