Author: Flip van der Enden

…And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Something Like This

Wie denk dat een band die zich And You Will Know Us By The Trail Of Dead noemt metal of een andere vorm van hard rock maakt heeft het bij het verkeerde eind. De band maakt zeker geen softe muziek, maar wie wil headbangen, stagediven of gewoon zich even lekker stoer voelen komt bedrogen uit. Tenminste in de studio. Live is een ander verhaal. Dan willen de stoppen nog wel eens doorslaan.

De rock van Trail Of Dead zoals de fans hun helden noemen. Of T.O.D. voor intimi is experimenteel en onvoorspelbaar, maar altijd spannend. Hun muziek heeft de energie van punk en de complexiteit van barok.

Het spoor leidt terug naar 1994 en de Texaanse stadAustin. In de loop der decennia heeft T.O.D. heel wat personeelswisselingen gekend, maar de kern is in al die jaren onveranderd. Conrad Keely en Jason Reece zijn te horen op elk van de 9 + 1 albums die de band heeft uitgebracht. Die + 1 heet ‘The Godless Void And Other Stories’ en is net verschenen. Hoewel de band live gewoon is blijven doordraaien, ze stonden twee jaar geleden nog op Best Kept Secret gaapt er een gat van zo’n zes jaar tussen album IX en de nieuwe. Something Like This is los uitgegeven met videoclip als smaakmaker van het album. En gaat er -zoals het gezegde luidt-  in als jenever in een ouderling.  

Concert: 26 februari –woensdag a.s.!– in de Melkweg in Amsterdam.

Pearl Jam – Superblood Wolfmoon

Veel Pearl Jam fans van het eerste uur moesten even slikken toen ze Dance Of The Clairvoyants hoorde, de eerste single van het eerste nieuwe Pearl Jam album in pak hem beet zeven jaar. Inmiddels zijn de meest aanhangers wel gewend en weten het nummer ook wel te waarderen, maar de all time top 10 Pearl Jam songs gaat-ie niet halen.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Deze week is er een tweede track van het Gigaton album online gekomen. Superblood Wolfmoon is meer classic Pearl Jam dan de voorganger. De comments op Youtube zijn dan ook een stuk positiever. Met name over de gitaarsolo van Mike McGready is men zeer te spreken.

Het eerste wat opvalt aan Superblood Wolfmoon is de energie. De band speelt en Eddie zingt alsof tijdens de opnamen de studio in brand stond. Met zijn heldere opbouw en tot meebrullen dwingende refrein klinkt Superblood Wolfmoon als een in een rockkostuum geklede popsong. Voeg daar aan toe dat het nummer ook bij iedere draaibeurt beter wordt en je baalt nog eens extra dat je te laat was met tickets kopen voor de concerten in de Ziggo op 22 en 23 juli.  Rock Wercher is nog niet uitverkocht, daar staat Pearl Jam op 2 juli. Het Gigaton album verschijnt op 27 maart.

Brooke Bentham – Control

Brooke Bentham is een 23 jarige singer-songwriter uit South Shields, een kustplaats in Noord Engeland. Eind deze maand brengt Brooke haar debuutalbum uit (Everyday Nothin 28/2). Daar mag wel even bij worden stilgestaan. Brooke kan namelijk wel wat. En heeft ook ‘het’, die ondefinieerbare eigenschap waarmee we het kaf van het artistieke koren scheiden.

Songs schrijven en zingen doet Brooke al sinds haar 15e. Eerst alleen voor de spiegel, daarna voor familie en vrienden en sinds een jaar of vier voor het eggie. Ze zingt over de leven, haar leven. Brooke begon als folkie, maar kwam er allengs achter dat haar songs gebaat waren bij meer volume. Dus heeft ze haar akoestische gitaar ingeruild voor een elektrische en een stel gelijkgezinde muzikanten om zich heen verzameld. Brooke blijft binnen de introverte perken, maar rockt luid genoeg om tot achterin de zaal te worden gehoord.

Nieuwe single Control gaat over de onrust in haar hoofd die mede het gevolg is van de constante stroom verontrustende berichten op internet. Enig doemdenken is onze Brooke niet vreemd. Dat donkere randje hoor je ook terug in haar muziek. Control echoot 90’s grunge. Een sterk refrein waakt ervoor dat het nummer niet onder zijn eigen gewicht bezwijkt.

