Author: Flip van der Enden

half•alive – ok ok?

half:alive – je schrijft het met kleine letters-  is een trio met als standplaats Long Beach, Californië. De band beoefent een stijl die we smart rock hebben gedoopt: averechtse om niet te zeggen rare songs, die een hoge graad van intelligentie verraden. Niet het soort muziek dat een breed publiek vindt, zou je denken. Maar wel dus. Een kleine twee miljoen mensen luisteren maandelijks naar half:alive. met als klapper ‘still feel’, dat rap de dertig miljoen plays nadert. 

‘still feel’ staat samen met elf andere eigenwijze werkjes op het vorige maand verschenen debuutalbum van half:alive, ‘Now, Not Yet’. 

Met ok ok album begeeft half:alive zich in het zelfde vaarwater als Portugal The Man en Everything Everything. De nieuwe single is een bipolaire symfonie voor rockgitaar, percussie en mannenkoor.  Kortom smart rock.

De tekst van ok ok is al even raadselachtig, maar lijkt te gaan over het ontdekken van je ware zelf en leren daarmee te leven. Een typisch staaltje Californische self-help dus, in de trant van ‘I’m OK, You’re OK’.

Hoe half:alive zijn kronkelige, onorthodoxe glansrock naar het podium vertaalt, leren we later dit jaar als de band open huis houdt  in Paradiso Noord. 

CONCERT: 8 november Paradiso Noord, Amsterdam.

Miss June – Anomaly

Miss June is de naam van de band die Annabel Liddel in 2013 in het leven riep om haar te helpen bij het uitvoeren van haar bij tijd en wijle flink uit de bocht vliegende rocksongs. Punk zou je het ook kunnen noemen, ware het niet dat Annabel meer dan drie akkoorden kent en haar band muzikaal van wanten weet.

Anomaly is de vierde van de elf songs, die op ‘Bad Luck Party’ staan,  het debuutalbum van de Nieuw Zeelandse band. Het begin van Anomaly zet de luisteraar op het verkeerde been, want rustig. Al snel volgt de eerste gitaarexplosie en zo gaat het drie en halve minuut door.

De songs van Miss June lenen zich prima voor publieksactiviteiten als stagediven en mosh-pits. Mocht er onverhoopt iemand in het gewoel gewond raken, is er een dokter in de zaal. Of beter een dokter in opleiding, want Annabel studeert medicijnen.

Concert: 23 september Cinetol, Amsterdam

Sam Fender – The Borders

Op het eerste gehoor denk je bij beluistering van The Borders dat Sam Fender enigszins in herhaling begint te vallen. Want min of meer het zelfde tempo en de zelfde sfeer als veel van zijn vorige songs.

Maar dan ontdek je dat Sam op The Borders met zijn 5 minuut 33 een stuk langer doorgaat dan we van hem zijn gewend en dat hij die extra speeltijd vult met een bezeten en geïnspireerde gitaarsolo. Mede door de saxofoon halverwege het nummer doet Sam op The Borders aan Bruce Springsteen denken, maar dan met een energie die de oude Boss al lang niet meer kan opbrengen. Kortom Sam Fender heeft er weer een knaller bij.

De tekst van The Borders is min of meer autobiografisch en gaat over twee vrienden die samen opgroeien maar uiteindelijk ieder hun eigen weg gaan, een pad dat mede bepaald wordt door het milieu waarin de jongens  opgroeiden. The Borders is de naam die de locals gaven aan The Border Terrier, een pub in Sam‘s hometown North Shields.

The Borders staat op Sam‘s albumdebuut, Hypersonic Missiles dat vrijdag de 13e is uitgekomen.

LIVE: 5/11 Melkweg, Amsterdam

Des Rocs – Living Proof

Des Rocs is de artiestennaam van Danny Rocco, wat op zich ook als een artiestennaam klinkt, maar dit terzijde. Rocco heeft zich als doel gesteld de ‘good ol’ rock & roll’ nieuw leven in te blazen. Met eigentijdse instrumenten, computers en ander digitaal spul dus. Hij valt op want onlangs was Des Rocs de supportact van Muse in Amsterdam.

