Author: Flip van der Enden

Chartreuse – Woman, I’m Crazy

Chartreuse is een drie man een één vrouw sterke band uit Birmingham. Het kwartet maakt stemmige muziek in de trant van The National en Nick Cave.

De eerste optredens vonden al in 2014 plaats. De eerste releases stammen uit 2019. De band is dus niet over één nacht ijs gegaan. Dat verklaart de rust van de performance en de hoge kwaliteit van de productie van Woman, I’m Crazy, een stemmige (en autobiografische) song over eenzaamheid en de angst voor waanzin.

De zang en tekst zijn van  Harriet Wilson. Op andere songs op de debuut EP met de opbeurende -maar niet heus- titel, Even Free Money Doesn’t Get Me Out Of Bed tekent  Michael Wagstaff voor beiden. Chartreuse is de naam van een gebergte in Frankrijk, maar ook van een likeur. Waarschijnlijk zal de bandnaam geïnspireerd zijn door het hartverwarmende opkikkertje. Plannen voor een album en/of tour zijn nog niet naar buiten gebracht. Wel is er een platendeal. Er is dus wel degelijk hoop voor Chartreuse.

The Front Bottoms – Camouflage

The Front Bottoms is een vrij ongrijpbare band uit New Jersey. Wat stijl betreft willen hun songs nog wel eens uiteen lopen, van punk naar folk met emo als tussenstation.

De link is dat alle liedjes nogal tekstrijk zijn, veelal slimme lyrics over leven en dood en alles wat daar tussen zit. De bezetting is ook alles behalve statisch. Momenteel zijn er nog maar twee leden over van de band die begon als kwartet. Live zijn meestal er zes Front Bottoms.

Ondanks alle fluctuaties is The Front Bottoms vrij succesvol in de V.S. Daar buiten slaat de band minder aan. Dat heeft alles te maken met die lange lappen tekst waarvan de strekking lang niet altijd even helder is. Wat is bijvoorbeeld ‘Fruit Of The Profane Communion’? Het strak gespeelde, maar compositorisch alle kanten opschietende Camouflage lijkt te gaan over de behoefte om niet te willen opvallen. Dat is dus niet gelukt.

The Front Bottoms werken momenteel aan de opvolger van het Going Grey album uit 2017.

James Righton – The Performer

James Righton is de voormalig toetsenist- zanger van Klaxons, een band die hun rock injecteerde met een stevige dosis dance en alleen al voor het nummer Golden Scans vermelding verdient in de popencyclopedie.

Na drie albums waarvan eigenlijk alleen het debuut naar wens scoorde, hield Klaxons op te bestaan. Righton was de enige van het drietal die muzikaal relevant bleef als platenmaker, componist voor film en theater en als sessiemuzikant/co-writer. Hij werkte o.a. met the Chemical Brothers.

The Performer is de titelsong van zijn tweede album, dat op 20 maart uit gaat komen op het label van Soulwax. The Performance is een sophisticated nummer -met een duidelijke seventies feel- dat wel doet denken aan de vroege Roxy Music. Of aan de nieuwe Arctic Monkeys. Dat laatste is geen toeval. Righton is als gitarist/keyboardspeler te horen op het Tranquility Base Hotel & Casino album van de band van Alex Turner.

 

PS. Mocht je je afvragen waar het intro zou sterk aan doet denken, volgens ons is dat Cold As Ice van Foreigner.

PS2. James is getrouwd met actrice Keira Knightley.

Marcus King – The Well

Marcus King is een 23 jarige zanger-gitarist uit South Carolina die waarschijnlijk nooit een echte hit zal scoren, maar over vijftig jaar nog steeds werk zal hebben.

De jonge King maakt het soort muziek dat zelden hip is, maar nooit ouderwets; een eigen gebrouwde mix van blues, country en soul. Met zijn eerste twee albums sloeg Marcus de V.S. aan de haak. Met zijn 3e, El Dorado gaat hij ook de rest van de wereld aan zijn gelaarsde voeten krijgen. Dat we dat met zo’n zekerheid durven te beweren komt omdat Marcus zijn El Dorado album opnam onder bezielde leiding van Dan ‘Black Keys’ Auerbach.

