Author: Flip van der Enden

The Dirty Nil – Idiot Victory

The Dirty Nil is een trio uit Canada dat best al een tijdje bezig is, maar tot nu toe aan onze aandacht is ontsnapt. Je mist nou eenmaal meer dan je meemaakt. De band opereert in het schemergebied tussen punk en hardrock en doet dat met aanstekelijk plezier en stijgend succes.

Idiot Victory is een van de nieuwe nummers op de Deluxe editie van het vorig jaar verschenen ‘Master Volume’ album, plaat twee van het drietal.         Idiot Victory is een soort van protestsong. Het gaat over een man die ervan baalt dat zijn vriendin altijd met haar telefoon in de weer is. Om daar een eind aan te maken vernietigt de mafkees een antennetoren. The Dirty Nil heeft nog geen twee minuten nodig om dit verhaal uit de doeken te doen. In die twee minuten gebeurt er meer dan op een heel album van Dotan. Speciale vermelding ook voor de clip waar de energie en het plezier van afspat. Eind deze maand komt The Dirty Nil naar Europa, maar wie ze wil zien zal naar Engeland of Duitsland moeten. Helaas.

Highly Suspect – Upperdrugs

Upperdugs is de b-kant van 16, de meest recente single van Highly Suspect. Onze buren van Pinguin indie riepen 16 uit tot IJsbreker. Dat was geen succes.

De band uit Cape Cod scoorde in het verleden een hele rits Pinguin hit met potige songs als Lydia, My Name Is Human en Little One. Het bijzondere van Highly Suspect was dat de band hard rockte in een tijd dat de meeste muziek het resultaat is van thuis pielen met een stel computers. Bij Highly Suspect vlogen de gitaren je om de oren en was de zanger Johnny Stevens gezegend met een paar sterke longen. Die heeft Stevens nog steeds en hij maakt er nog gretig gebruik van. Alleen zijn om de een of andere reden de gitaren in ongenade gevallen.

Vol trots maakte de band bekend dat er op 16 helemaal geen snaren te horen zijn, en dat de rol van gitaren op het nieuwe album ook sterk is gereduceerd. Gelukkig is de band niet helemaal van rock los, want wie de b-kant van 16 opzet hoort nog wel een bezeten bonkende ritme sectie en maken de gitaren nog zoveel herrie dat Stevens op zijn tenen moet gaan staan om boven het rumoer uit te komen. Dat we Upperdrugs hebben verkozen tot Breekijzer is dus een soort van verkapte boodschap aan de band, die over een paar maanden komt spelen. Hou de gitaren in aanslag en alsjeblieft meer nummers als Upperdrugs!

Concert: 27 februari Melkweg, Amsterdam (dit optreden is verplaats van de oude zaal naar de Max)

Starcrawler – No More Pennies

Als Arrow de Wilde invalt op No More Pennies, de nieuwe single van Starcrawler denk je meteen Dinosaur Jr! Haar intonatie, maar vooral het ogenschijnlijk lukrake moment waarop ze begint te zingen is puur J Mascis.

Het kan toeval zijn, maar waarschijnlijk kent de broodmagere zangeres gewoon haar klassiekers. Dat blijkt ook uit de rest van het nummer, dat klinkt als een outtake van de Stones ten tijde van ‘It’s Only Rock ‘n’Roll’.        Nu lijkt het misschien alsof Starcrawler verlegen zit om ideeën en daarom maar leentjebuur speelt in de pophistorie, maar dat is absoluut niet het geval. Net als het verwante Greta van Fleet is het liefde voor de muziek van hun (groot)ouders, die de band er toe beweegt om in het verleden te wroeten. No More Pennies mag dan niet erg origineel zijn, goed is het nummer zeer zeker. Misschien wel de beste track van Starcrawler tot nu toe.

We volgen de neo-glitterband uit L.A. al een tijdje en raken er steeds meer van overtuigd dat er een zonnige toekomst in het verschiet ligt voor Arrow en haar mannen. Wat dat betreft heeft de titel No More Pennies wel iets profetisch, no more pennies, lots of dollars!

Album twee van Starcrawler komt al snel, ‘Devour You’ is de titel en 11 oktober de releasedatum. De band komt ook spelen. Als je gaat, trek dan niet je allerbeste kleren aan, want waarschijnlijk vloeit er (nep)bloed. Live heeft de band namelijk een paar kunstjes afgekeken van een andere oerrocker, mister Alice Cooper.

Concert: 17 november Rotown, Rotterdam.

Andrew Combs – Stars Of Longing

Texaan Andrew Combs begon zijn inmiddels vier albums tellende loopbaan als singer-songwriter in de alternatieve country stijl. Met elk album verbreedde hij zijn horizon en schoof hij op richting rock en pop. Dat zijn nieuwe album weer anders zou klinken dan de voorganger lag dus in de lijn der verwachtingen. Maar dat Combs zo’n grote sprong zou maken zal voor zijn fans van het eerste uur toch wel even slikken zijn.

