Clairo – Bags

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die lo fi wordt genoemd. Lo fi is een begrip uit de punk dat aangeeft dat de acts het niet zo nauw nemen met de geluidskwaliteit. De laatste tijd wordt lo fi steeds vaker gebruikt als alternatieve benaming van indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is. 

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest, een gestaag voortstuwende track met goed getimede gitaar en keyboard fills en een sfeer die we herkennen van twee decennia geleden. De ‘star of the show’ is de 20 jarige Claire “Clairo” Cottrill uit Atlanta, Georgië, die zingt op het punt te staan haar vriendje te verlaten. Her Bags are already packed.  

Ondanks haar korte aanwezigheid op aarde is Clairo geen nieuwkomer meer. Bags is ongeveer haar 13e single. Vanaf single 4, Pretty Girl (2017) zitten de major labels achter haar aan, maar Clairo heeft hun verleiding weten te weerstaan en getekend bij een kleine maar daadkrachtige platenmaatschappij. Dit mede op advies van haar Pa, die als voormalig hoge marketing Piet bij Coca Cola bekend is met het klappen van de zweep.  

De man die de vrouwvriendelijk omgeving schiep waarin Clairo haar verhaal kwijt kan, is de in onze kringen niet onbekende Rostam Batmanglij, ex-lid van Vampire Weekend, die die band  heeft verlaten juist om dingen te doen zoals het produceren van het debuutalbum van Clairo. De plaat gaat Immunity heten komt begin augustus uit en is er één om naar uit te kijken.

Childcare – Sugarcane

Childcare is een verse bende uit Londen onder leiding van Ed Care. Twee weken geleden volgde de band een kwartet singles op met een debuutalbum, Wabi- Sabi dat je moet horen om te geloven.

Geen enkel nummer is hetzelfde. Het komt zelfs voor dat er binnen één song verschillende sporen worden gevold. Toch lijdt dat nergens to chaos. Nou ja bijna nergens. Liedjes die in eerste instantie onnavolgbaar lijken, blijken na een paar keer draaien gewoon wat vreemd, maar dus wel lekker!

De lijm die alles bijeenhoudt is de stem van Ed Care die vaker wel dan niet assistentie krijgt van meezingende bassiste Emma Topolski.  Een echt representatief nummer staat er dus niet op Wadi-Sabi, maar met zijn tropische beat, tjokvolle arrangement en repetitieve zang komt het op single verschenen Sugercane een eind in de richting. Als er een band is aan wie Childcare wel doet denken is het Talking Heads, maar dan psychedelisch i.p.v. neurotisch. Maar luister vooral zelf.  

Whitney – Giving Up

Het is toch alweer twee jaar geleden dat we voor het laatst iets uit het Whitney kamp vernomen hebben. Maar de wachttijd is voorbij. De release van Giving Up luidt de derde ronde in voor de band die helaas niet uit Houston komt maar uit Chicago.

Met Giving Up gaat Whitney verder op de weg die de band insloeg op hun debuutsingle No Woman; met een seventies saus overgoten blue-eyed indie met als handelsmerk de karakteristieke kopstem van Julian Ehrlich.  Of het nog weer dezelfde vrouw is die Ehrlich’s hart heeft gebroken of dat Giving Up gerespireerd is door een nieuwe ex weten we niet. Dat zijn liefdesverdriet mooie liedjes oplevert is een ding dat zeker is.

Op 30 augustus verschijnt Whitney album 3 onder de titel Forever Turned Around.

LIVEDATA: 16 – 18 augustus Lowlands, Biddinghuizen. 18 november Paradiso, Amsterdam.

Bull – Eugene

Bull is een band uit het Engelse York die een tijd terug op de bonnefooi naar Berlijn vertrok om te kijken of daar misschien iets te beleven viel.

Het lot bleek Bull gunstig gezind want, de band vond al snel een kroeg waar ze mochten optreden. Laat daar nou net een paar leden van Pavement afsplitsing Spiral Stairs aan de bar hangen. Zij vroegen Bull te komen spelen op een huisfeest waar een van de gasten Remco Schouten was, een technicus uit het Pavement-kamp. Onder de indruk bood Remco Bull aan om bij hem in Amsterdam opnamen te komen maken. Dat wilden ze dus wel. 

Het zou leuk zijn om nu te kunnen zeggen, ‘and the rest is history’, maar daar is het nog te vroeg voor. Wel mag worden opgemerkt dat Eugene  een uitstekende binnenkomer is. Het nummer begint met een luie leadvocal die wordt omlijst door bijna Beach Boys achtige koortjes, maar net als je lekker languit wilt gaat leunen gaat de beuk er in en zit je plotseling midden in een wervelwind van gitaren. Als die is uitgeraasd keert de rust weer terug. Na twee minuut veertig is het voorbij. En nu maar hopen dat Marco en Bull meer songs hebben opgenomen. 

