Author: Flip van der Enden

Klone – Breach

Klone is een graag gezien gast in de lage landen. De Franse band kan rekenen op een gewillig oorbij een breed publiek  variërend van de traditionele headbanger en moshpitter tot en inclusief afnemers van de meer melodieuze soorten metal.

Die laatste groep komt volledige aan zijn trekken met Breach, een bijna groots opgezette track van Klone album numero six, ‘Le Grand Voyage’.     Op Breach zijn de laatste sporen van het death metal verleden van Klone compleet onder de mat geveegd. Klone zanger Yann Ligner is niet langer boos, maar melancholique. Hij draagt zijn lot en leed nobel in Breach, dat zich onderscheidt met een sterke opbouw en een aansteker c.q. telefoonlampjes waardig einde.

‘Le Grand Voyage’ is uit. Mocht je de band vivre willen zien, zal je vooralsnog naar Frankrijk moeten. Wat natuurlijk helemaal geen straf is.

San Fermin – Saints

Sommige bands willen niet gevonden worden, lijkt het wel. Neem San Fermin. Google de naam en je komt uit bij een heilige die leefde in de 3e eeuw in de stad Pamplona. Voeg Saints toe, de titel van de nieuwe single van de band uit Brooklyn en je verdwaalt in een woud van sites over de martelaar die in 303 werd onthoofd. Wat je niet zult vinden is waarom een Amerikaanse band zich heeft vernoemd naar een Spaanse heilige. 

Ter zake. San Fermin is een jaar of negen geleden in het leven geroepen door Ellis Ludwig-Leone. Ludwig-Leone -Ellis is een hij- is arrangeur en componist van beroep. Op het popfront werkte hij o.a. voor The National, Sufjan Stevens en Grizzley Bear, maar het is op het modern klassieke vlak dat hij een internationale reputatie geniet. O.a. het Gelders Orkest heeft wel eens werken van hem uitgevoerd.

San Fermin doet hij er dus bij. Tenminste in het begin. Na vier albums mogen we wel stellen dat San Fermin meer is dan een hobby. Zeker omdat de band ook regelmatig toert. Ludwig-Leone werkt met een wisselde groep muzikanten plus een paar vaste krachten waaronder violiste/vocaliste Claire Wellin, de zangeres van Saint.

Saints –afkomstig van het net verschenen album, The Cormorant (aalscholver)- is een spannend en luxueus geproduceerd nummer, dat je kunt plaatsen in het zelfde territorium waarin ook The National en Elbow opereren, maar dan dus met een vrouw in de hoofdrol. Van de klassieke achtergrond van Ludwig-Leone is niet heel veel te merken. Wel van zijn gevoel voor melodie en drama.

Het vierde album van San Fermin bestaat uit twee delen. I is nu dus uit, The Cormorant II volgt op termijn.

HMLTD – LOADED

Onze vaste luisteraars weten dat we een zwak hebben voor bands waarvan de leden niet  in hun alledaagse kloffie op de bühne staan, maar eerst even langs de kapper, de visagist en/of boetiek wippen voordat ze het podium beklimmen. HMLTD (voorheen Happy Meal Ltd) is zo’n  band, die opereert in de glamrocktraditie van The New York Dolls, Ziggy Stardust en de New (wave) Romantics. Mannen dus met ballen en make-up.

HMLTD had eerder hun look dan hun sound te pakken, maar de laatste tijd gaat het heel snel de goede richting op. LOADED is een dikke rocktrack op elektronische basis over een Faustiaans pact. Over iemand dus, die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor roem en rijkdom. Wie wil kan er kritiek in lezen op de moderne consumptiemaatschappij. Maar LOADED is vooral een prima soundtrack voor een Helloween feestje of anderszins gemaskerd bal.

Foals – Into The Surf

Vlak voor de release van ‘Everything Saved Will Not Be Lost Part 2’ gooit Foals er nog even een derde single uit. Was ‘Black Bull’ hard en recht toe recht aan en ‘The Runner’ Foals op standje radio met Into The Surf betreedt de band weer een ander terrein. Dat van klassieke Britse sympho. Met zijn theatrale galm, mellotron-achtige keyboards en verstilde koorzang doet Into The Surf aan bands denken als Procol Harum en The Moody Blues, maar ook aan Talk Talk.

