Author: Flip van der Enden

Life Of Agony – Scar

Het jaar is 1993, Life Of Agony debuteert met ‘River Runs Red’, een mijlpaal in de metalhistorie, want een van de eerste albums waarop rock, funk, grunge, prog, punk en metal worden samengesmolten tot een krachtige stijl, die heel veel bands tot voorbeeld zal strekken.  

Het is Life Of Agony nooit meer gelukt het niveau van het debuut te halen laat staan te overtreffen. Niet heel veel later gaf de band er dan ook de brui aan en ging ieder zijns weg. Het witje duurde echter niet lang, want in 2003 blies Keith inmiddels getransformeerd tot Mina Caputo het sein verzamelen en begon Life Of Agony aan een tweede leven. Echt actief was de band niet. In de afgelopen vijftien jaar verschenen er maar twee albums met nieuw werk. In totaal staat de teller op vijf. 

Daarom misschien hakt nieuwe single Scars er zo hard in. Op een goede manier. Zo vurig en vol zelfvertrouwen als op Scars heeft Life Of Agony lang niet geklonken. Een verklaring voor het hervinden van het heilige vuur kan zijn dat de bandleden de nieuwe songs -net als in den beginne- als collectief hebben geschreven en opgenomen. En niet meer per riff, groove of refrein zoals de werkwijze was op latere platen. Hoe dan ook het werkt!

Over vijf weken al, op elf oktober om precies te zijn volgt het album, The Sound Of Scar. Half november is Life Of Agony in de buurt voor twee concerten in België en een in Nederland. 

CONCERT: 16 november Metropool, Hengelo.

 

 

Sturgill Simpson – Sing Along

Het hing al een tijd in de lucht, maar met de release van Sing Along lijkt de metamorfose van Sturgill Simpson van outlaw countryrocker naar space cowboy compleet.

De 41 jarige Simpson won met zijn vorige album (A Sailor’s Guide To Earth 2016) nog een Grammy For Best Country album. Dat hij toen al bezig was het countrypad te verlaten mag je opmaken uit het feit dat één van de tracks van dat album, het Van Morrison achtige ‘Brace For Impact’ een joekel van een Pinguin hit is geworden. Als er meer songs op Simpson‘s nieuwe album staan in de stijl van Sing Along kan je je afvragen of hij überhaupt nog wel in aanmerking komt voor een Award in de categorie country.

Sing Along is een southern-rocksong met pompbas, electronica en scheurgitaren waarmee Simpson dichter tegen Queens Of The Stone Age en ZZ Top aan schuurt dan tegen zijn traditionele helden, Waylon Jennings en Willie Nelson.  

Het tekent natuurlijk ons vooroordeel over country-knakkers, maar wie had gedacht dat ze in Nashville weet zouden hebben van Anime? Sound & Fury, Simpson’s nieuwe album komt gepaard met tien korte films, één per track die door de zanger zijn gemaakt in samenwerking met de Japanse manga artiest Takasha Okazaki en filmmaker Junpei Mizusaki. Vanaf 27 september zijn de films op Netflix te zien en is het Sound & Fury album verkrijgbaar bij de betere platenhandelaar. 

A.M. Sam – Up In Silver Lake

A.M. Sam is Sam van Hoogstraten, een gediplomeerd gitarist en begenadigd songschrijver. Nieuwe single Up In Silver Lake is een lome, zongedroogde zomeravondplaat, type California Dreaming.

A.M. Sam produceert muzikale valium, verslavend, maar gegarandeerd zonder nare bijeffecten. Up In Silver Lake is pas de tweede single van A.M. Sam. Maar de band, live zijn er keyboards en een drummer heeft genoeg songs voor een uurtje zacht rocken, breed glimlachen en voorzichtig dansen. Je kunt A.M.Sam binnenkort gaan zien in een honk bij jou in de buurt, want deelnemer Popronde 2019.

POPRONDE DATA:

Nijmegen: 12 sept – Regionaal Archief  

Delft: 19 sept – de Engel

Leeuwarden: 20 sept – Klup de Dag x Blend

Heerlen: 21 sept – poppodium NIEUWE NOR

Wageningen: 26 sept – The Doctor

Eindhoven: 27 sept – Wilhelmina

Den Bosch: 04 okt – Mariapaviljoen

Haarlem: 05 okt – Patronaat Café

Dordrecht: 06 okt – Otto e Mezzo

Tilburg: 11 okt – Stoffel

Harderwijk: 13 okt – Walhalla

Leiden: 24 okt – Zooma, 3voor12 podium

Arnhem : 25 okt – Sint Jan

Hoorn: 27 okt – Swaf

Temples – You’re Either On Something

You’re Either On Something is Temples zoals we ze graag horen, onder invloed. Van de sixties.