Op zich is dat geen garantie voor succes, maar het helpt natuurlijk wel. En hoe! Luister maar naar de vier songs die al online staan. Het volledige album volgt 17e. King zal met open armen worden ontvangen door het Americana publiek, door de oude blues boys, de mannen met paardenstaarten en ruitjesoverhemden. Maar ook onder zijn generatie (Z) genoten zal de jonge gitaargod heel wat zieltjes weten te winnen. Ter introductie draaien we het nummer The Well, een uptempo bluesnummer met een monster riff en alle ruimte voor de kleine King om even goed uit te pakken op zijn gitaar.

Concerten: 3 maart Paradiso, Amsterdam. 4 maart popodium Twente/Metropool, Enschede.

 

POM – Down The Rabbit Hole

Hoe gaat het gezegde ook alweer? Je mist meer dan je meemaakt? Wij hebben dus de release -vorig jaar mei al- gemist van de debuutsingle van POM. Een blunder van jewelste, een vlek op ons blazoen. Down The Rabbit Hole is namelijk een debuut om U tegen te zeggen. Een van de beste NL debuutsingles van 2019. Alles klopt, de song, de stem en de sound, die voor een beginnende band opvallend uitgekristalliseerd is. Alsof we met een stel veteranen te maken hebben in plaats van een roedel jonge honden.

‘Fuzzpop uit Amsterdam’ luidt de omschrijving op Facebook. In geval van Down The Rabbit Hole betekent dat een mid-tempo psych-rocksong met een glansrol voor Liza van As en haar prettig overslaande stem en uitstekende bijrollen voor gitaristen Joy Kunst en Luc Siegers. De competente cast bestaat verder uit Michael Josua op bas en drummer Justin Dwarswaard.

Down The Rabbit Hole is geen verkapte sollicitatie om op het gelijknamige festival te mogen spelen (al is dat helemaal geen slecht idee), maar een song die is geïnspireerd door Alice’s Adventures In Wonderland van Lewis Caroll. Net als White Rabbit van de proto-psychedelische rockband Jefferson Airplane.  

De eerste worp van POM is dus al een half jaartje oud. Desondanks gaan we hem gewoon draaien. Want, hoe luidt het gezegd ook alweer? Beter laat dan nooit! 

En we beloven voortaan beter op te letten.

Ocean Grove – SUNNY

Je moet als band van goede huize komen wil je het vertrek overleven van je zanger en leadgitarist. Dat is precies was het Australisch nu-metal-orkest Ocean Grove is overkomen.

Onder het motto, ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ herrees er echter uit de as een nieuwe Ocean Grove met een verse gitarist en de bassist als vervanger van de zanger. Natuurlijk kan je niet stellen dat ze dat al veel eerder hadden moeten doen, maar wat nieuwe single SUNNY in ieder geval duidelijk maakt is dat de deserteurs niet worden gemist.

SUNNY is een val maar met de deur in huis metal track, die glanst in de zon. En enigszins aan Cheap Trick doet denken. Wat een groot compliment is. Zou zomaar kunnen dat SUNNY de geboorte inluidt van een nieuw soort metal, Beach metal. Vol verwachting kijken we uit naar een eerste album van Ocean Grove 2.0.

Oliver Tree – Cash Machine 

De eerste IJsbreker van het nieuwe jaar is van een nieuwe artiest. Voor ons dan. In thuisland Amerika geniet Oliver Tree al enige bekendheid als maker van novelty songs en professioneel scooterrijder. Herstel scooterracer. Een Amerikaanse scooter is overigens geen familie van de Vespa, maar een step met een motor.

Het kan zijn dat Olie’s liefde voor de elektrische tweewieler enigszins is bekoeld. Begin vorig jaar namelijk brak hij bij een val allebei zijn polsen. Daar maakte hij het nummer Hurt over, dat een flinke hit werd. In totaal heeft de 26 jarige inwoner van Santa Cruz, Californië 19 songs op zijn naam staan, verdeeld over twee EP’s een een handvol singles.