Sports Team – Here It Comes Again

De verovering van de lage landen door Sports Team begon begin dit jaar in het hoge noorden met een wervelend optreden op Eurosonic en kreeg zijn definitieve beslag begin deze maand met een show op Best Kept Secret waarvan zelfs de doorgaans onverstoorbare beveiligers pretoogjes kregen.

Het arsenaal van het Britse zestal bestaat uit energie, flair en een stapel aanstekelijke songs. Sports Team wordt meestal aangeduid als punkband en muzikaal gezien is daar weinig op af te dingen, maar wat de band vooral uitstraalt is iets dat in ieder geval in traditionele punk vrij zeldzaam is, een goed humeur.

Here It Comes Again is Sports Team in optima forma, een muzikale sprint van net iets meer dan twee minuten met extra gitaren en een ADHD zanger die op de vlucht lijkt voor iets. Wat precies blijft in het midden, maar ‘It’ is net zo welkom (en onvermijdelijk?) als een Burning British Neck On An August Evening. Here It Comes Again is weer een losstaand nummer. De band heeft het simpelweg te druk om de studio in te gaan en een album op te nemen. Ze staan ze deze zomer op zowel Glastonburry en het dubbelfestival Leeds/Reading, en om dichter bij huist te blijven op Rock Werchter. Plus….

LIVEDATA: 23 juni Loose Ends Festival NDSM Werf, Amsterdam. 5 september Metropool, Hengelo. 6 september Rotown, Rotterdam.

Swim Deep – To Feel Good

Long time no hear!  Swim Deep is terug met een single die de burger veel vertrouwen geeft in het eerste album van de Britse band sinds 2015.

To Feel Good begint met een -schrik niet- kinderkoor. Het is het intro van een song die in stijl en sfeer teruggrijpt naar de Madchester sound van bands als Happy Mondays, Soup Dragons en Jesus Jones, maar dan (waarschijnlijk) drugsvrij en omgebouwd van club tot slaapkamermuziek.

Je zou wat zanger Austin Williams doet rappen kunnen noemen, ware het niet dat hij zijn tekst -een soort ‘a day in the life of’- zonder ritmiek voordraagt en er nauwelijks sprake is van rijm. Kortom een knappe jongen of meisje die/dat in To Feel Good de band herkent van King City en Honey. 

Dat er een gat van vier jaar gaapt tussen het Mothers album en Emerald Classic dat op 4 oktober moet gaan uitkomen zal te maken hebben met het vertrek van twee bandleden. Swim Deep is nu weer op volle sterkte. Of de verandering van stijl ook een gevolg is van de personeelswisseling kunnen we pas vaststellen als er meer nieuw werk beschikbaar komt. Dat Swim Deep niet is blijven stil staan is nu al duidelijk. En dat is goed nieuws.

Clairo – Bags

Weemoedig meisje met elektrische gitaar zingt rustige rockend liedje. Je hebt het eerder gehoord en zal het nog veel vaker gaan horen. Wen er maar aan en hoop dat ze net zo goed zijn als Clairo en haar Bags.

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die steeds vaker lo fi wordt genoemd, niet vanwege de matige geluidskwaliteit, maar vanwege de ongepolijste productie en de lak aan commerciële normen als lengte van het liedje en de status van het refrein. Lo fi is dus eigenlijk de nieuwe indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is.

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest. Er worden delen van de tekst herhaalt, maar van een duidelijk refrein is niet echt sprake. De ritme sectie kachelt lekker door tot na vier minuut twintig het stopsein wordt gegeven. De dreigende monotonie wordt ondervangen door korte solo’s op keyboards en gitaar. Centraal in de productie van voormalig  Vampire Weekend man Rostam staat de stem van de 20 jarige Claire Cottrill uit Atlanta, Georgië. In augustus komt het debuutalbum van Clairo uit. De plaat gaat Immunity heten en is er één om naar uit te kijken.

Perry Farrell – Pirate Punk Politician

Als grootaandeelhouder van de Lollapalooza franchise hoeft Perry Farrell voor het geld geen muziek meer te maken. En als hij om aandacht verlegen hoeft hij alleen maar te wijzen op zijn in aanbouw zijnde Holografische soft porno show in Las Vegas.

Dus moet het wel uit liefde voor muziek zijn dat de voormalige voorman van Jane’s Addiction en Porno For Pyros voor het eerst in 18! jaar een nieuw album heeft uitgebracht. Kind Heaven werd geproduceerd door de rechter studio hand van David Bowie, Toni Visconti en telt muzikale bijdragen van o.a. Taylor Hawkins van Foo Fighters, Elliott Easton van de legendarische new wave band The Cars en Dhani ‘Son Of George’ Harrison.