Net als o.a. Sam Fender en Declan McKenna maakt Brooke Bentham deel uit van een nieuwe generatie Britse rockers die meer wil dan alleen maar entertainen. En daar heel goed in slaagt.

 

Concert: 21 maart Paradiso (kleine zaal), Amsterdam.

The Strokes – Bad Decisions

Vergeet wat we zeiden over de eerste single van het nieuwe Strokes album. Het vrijwel gitaar-loze At The Door week zo af van hun gepatenteerde New York rocksound dat we serieus rekening hielden met de mogelijkheid dat The Strokes in navolging van Arctic Monkeys stijlbreuk zou plegen. Met als gevolg verwarring en tweespalt tussen de die-hard fans.

Bad Decisions is The Strokes zoals we ze kennen en waarderen, een zwaar op de gitaar leunende grootstedelijke rocksong met de geur van uitlaatgassen en de glans van neon in natte straten. Alle paniek is dus voor niets geweest. Waarom Casablancas c.s. ons op het verkeerde been hebben gezet met de eerste single van het nieuwe album? Wie het weet mag het zeggen. Of zouden ze toch….

Album Release: The New Abnormal (producer Rick Rubin) 10 april.

Concert: 12-14 juni Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

Robin Kester – Remove and Delete

Niet dat haar songs niet weten te boeien, zeker weten van wel. Maar de kracht van Robin Kester is haar stem. De van oorsprong Limburgse singer-songwriter heeft een timbre -zijdezacht en licht rokerig- dat zelfs als ze een telefoonboek zou voorlezen nog zou boeien. Dat weten we al sinds haar eerste singles. Maar Robin heeft nu in de persoon van Marien Dorleijn een producer gevonden die precies weet hoe je zo’n stem het best tot haar recht laat komen. ‘Een verstandshuwelijk’ noemt Robin haar artistiek affaire met de Moss voorman. Degene die ze heeft gekoppeld moet maar snel een huwelijksbureau beginnen.

Remove And Delete, de eerste vrucht van hun samenwerking (de tweede als je de Moss remix van Blossom meetelt) is een gracieus wiegend winterlied met een slot waarin Robin de grond langzaam lijkt te ontstijgen. 

Remove And Delete staat op de binnenkort te verschijnen EP, This Is Not A Democracy. 

The Strokes – At The Door

Je moet altijd een slag om de arm houden, want één song maakt nog geen album. Maar op basis van At The Door menen we te mogen concluderen dat The Strokes in het tweede decennium van hun bestaan van kleur zijn gewisseld.

Het dominante instrument op de eerste single van The Strokes sinds Future Present Past uit 2016 is de synthesizer. Het duurt bijna drie minuten voordat er een gitaar opduikt in At The Door en dan nog moet je goed zoeken. Feitelijk lijkt At The Door meer op MGMT (of The Voidz) dan op de oude  The Strokes.

Maar, als je even vergeet dat je te maken hebt met een van De Laatste Grote Rock Bands dan is At The Door een heel aardig nummer, symfonisch bijna met zijn serene sfeer en wisselende passages. Het zou dus best wel eens kunnen dat The Strokes een Arctic Monkeys doet, onaangekondigd en rigoureus van koers wijzigen.   

Op 10 april komt het verlossende woord, want dan verschijnt, The New Abnormal,  het eerste album in zeven jaar van The Strokes. 

King Princess – Ohio

De kans is groot dat Ohio de eerste en ook de laatste single is die we van King Princess zullen draaien. Mikaela Straus -zoals er in haar pasport vermeldt staat- is een medium succesvolle popzangeres die in de zelfde vijver dobbert als Lady Gaga en Katy Perry. Best goed in zijn soort. (Maar het soort deugd niet ;).

Wat bijzonder is aan King Princess is dat ze geen geheim maakt haar seksuele geaardheid. Ze valt op vrouwen. ‘Pussy Is God’ heet een van haar grotere successen. Begin dit jaar bracht ze haar debuutalbum uit, Cheap Queen. Op het album ontbrak Ohio. Dit tot groot verdriet van haar fans, want favoriet tijdens de concerten. Het gemis maakte King Princess goed door het nummer toe te voegen aan de recent gereleasde De Luxe versie van haar debuut.