Wij steunen Des Rocs van harte in zijn strijd, want wat er uit zijn handen komt mag gehoord worden. Living Proof is alweer het vierde nummer van Des Rocs dat de Pinguin playlist haalt en een logisch vervolg op ‘Outta My Mind’, ‘SLO’ en ‘Let Me Live/Let Me Die’ dat op Spotify de 24 miljoen plays nadert.

Des Rocs is van het grote gebaar. Nieuwe single Living Proof klinkt alsof het in een stadion is opgenomen. Maar hij is ook een man van details. Living Proof is een gospel rocksong inclusief dames en mannenkoor, alle gaatjes zijn gevuld met bluesy gitaar fills, ooh-tjes, aah-tjes en handclaps. Op papier klinkt dat als overgeproduceerd, op plaat past het allemaal prima. Denk aan een minder neurotische Jack White. Geheel in gospel stijl heeft Living Proof ook een blijde boodschap.

I’m Living Proof zingt Rocca, that The Worst Can Be Beat. If Ya Pull Yourself Together You Can Get On Your Feet.

Amen.

Sasami – Take Care

Een nieuwe stem op Pinguin. Sasami is Sasami Ashworth, een singer-songwriter uit L.A. die begin dit jaar sterk debuteerde met een album in de lo fi/dreampop stijl.

Voor Sasami het solopad betrad, speelde ze keys in -het bij ons niet onbekende- Cherry Glazerr. Sasami huldigt het principe van ‘naar wie fluistert wordt beter geluisterd dan naar wie schreeuwt’. Haar songs zijn veelal traag van tempo en laag van volume. Maar onder het stille oppervlak woelt het behoorlijk en wat op het eerste gehoor een zacht en simpel lied lijkt, blijkt bij nadere kennismaking een song over angst, vervreemding en ingehouden boosheid te zijn.

Take Care, dat niet op het debuutalbum staat is met zijn subtiele gitaren, sfeervolle keyboards en Beach Boys achtige harmonieën een uitstekende introductie tot de gelaagde wereld van Sasami, waarin dus niet alles is wat het lijkt.

Concert: 20 september Merleyn, Nijmegen. 21 september Ekko, Utrecht.

Foals – The Runner

Vorige single ‘Black Bull’ liet Foals horen op standje hard rock en voedde het vermoeden dat ‘Everything Not Saved Will be Lost Deel Twee’ wel eens lekker heavy zou kunnen gaan worden.

‘The Runner’ ontkracht dat idee. De gitaren zijn weliswaar zwaar en de drummer heeft genoeg te doen, maar het tempo is relatief rustig en het refrein niks minder dan radiovriendelijk. Geen echt opzienbarende track dus, maar mooi gemaakt en de volle 4 minuut plus boeiend. Extra punten ook voor de lekker lange gitaarsolo aan het slot. 

The Runner is het tweede nummer van kant één van ‘Everything Not Saved Will be Lost – Part 2’ dat in totaal tien nummers telt en op 18 oktober aanstaande uitkomt.

Editors – Black Gold

Met ‘Frankenstein’ deed Editors niet iedereen een plezier. Het nummer had een uneasy listening factor die zelfs sommige die hard Editors fans de wenkbrauwen deed fronzen.

Nieuwe single Black Gold is weer Editors in optima forma, een statige staaltje gothic rock met een episch slot. Tenminste als je de album versie luistert. De single edit stopt plotseling terwijl het mooiste nog moet komen. De wondere wegen van de muziekindustrie zullen we maar zeggen.

Black Gold is een van de drie nieuwe nummers tevens titelsong van het eind oktober te verschijnen best of album van de Britse band. Naast de drie nieuwe titels telt het Black Gold album de dertien meest gewaardeerde songs van de zes studio-albums die Editors sinds 2005 heeft uitgebracht. Black Gold komt o.a in een luxe editie met twee cd’s waarvan de tweede is gevuld met akoestische versie van acht nummers die op cd één in volle glorie staan. Een ideaal cadeau dus voor de fans om te geven of te krijgen. 