Stars Of Longing maakt meteen duidelijk dat de wind uit een nieuwe hoek waait. De openingstrack van het ‘Ideal Man’ album klinkt als Wilco dat een nummer speelt van Roy Orbison. De nieuwe songs hebben nog wel een southern accent, maar hadden net zo makkelijk uit het L.A. van de jaren zeventig kunnen komen.

Nog steeds is Andrew Combs een geboren verhalen verteller, maar meer dan ooit komt hij op ‘Ideal Man’ uit de verf als componist van super catchy popsongs. De albumtitel lijkt dan ook gekozen door zijn manager. 

Concerten; 11 december TivoliVredenburg, Utrecht. 12 december Cultureel Café de Amer, Amen. 13 december Rotown, Rotterdam.

Soccer Mommy – Lucy

Soccer Mommy is een van de interessantste acts van de huidige Amerikaanse indie-scene. De voetbalmoeder in kwestie is Sophie Ellison uit Nashville. Sophie maakte naam met intieme, introverte songs over zaken die spelen in het (liefdes)leven van een millennial.

Dat Sophie de muziek in zou gaan was al vroeg duidelijk. Haar eerste gitaar kreeg ze op haar zesde. Ze ging naar een middelbare school waar kunst en muziek hoofdvakken waren en sinds 2015 -ze was toen net 18- reist ze rond als Soccer Mommy. 

Aan de release vorig jaar van ‘Clean’, haar eerste volwaardige album gingen twee minialbums vooraf. Met Lucy – een song over innerlijke demonen- kondigt Sophie Soccer de komst aan van haar tweede langspeler. Die zal verschijnen op het label dat o.a. ook St Vincent en Manchester Orchestra onder zijn hoede heeft.

Een groot label betekent een groter opnamebudget en dat hoor je. Soccer Mommy mag dan vaak het onder de noemer lo fi worden geschaard, haar licht jengelende gitaar-indie met ongeschoolde meisjeszang klinkt op Lucy als de welbekende klok. Soccer Mom was vorig jaar nog in het land als support van Kacey Musgraves. Dat was een beetje een mismatch. Hopelijk komt ze snel na de release van haar nieuw plaat weer langs, maar dan als hoofdattractie.

Alexandra Saviour – Saving Grace

Alexandra Saviour kreeg op haar debuutalbum een duwtje in de rug van Alex Turner. De alfa Arctic Monkey co-produceerde de plaat en hielp haar bij het schrijven van de songs.

Op Saving Grace, afkomstig van album 2 is Turner in geen velden of wegen te bekennen. Dat wil niet zeggen dat miss Saviour er nu alleen voor staat. Haar nieuwe album gaat uitkomen op het label van Danger Mouse. Op de producers-stoel heeft dit keer Sam Cohen plaatsgenomen. Sam combineert een solocarrière met klussen als sessiemuzikant en  producer. Zijn naam staat in de kleine lettertjes op albums van uiteenlopende acts als Norah Jones, The National en Kevin Morby.

Alexandria zwemt in de zelfde vijver als Lykke Li en Lana Del Rey. Allen maken wereldwijze meisjesmuziek met veel ambiance. Op het stroperig trage Saving Grace klinkt ze als een deerne in nood in een klassieke spaghettiwestern met muziek van Ennio Morricone. De hoofdrol is voor La Saviour, maar de show wordt gestolen door de gitarist met zijn ‘desert twang’. Veel is er nog niet bekend van de opvolger van ‘Belladonna Of Sadness’, maar dat het een intrigerend album gaat worden is nu al wel duidelijk. 

Klangstof – Attack Attack

Zoals de meeste, zeg maar alle Nederlandse muzikanten droomde ook Koen van de Wardt, de drijvende kracht achter Klangstof van een doorbraak in Amerika. Zijn droom leek werkelijkheid te worden toen hij een deal kreeg aangeboden van een grote Amerikaanse platenmaatschappij.

Al snel bleek dat Koen een beetje naïef was geweest. Hij dacht dat de platenbonzen hem hadden getekend omdat ze zijn muziek zo mooi vonden. Niet dus. Het label was, om Frank Zappa te citeren ‘only in it for the money’. Toen bleek dat Koen niet bereid bleek water bij de wijn te doen en met lui in zee te gaan die hem wel eens zouden vertellen hoe hij hits moest maken brak de pleuris los. Gelukkig hield Koen zijn poot stijf en is hij nu weliswaar een illusie armer, maar ook een ervaring rijker. En weer eigen baas.