Het album kan je verder vergeten, maar Ohio moet je een keer hebben gehoord. Of gezien. Ook de clip is zeer geslaagd. Ohio begint met een akoestische gitaar die aan Wish You We’re Here doet denken van Pink Floyd. Na twee minuten schakelt ze over op een elektrische gitaar, gaat de versterker op 11 en rockt King Princes alsof ze nooit anders heeft gedaan. Misschien moet ze er maar eens een gewoonte van maken.

Hinds – Good Bad Times

We kennen het Spaanse Hinds als een sympathieke band die niet gehinderd door instrumentbeheersing of andersoortige muzikale bagage gewoon lekker zijn gang ging en daar heel wat succes mee had. Hinds heeft zo’n beetje alle gerenommeerde festivals in Europa en de VS kunnen afvinken.

De señorita’s zijn nu zo’n jaar of negen bezig en dan is het onvermijdelijk dat je beter wordt in wat je doet. In nieuwe single Good Bad Times is daarom nog maar nauwelijks het vrolijke zooitje ongeregeld te herkennen dat de handjes op elkaar kreeg met charmant rammelende rocksongs als Bamboo en The Garden. Zelfs het vette Spaanse accent lijkt verdwenen. Nou ja bijna dan.

The ‘new and improved’ Hinds was al op de vorige single Riding Solo te horen, maar nog meer op Good Times Bad Times. De nieuwe single klinkt zelfs als een hit. Als zo’n nummer waarvan je het gevoel hebt dat je het wel eens eerder hebt gehoord. Maar waar en wanneer en van wie? Blondie misschien of Human League. Er zit duidelijk een jaren 80 geur aan Good Bad Times. Een groter opnamebudget en Hinds maakt nog eens de crossover van indie naar mainstream.

ALBUM: The Prettiest Curse 3 april.

CONCERT: 25 april Bitterzoet, Amsterdam.

Declan McKenna – Beautiful Faces

Zeros heet het nieuwe album van Declan McKenna. De release datum is 15 mei. Dat de opvolger van What Do You Think About The Car (2017) een goed album gaat worden is na twee nummers wel duidelijk. Niet dat daar twijfel aan bestond. Declan moet zijn eerste miskleun nog maken. Met zijn schurende coupletten en aan Bowie ten tijde van Iggy-achtige refrein is In Beatiful Faces weer een ijzersterke rocksong. Met een boodschap.

Je zou Declan McKenna een 21ste eeuwse protestzanger kunnen noemen. Zijn songs zijn niet alleen gevarieerd en muzikaal overtuigend. Zijn teksten zijn zonder uitzondering actueel en maatschappelijk relevant. In Beautiful Faces zingt Declan over de Big Brother rol van social media in het leven van de jeugd van vandaag.  ‘A brave new anthem for the doomed youth’ noemt hij de opvolger van de anti-oorlogssong British Bombs. 

 

 

 

 

Local H – Innocents 2020

De eerste incarnatie van Local H stak zo’n dertig jaar geleden de kop op. Inmiddels zijn we toe aan de vierde. Van de oorspronkelijke band is alleen zanger/gitarist Scott Lucas nog present. Als de band niet zoveel personeelsproblemen had gehad en uit Seattle was gekomen i.p.v. het gehucht Zion in de Amerikaanse staat Illinois, dan had Local H zeker tot de grunge top behoord.

Maar het is dus ander gelopen. Nu is Local H vooral bij fijnproevers bekend en is het grote publiek altijd buiten net bereik gebleven. Slechts één echt succes staat er op naam van Local H, ‘Bound For The Floor’ een nummer van het ’12 Angry Months’ album uit 2008.

Local H is echter altijd stug door blijven rocken. Er staat weer een nieuw album op de planning, Lifers. Daarvan is vorige week een eerste single verschenen, een remake van het nummer Innocents, een single uit 2018. Dat Local H een ouder nummer heeft afgestoft en opgevoerd is geen zwaktebod. De song was al bedoeld voor Lifers. Alleen heeft het album om de een of andere reden vertraging opgelopen.

De 2020 versie is gemaakt met Steve Albini aan de knoppen. De naam Albini ken je waarschijnlijk wel van Nirvana. Hij produceerde het ‘In Utero’ album. Nirvana is ook de naam die je te binnen schiet als je Innocents 2020 hoort. Het nummer had zo uit de koker van Kurt kunnen komen. Of Local H met het nieuwe album eindelijk loon naar werken krijgt? Het zal wel niet, maar als het aan ons ligt dus wel. Ergo de nieuwe Breekijzer is de 2020 versie van Innocents van Local H.