Een groter contrast van tussen ‘Black Bull’ en Into The Surf is bijna niet mogelijk. Dat het één en dezelfde band is die beide nummers heeft gemaakt, onderstreept nog eens extra waarom Foals de beste indie-band van dit moment is.

15 november: wereldwijde premiere, Rip Up The Road video.

Yak – I Am A Good Man

Yak wordt al twee albums lang getipt voor een plek aan de indie-top, maar tot nu toe is de verwachte doorbraak uitgebleven. Zou het dan eindelijk gaan lukken met I Am A Good Man? Het zou zo maar eens kunnen.

De nieuwe single van de band uit Wolverhampton is in ieder geval het vriendelijkst klinkende Yak nummer tot nu toe. Ouder werk was vaak loodzwaar  en ook wel maniakaal. I Am A Good Man is daarentegen een vrij conventionele popsong met een mooi meeslepend tempo en knappe koortjes. De opwinding wordt netjes bewaard tot het slot. Yak kanaliseert de late Beatles zoals Flaming Lips en The The dat ook doen/deden. Toch krijg je niet het idee dat het trio van kopman Oliver Burslem veel water bij de wijn heeft gedaan. Eerder een geestverruimend middel.  Gewoon zal Yak waarschijnlijk wel nooit worden, maar dat is alleen maar goed.

Het tweede album van Yak verscheen eerder dit jaar, maar de band heeft niet op zijn lauweren gerust. I Am A Good Man komt van de snel te verschijnen nieuwe ‘Atlast Complex’ EP, die grotendeels is opgenomen in de Third Man Studio van Jack White.

Pumarosa – I See You

I See You is single 3 van album 2 van Pumarosa. De eerste was prima. ‘Fall Apart’ kwam dan ook hoog in de Graadmeter. De tweede was verwarrend. ‘Heaven’ deed zo sterk denken aan Small Town Boy van Bronski Beat dat we hem maar even hebben overgeslagen. I See You is gelukkig weer helemaal raak en zal je dan ook vaak gaan horen.

I See You heeft de zelfde ongrijpbare, mysterieuze sfeer, die songs als ‘Priestess’ en ‘Dragonfly’ zo bijzonder maakte. Maar dan zonder de 80’s galm en met het accent op elektronische instrumenten. Het tweede album van de band uit Londen -Devastation- lijkt veelzijdiger te worden dan het debuut. De drie nieuwe songs smaken namelijk allemaal net even anders. Dat we hier toch duidelijk van doen hebben met Pumarosa komt door de uit duizenden herkenbare stem van frontvrouwe Isabel Munoz Newsome, die een -zo mogelijk- nog groter stempel op de nummers drukt dan voorheen.

Sløtface – Stuff

Sløtface komt uit Stavanger in Noorwegen. De band gooide hoge ogen in Scandinavië met een energiek debuutalbum, ‘Try Not To Freak Out’. Sløtface wordt geafficheerd als een punkband, maar nieuwe single Stuff is meer pop dan punk. Pittig pop dat dan weer wel.

Dat geldt ook voor de twee andere nieuwe nummers, die zijn vooruitgestuurd om het pad te effenen voor  elpee twee van Sløtface. Titel en releasedatum zijn nog niet bekend. Wel dat de band het album produceerde in samenwerking met Scandi-pop veteraan Odd Martin Skålnes (Aurora/Sigrid).

Zangeres Haley Shea noemt Stuff ‘an honest breakup song’. Ze zingt hoe fijn een nieuwe start kan zijn na een relatie, die langzaam is doodgebloed. Met zijn vlotte beat, de kleine meisjesstem van Haley en de lekker vervormde gitaar van Tor-Arne Vikingstad valt Stuff positief op. Een (Pinguin) hit moet dan ook niet worden uitgesloten.

Concert: 6 november Melkweg, Amsterdam.

The Dirty Nil – Idiot Victory

The Dirty Nil is een trio uit Canada dat best al een tijdje bezig is, maar tot nu toe aan onze aandacht is ontsnapt. Je mist nou eenmaal meer dan je meemaakt. De band opereert in het schemergebied tussen punk en hardrock en doet dat met aanstekelijk plezier en stijgend succes.