Dikke drums openen een song die klinkt alsof de tijd is stil blijven staan in 1970 met zweverige keyboards, psychedelische krullen en een George Harrison waardige gitaarsolo. Temples nam album 3 op in de huisstudio van zanger/gitarist James Bagshaw. Volgens de band is de sound op het Hot Air album donkerder dan we van Temples zijn gewend. Op het eerder verschenen titelnummer is dat te horen. Op het veelkleurige You’re Either On Something niet echt. Op 27 september weten we meer, want dan verschijnt Hot Air.  

Concert: 18 november Paradiso Noord, Amsterdam.

Cavetown – Feb 14

Cavetown is de artiestennaam van Robin Skinner, een 20 jarige, roodharige brillen dragende Brit, die zijn slaapkamerheeft omgebouwd tot opnamestudio.

Hoezo Abbey Road of Wisseloord als je Ableton hebt of Garageband? Muziek maken is stukken makkelijker geworden en veel goedkoper. Maar wat geen computer geven kan is talent. Skinner is een multi. Hij kan zingen schrijven, componeren, arrangeren en produceren. Muziekmaken doet hij al sinds zijn 13e en in een opvallend hoog tempo. Het eerste Cavetown album verscheen in 2015, een vierde is in aantocht. 

Met Feb 14 maakt Cavetown zijn Pinguindebuut. We zijn deze keer dus wat laat. Cavetown heeft al op Eurosonic en zelfs twee keer in de Melkweg gestaan. Maar je mist nou eenmaal meer dan je meemaakt. En beter laat dan etc. Voor een thuiswerker gebruikt Caveman opvallend veel akoestische instrumenten. Zo te horen heeft hij ook een grote slaapkamer, want zijn producties klinken mooi ruimtelijk. De Caveman stijl is wat Nick Lowe ooit ‘pure pop for now people’ noemde, meer McCartney dan Lennon, maar duidelijk Beatlesque.

Met twee en half miljoen luisteraars per maand kan je Caveman niet bepaald onontdekt noemen. Dat dat er nog veel meer gaan worden is wel duidelijk.

Declan McKenna – British Bombs

Declan McKenna heeft nooit een blad voor zijn mond genomen en hij is ook niet van plan om zijn succes in de weg te laten staan van zijn zorgen om de toestand van de wereld.

Bezong hij eerder politiegeweld, het gevaar van religie en de corruptie in de voetbalwereld. Op zijn nieuwe single British Bombs neemt Declan de wapenhandel op de korrel. Het is vooral de Britse bijdrage aan de bombardementen op Jemen die hem heeft aangezet tot het schrijven van British Bombs.

De 20 jarige singer-songrocker verpakt zijn aanklacht in een goed geoliede rocksong, met knisperende gitaren en het soort gebalde vuist refrein waar Frank Turner patent op heeft. Aan de productie van James Ford (Arctic M/Florence+M) hoor je niet af dat het hier om een protestsong gaat. Dat maakt British Bombs extra effectief, de muziek lokt, de tekst spreekt. De opbrengst van British Bombs gaat naar een goed doel.   

Gus Dapperton – Give It To Me Straight

Zijn debuutalbum is nog geen jaar oud, maar Gus Dapperton is alweer toe aan de volgende ronde. En een nieuwe sound.

De boomlange en immer fris gekapte Dapperton (né Brendan Price) uit New York maakte naam als vertolker van licht weemoedige synthi-popsongs met raadselachtige titels als Prune, You Talk Funny en Moodna, Once With Grace. Op Give It To Me Straight gooit hij het over een heel andere boeg en klinkt hij als het liefdeskind van Grace Jones en David Byrne. Het intro duurt al gauw anderhalve minuut en bestaat uit niet meer dan een discobas en dub-drums. Als Gus begint te zingen komen de keyboards en blijkt Give It To Me Straight een ‘dancing with myself’ track met mogelijkheid tot meezingen. Give It To Me Straight leent zich ook uitstekend als soundtrack van een nachtelijke autorit, liefst in een cabriolet. Laat die lange maar schuiven, die komt er wel.