Attack Attack is single 1 van Klangstof album 2, ‘The Noise You Make Is Silent’, dat volgend voorjaar moet verschijnen. Attack Attack is Europese indie met één been in de electro en de ander in de prog-rock. Koen zingt de gedragen song met zijn beste falsetto, maar laat vooral zijn synths aan het woord. Die vertellen een spannend en fantasierijk verhaal dat hopelijk snel wordt vervolgd. 

Liily – Wash

Het uit Los Angeles afkomstige Liily maakt zwaarlijve rock met monsterriffs en hip hop breaks. Het kwartet onder aanvoering van zanger Dylan Nash noemt Rage Against The Machine en Jane’s Addiction als lichtende voorbeelden en Foals als soortgenoot, maar gaan vooral hun eigen gang. Op het scorebord staan een mini-album en het verse Wash. 

Met zijn ‘Dick Dale from Hell’ intro en zijn holbewoners-beat is Wash het meest heavy nummer van Liily tot nu, en dat terwijl de band op vorige releases toch ook bepaald niet kinderachtig uit de hoek kwam. ‘Washing Away I Have No Hope For The World Of Today’ scandeert Nash, een boodschap die Greta Thunberg van harte zal onderschrijven.

Een band die zo te keer gaat, valt vroeg of laat een keer op. En dat is dus het geval. In de V.S. gaan steeds meer deuren open en ook in de oude wereld  vindt Liily een gewillig oor.  Liily toert zich een ongeluk. De band heeft zelfs al in Paradiso gestaan, maar zal zeker terug komen. Een festival -maakt niet uit welk- is de natuurlijke biotoop van deze nieuwe rock ‘n’ roll beesten. 

Lala Lala & WHY? – Siren 042

Siren 042 is de mysterieuze titel van de gelegenheidssamenwerking van de uit Chicago afkomstige Lillie West, zich noemende Lala Lala en Yoni Wolf de frontman van indie-orkest WHY?  

Siren 042 verscheen al in januari, maar begint nu pas op stoom te komen. Het is een bijna Beach Boys achtig nummer met een slome, dikke beat, zoele dameszang en traag stromende gitaren. Heel veel gebeurt er niet, maar juist het gebrek aan actie geeft het nummer een hypnotisch effect, dat best wel wat langer had mogen duren dan twee minuten en vierenveertig seconden.

Nog even iets over de makers. Lillie heeft een Brits paspoort maar verhuisde als puber met haar familie naar L.A. Ze ging naar de kunstacademie in Chicago, maar de lokroep van de muziek bleek te sterk. In 2006 bracht ze haar debuutalbum uit als Lala Lala. Vorig jaar verscheen de opvolger op basis waarvan de invloedrijke site Stereogum haar het etiket Band To Watch opplakte. Wolf maakt al bijna vijftien jaar en zes albums lang furore met WHY? een indie-band met een hip hop tic, die toeval of niet binnenkort in Utrecht te zien zal zijn.

Lillie en Yoni zijn dikke maatjes sinds de laatste Lillie betrapte op het plunderen van de koelkast bij een optreden van WHY? Toen was ze nog gewoon een fan, zij het een brutale. Nu is Lillie als Lala Lala dus een act om in de smiezen te houden. En niet alleen omdat ze bier rooft uit kleedkamers.

Concert: WHY? 1 november Ekko Utrecht.

White Lies –  Hurt My Heart

Begin dit jaar kwam White Lies met album Five aanzetten, een prima plaat waarvan afdeling indie het zeven minuten durende epos ‘Time To Give’ virtueel heeft grijsgedraaid.

Het trio is binnenkort tien jaar samen. Een eenvoudige rekensom leert dat de band gemiddeld één album in de twee jaar uitbrengt. Wie schetst dan ook enz. toen er deze week plotseling een fonkelnieuwe track opdook. Die ook nog eens stevig rockt! Net als Editors en Interpol haalt White Lies veel mosterd uit de new wave periode van inmiddels ook alweer 40 jaar geleden. Maar de mannen doen er wel hun eigen ding mee. Hurt My Heart heeft weliswaar de ‘doom & gloom’, die zo typerend was voor de stroming, maar onder de weemoedige zang van Harry McVeigh bruist een onstuimige band. De ritmesectie zit in een hoge versnelling terwijl de keyboards en gitaren knokken om aandacht. Het geheel wordt geserveerd met een solo voor scheurgitaar. 

Hurt My Heart blijft voorlopig alleenstaand. Na jaren alleen in termen van albums te hebben gedacht gaat White Lies het volgens bassist Charles Cave het nu eens anders aanpakken en losse songs uitbrengen. Wie aan albums hecht, heeft dus pech. Het goede nieuws is dat we niet meer telkens twee jaar moeten wachten op nieuw werk van White Lies, dat zijn tiende verjaardag viert met een uitgebreide tour. Ga ze zien in…

Concerten:24 november Muziekgieterij, Maastricht. 27 & 28 november TivoliVredenburg, Utrecht.