Idiot Victory is een van de nieuwe nummers op de Deluxe editie van het vorig jaar verschenen ‘Master Volume’ album, plaat twee van het drietal.         Idiot Victory is een soort van protestsong. Het gaat over een man die ervan baalt dat zijn vriendin altijd met haar telefoon in de weer is. Om daar een eind aan te maken vernietigt de mafkees een antennetoren. The Dirty Nil heeft nog geen twee minuten nodig om dit verhaal uit de doeken te doen. In die twee minuten gebeurt er meer dan op een heel album van Dotan. Speciale vermelding ook voor de clip waar de energie en het plezier van afspat. Eind deze maand komt The Dirty Nil naar Europa, maar wie ze wil zien zal naar Engeland of Duitsland moeten. Helaas.

Highly Suspect – Upperdrugs

Upperdugs is de b-kant van 16, de meest recente single van Highly Suspect. Onze buren van Pinguin indie riepen 16 uit tot IJsbreker. Dat was geen succes.

De band uit Cape Cod scoorde in het verleden een hele rits Pinguin hit met potige songs als Lydia, My Name Is Human en Little One. Het bijzondere van Highly Suspect was dat de band hard rockte in een tijd dat de meeste muziek het resultaat is van thuis pielen met een stel computers. Bij Highly Suspect vlogen de gitaren je om de oren en was de zanger Johnny Stevens gezegend met een paar sterke longen. Die heeft Stevens nog steeds en hij maakt er nog gretig gebruik van. Alleen zijn om de een of andere reden de gitaren in ongenade gevallen.

Vol trots maakte de band bekend dat er op 16 helemaal geen snaren te horen zijn, en dat de rol van gitaren op het nieuwe album ook sterk is gereduceerd. Gelukkig is de band niet helemaal van rock los, want wie de b-kant van 16 opzet hoort nog wel een bezeten bonkende ritme sectie en maken de gitaren nog zoveel herrie dat Stevens op zijn tenen moet gaan staan om boven het rumoer uit te komen. Dat we Upperdrugs hebben verkozen tot Breekijzer is dus een soort van verkapte boodschap aan de band, die over een paar maanden komt spelen. Hou de gitaren in aanslag en alsjeblieft meer nummers als Upperdrugs!

Concert: 27 februari Melkweg, Amsterdam (dit optreden is verplaats van de oude zaal naar de Max)

Starcrawler – No More Pennies

Als Arrow de Wilde invalt op No More Pennies, de nieuwe single van Starcrawler denk je meteen Dinosaur Jr! Haar intonatie, maar vooral het ogenschijnlijk lukrake moment waarop ze begint te zingen is puur J Mascis.

Het kan toeval zijn, maar waarschijnlijk kent de broodmagere zangeres gewoon haar klassiekers. Dat blijkt ook uit de rest van het nummer, dat klinkt als een outtake van de Stones ten tijde van ‘It’s Only Rock ‘n’Roll’.        Nu lijkt het misschien alsof Starcrawler verlegen zit om ideeën en daarom maar leentjebuur speelt in de pophistorie, maar dat is absoluut niet het geval. Net als het verwante Greta van Fleet is het liefde voor de muziek van hun (groot)ouders, die de band er toe beweegt om in het verleden te wroeten. No More Pennies mag dan niet erg origineel zijn, goed is het nummer zeer zeker. Misschien wel de beste track van Starcrawler tot nu toe.

We volgen de neo-glitterband uit L.A. al een tijdje en raken er steeds meer van overtuigd dat er een zonnige toekomst in het verschiet ligt voor Arrow en haar mannen. Wat dat betreft heeft de titel No More Pennies wel iets profetisch, no more pennies, lots of dollars!

Album twee van Starcrawler komt al snel, ‘Devour You’ is de titel en 11 oktober de releasedatum. De band komt ook spelen. Als je gaat, trek dan niet je allerbeste kleren aan, want waarschijnlijk vloeit er (nep)bloed. Live heeft de band namelijk een paar kunstjes afgekeken van een andere oerrocker, mister Alice Cooper.

Concert: 17 november Rotown, Rotterdam.