En hoe klinkt de inmiddels 60 jarige rocklegende? Als vanouds. Farrell heeft een stem die uit duizenden herkenbaar is en met zijn hoge timbre makkelijk overeind blijft in een luidruchtige -en in geval van Pirate Punk Politician– ook funky omgeving. De tekst van PPP is cryptisch, maar lijkt een protest tegen de huidige bewoner van het Witte Huis.

Het Kind Heaven album is uit, Perry gaat ook op tournee. Opvallend genoeg denken de boekers dat Perry Farrell niet meer dan een paar honderd mensen trekt. Hij staat namelijk in de oude zaal van de Melkweg. Als hij Jane’s Adiction weer zou optrommelen had hij waarschijnlijk de AFAS kunnen vullen. Zoals gezegd de man doet het voor het geld noch voor de aandacht, maar voor de muziek. Hoe leuk zou het zijn als de vraag naar kaarten zo groot is dat het concert moet worden verplaatst naar de Max. Hij verdient het.

LIVEDATUM 19 juli Melkweg OZ, Amsterdam.

 Ida Mae – Boom Boom Boom

Chris Turpin en Stephanie Jean zijn getrouwd, met elkaar en met hun werk. Samen vormen ze namelijk Ida Mae. Het duo beoefent een genre dat hip was lang voor hun geboorte en hoewel sindsdien naar de achtergrond verschoven is de vlam altijd blijven branden.

We hebben het over bluesrock, of rock met een blues basis. Chris en Stephanie hebben de stijl letterlijk met de paplepel binnen gekregen. Hun beider vaders waren jong toen bands als Cream, Led Zeppelin en Free furore maakten. Het duo reist momenteel door de V.S. als voorprogramma van Greta Van Fleet. De Van Fleet boys lazen goede dingen over Ida Mae in het befaamde Amerikaanse blad Rolling Stone en herkenden na beluistering van een aantal tracks twee gelijkgestemde geesten. 

Waarschijnlijk hadden ze -toen de uitnodiging de deur uitging- nog niet eens de nieuwe single gehoord van het rockende echtpaar uit het Britse Norwich. In lijn met de trend van dit moment heeft ook Boom Boom Boom een featuring. Niemand minder dan Dweezel ‘Son Of Frank’ Zappa speelt de woedende solo in Boom Boom Boom, dat live, in één take is opgenomen.

Boom Boom Boom –de titel deelt het nummer met een classic van blueslegende John Lee Hooker- gaat over ongure types in de muziekindustrie die de waan van de dag najagen en geen verstand hebben van ‘echte’ muziek. Bij gebrek aan belangstelling van grotere labels, hebben Chris en Stephanie hun debuutalbum, Chasing Lights  zelf uitgebracht.

Zoals het er nu uitziet, gaat Ida Mae eerst live naam maken, maar gezien de reacties op hun shows en de kracht van Boom x 3 zal het niet heel lang meer duren voordat de platenbazen zich met lucratieve contracten op het muzikale koppel zullen storten. Ook is het niet uit te sluiten dat er een nieuwe blues(rock) boom op de loer ligt.

 

The S.L.P. – Favourites

Favourites van The S.L.P. Bevat passages waarin wordt gerapt. Haters van de populairste muziekstijl van de 21ste eeuw zijn dus gewaarschuwd.

The S.L.P. is een nieuw speeltje van de drijvende kracht achter Kasabian,  Lorenzo PizzornoWaarschijnlijk bevinden er zich heel wat anti-rappers onder het Kasabian volk en is Pizzorno voor muzikale experimenten als dit een bijband begonnen.

Favourites begint met een Madchester beat van het soort waar Kasabian ook veelvuldig gebruik heeft gemaakt, maar het duurt niet lang voordat het nummer een ander spoor oprijdt. Dat we definitief niet meer in Kasabian territorium zijn weten we zeker als Little Sims begint te rappen. Je zou kunnen zeggen dat The S.L.P. zich verhoudt tot Kasabian als Gorillaz tot Blur. 

De ruimdenkende Kasabian fan zal niet lang treuren dat door dit uitstapje van Pizzorno het waarschijnlijk nog langer gaat duren voordat hun helden de draad weer oppikken, want Favourites is een uitstekende zoethouder. Voor de fans voor wie rap een brug te ver lijkt, luister eens een paar keer en bekijk de lijpe clip. Je zal horen en zien dat Favourites toch een top tracks is, ondanks de rap (of misschien wel dankzij ;).