Cash Machine is zijn meest recente release en wat serieuzer dan de rest. Daarin zit vaak een cartoonesk element verwerkt passend bij zijn -laten we zeggen- opvallende uiterlijk. Ollie heeft een bloempotkapsel en draagt meestal fel gekleurde nylon vrijetijdskleding. Stel je het lijpe broertje voor van Jim Carrey. Het lijkt alsof hij niet kan kiezen tussen de rol van lolbroek of enigszins maffe indie-artiest. Als het aan ons ligt kiest hij natuurlijk voor het laatste en is Cash Machine een belangrijke stap in die richting. Als meneer Tree zo nodig wil blijven stunten en de clown uithangen mag hij dat blijven doen in de door hem zelf geregisseerde en erg grappige clips.

The HARA – FYI

The HARA is een drie EP’s oud rocktrio uit het Britse Lancashire. Zoals het Generatie Z’ers betaamt trekken ze zich nada aan van genrescheidingen en stijlverschillen en laten ze zich net zo makkelijk inspireren door oerrockers als AC/DC en Guns ‘n’ Roses, millennials als Arctic Monkeys en Panic At The Disco of relatieve nieuwkomers als Nothing But Thieves en The 1975. Plus alles wat daar aan vooraf ging, tussen ligt en na kwam.

Is originaliteit je belangrijkste criterium? Lees dan niet verder. Hou je van onstuimige rock met een melodieus randje, met verve gebracht zonder rekening te houden met de buren? Dan is The Hara je band.

Laatste single FYI heeft alles wat de jonge honden zo bijzonder maakt. Het nummer begint met een solo piano-intro dat zo’n halve minuut duurt. Lang genoeg om te kijken of je wel het goede nummer hebt opgezet. Daarna breekt het geweld los in de vorm van een dikke saus van bas drums en gitaren. Zanger Josh Taylor worstelt zich makkelijk boven het geraas uit met een stem die in zijn lenigheid aan die van Freddie M. doet denken. In de laatste halve minuut gaat alles nog even in de overdrive. Na 3.32 is het plotseling doodstil en zit er niks anders op dan op repeat te drukken. 

Die HARA daar gaan we nog een hoop lol aan beleven.

The Voidz – Did My Best

Begin dit jaar namen The Voidz, voorheen Julian Casablancas & The Voidz twee songs op met Mac DeMarco en het Australische multitalent Kirin J Callahan in de controlekamer. Eind mei verscheen de eerste, het experimentele ‘The Eternal Thao’, vorige week de tweede.

Did My Best is een beschouwend lied over ”nostalgia and not giving a shit about it personaly”. Fans en andere goede verstaanders horen in de uitleg Casablanca’s frustratie altijd maar te worden gezien als het mannetje van The Strokes en niet als autonoom mens of muzikant.

De toon van Did My Best is echter eerder berustend dan opstandig. De nieuwe single van The Voidz is een in gitaar gedrenkte classic style rockballad, die netjes binnen de lijntje blijft. Tot vlak voor het einde. Dan gaat de autotune aan en herkennen we The Voidz weer als band, die graag  de bekende weg verlaat. Van een nieuw, derde album is nog geen sprake. Net zo min overigens als van album 6 van die andere band van Julian Fernando Casablancas. 

While She Sleeps – FAKERS PLAGUE

Als metalband kan je geen betere thuishaven wensen dan Sheffield, een stad die al sinds het begin van de 20ste eeuw wordt geassocieerd met staal, stainless steel om precies  te zijn.

Het soort metal dat While She Sleeps smeedt heet metalcore. Simpel gezegd is dat een amalgaam van alle mogelijke soorten metal. Liever dan met woorden uitleggen wat voor soort herrie While She Sleeps precies produceert verwijzen we je naar nieuwe single FAKERS PLAGUE.

Waren de songs van het eerder dit jaar verschenen vijfde album al niet voor de poes. Met FAKERS PLAGUE doen de mannen er nog een schepje bovenop. FAKERS PLAGUE is ruim vier minuten gitaargeweld, op hol geslagen computers en een ritmesectie die hogere wiskunde heeft gestudeerd. Daar boven uit torent een opgewonden Lawrence ‘Loz’ Taylor met een welgemeende tirade tegen hypocrisie. 

Concert: 23 januari Melkweg/Max, Amsterdam.