Johnny Marr – The Bright Parade

Wat hij ook doet Johnny Marr zal eeuwig en altijd achtervolgd blijven door zijn verleden als partner van Morrissey in The Smiths. En terecht, want de songs die ze samen maakten zijn niks minder dan classics. 

Maar The Smiths hielden het eind jaren tachtig voor gezien en Marr heeft daarna nog zoveel meer mooie dingen gedaan. Hij was los/vast lid van The Pretenders, The The, Modest Mouse en The Cribs. En met Bernard Sumner (New Order) begon hij Electronic. Ook was hij in de markt als studiomuzikant. In die rol is Marr te horen op platen van Bryan Ferry, Talking Heads, Beck en heel veel anderen.  

Sinds begin deze eeuw opereert hij onder eigen naam. Marr maakt ambachtelijke songs in de stijl van de Britse gitaarschool waarvan hij een van de oprichters is. Anders dan Morrissey is Marr niet uit op adoratie en succes. Wat hij wil is erkenning als gitarist. Wie twijfelt aan ‘s mans unieke talent op de zes snaren hoeft alleen maar naar The Bright Parade te luisteren met zijn geheel eigen gitaarsound en imponerende solo. De nieuwe single is de zoveelste reminder dat Johnny Marr een van de beste Britse gitaristen is. Ever. Met The Smiths, met anderen of solo. 

Highly Suspect – 16

Highly Suspect is een rockband van het soort zoals ze al sinds Woodstock op de aardkloot rondlopen; bas, drums, een paar gitaren en een zanger met een strot om U tegen te zeggen. Tegen de tijdsgeest in gooide de band hoge ogen met ‘classic’ rocksongs als Lydia, My Name Is Human en Little One, nummers die meer dan 40 miljoen keer zijn aangeklikt.

Op dezelfde voet doorgaan zou je zeggen. Daar denkt bandbaas Johnny Stevens dus anders over. In een interview met het Amerikaanse vakblad Billboard zegt hij rockmoe te zijn, klaar met de gitaar. Zijn interesse gaat nu uit naar hip hop en elektronische muziek. Banks en London Grammar vindt hij interessante acts.

Het zal toch niet? Is Highly Suspect van rock los? Ja en nee, nieuwe single 16 is geheel gitaarloos, maar iets anders dan rock kan je het nummer toch moeilijk noemen. Dat komt door de stem van Stevens en zijn bevlogen zang en de vette drums. Sijpelden op oude opnamen blues en soul invloeden door, 16 wordt opgetild door een gospelkoor. De autobiografische song gaat over dat hij ontdekt dat zijn vriendin zwanger is. Maar niet van hem. Drama dus.  16 mag dan snaarloos zijn, op Upperdrugs, de b-kant van de nieuwe single gieren de gitaren nog wel om je oren.

Highly Suspect is dus aan het experimenteren geslagen en dat is alleen maar goed. 16 en Upperdrugs, een lied over angstaanvallen zijn thematisch representatief voor het nieuwe, derde Highly Suspect album. De songs op MCID (My Crew Is Dope) behandelen thema’s als zelfhaat, drugsverslaving, depressie, kritiek op social media. En Trump. Maar ook hoop en liefde. Gastoptredens zijn er van rapper Young Thug, metalband Gojira en het welbekende Nothing But Thieves.

Met MCDI treedt Highly Suspect dus buiten de vertrouwde rockoevers. Het zou de band wel eens heel veel nieuwe fans kunnen gaan opleveren. Releasedatum van MCID is 1 november.

Demob Happy – Autoportrait

Demob Happy maakt poppy hard rock of zo je wilt harde poprock. Dat lijkt makkelijker dan het is, want decibellen en melodie gaan maar moeilijk samen leert de praktijk.

Het was dan ook even oefenen voor de Britten. Het eerste album was veelbelovend maar wisselvallig. Op album twee -met ‘Be Your Man’- was het beest zo goed als getemd. Het eerder dit jaar verschenen ‘Less is More’ en het gloednieuwe Autoportrait laten horen dat het trio zijn zaakjes nu helemaal op orde te heeft. 

Autoportrait is een elastieke popsong met betonnen gitaren en fijn refrein, geschikt voor zowel headbangers als meezingers. Demob Happy wordt wel vergeleken met Royal Blood. De overeenkomst is dat beide bands hard rocken binnen een poppy kader. Maar waar het Royal Blood een beetje stil lijkt te staan is Demob Happy nog volop in ontwikkeling. De band toert momenteel als supportact van Royal Blood. Over een jaar zouden de rollen wel eens omgedraaid kunnen zijn.