Concerten: 1 februari Sportpaleis, Antwerpen. 27 juni Zuiderpark, Den Haag.

Green Day – Father Of All…..

Eerder deze week werd bekend gemaakt dat Green Day op bezoek komt in Grunn. En hups op vrijdag releasedag komt er meteen een nieuwe single achteraan! En hoe klinkt Green Day drie jaar na ‘Revolution Radio’ en vijfentwintig(!) na ‘Rookie’? Alsof de tijd geen grip heeft op het trio.

Father of All… is stilistisch gezien, meer hard rock dan pure punk en ook nog eens flink retro met zijn van box naar box gierende gitaren. Dat roept de vraag op, is Green Day de wilde haren aan het verliezen? Niet echt. De branie waarmee de mannen aan de snaren rukken cq op de trommels beuken maakt duidelijk dat het heilige vuur nog niet is gedoofd.

Father Of All…. is het titelnummer van album 13 van de rebellenclub van Bilie Joe Armstrong. De release van het naar horen zeggen maar 26 minuten durende album staat voor februari 2020. De volledige titel is Father Of All Mother Fuckers, maar daar kom je in de V.S. niet mee weg.

Ogenschijnlijk is Father Of All…. een lied over de liefde, maar Green Day zou Green Day niet zijn als je tussen de regels door geen verwijzing leest naar de Father Of All Mother Fuckers wiens naam rijmt op…. dumb.

Concert: 14 juni Stadspark, Groningen (samen met Weezer en Fall Out Boy)

Mondo Cozmo – Black Cadillac

Het intro is puur Creedence. Wat volgt is een vrij letterlijk citaat uit Waiting For The Man van Lou Reed’s Velvet Underground. Voeg daar Stones, Bowie en Dylan aan toe en je weet dat Black Cadillac, de nieuwe single van Mondo Cozmo van alle kanten bij elkaar geritseld is.

De officiële term is eclectisch. Wij noemen het sprokkelrock. En daar is niks mis mee, immers beter goed gejat dan etc. En Cozmo‘s Black Cadillac is uitstekend geassembleerd.

Mondo Cozmo is Joshua Ostrander, die zijn geluk in diverse bands heeft beproefd voordat hij in 2016 het achteraf gezien verstandige besluit nam om voor zich zelf te gaan beginnen.

Ostrander mag dan wel solo zijn. Alleen is hij niet. Op Black Cadillac kreeg hij o.a. hulp van twee leden van Black Rebel Motorcycle Club, terwijl hij de productie deels delegeerde aan cracks als Lars Stalfors (Cold War Kids, St Vincent) en Butch Vig (Nirvana, Garbage). Kosten noch moeite dus, maar het resultaat is er dan ook naar. Album en tour volgen volgend voorjaar. 

Olivia Jean – Brushfire

Olivia Jean Markell is een van de hofdames van Jack White’s Third Man label. De 29 jarige vamp begon haar loopbaan als Black Belle, een ‘garage goth’ band die tot stand kwam op initiatief van White die graag een all female rockband op zijn label wilde hebben.

The Black Belles zijn niet langer dan een album en een handvol singles bij elkaar gebleven. Terwijl Olivia’s zussen in het kwaad hun heil elders gingen zoeken bleef Olivia op verzoek van Jack plakken.

Olivia Jean is een duivels goede gitariste en weet ook haar weg op een heleboel andere instrumenten. Ze is te horen op vrijwel elk album dat op Third Man Records is uitgekomen, dus ook die van Jack zelf. Daarnaast maakt ze soloalbums. Haar tweede, Night Owl is vers van de pers. Daarop is ook Brushfire te vinden een song, oorspronkelijk van de legendarische powerpopband The Flamin Groovies.

Op Brushfire speelt miss Jean de spreekwoordelijke sterren van de hemel. Alle solo’s zijn van de black haired beauty zelf. Dat ze niet heel geweldig zingt, speelt daarom nauwelijks een rol. Mocht je nieuwsgierigheid zijn gewekt, dan ligt er dus een album vol meer van dit soort gitaristische hoogstandjes op je wachten.