Author: Flip van der Enden

Oliver Tree – Let Me Down

Eind vorig jaar verscheen Oliver Tree op onze radar met Cash Machine. We noemden het het eerste serieuze nummer van een man die daarvoor een serie novelty songs had uitgebracht. Die  pasten prima bij zijn excentrieke uiterlijk (denk Jim Carrey in Dumb and Dumber) en bij zijn imago als scooterkampioen. (Een Amerikaans scooter is een step met een motor). Maar waren voor ons van weinig waarde.

Een ongeluk maakte een einde aan Tree‘s sportieve carrière. Hij ziet er nog steeds uit als iemand aan wie een paar steekjes los is, maar muzikaal zet hij de lijn voort van Cash Machine.

Let Me Down is een kort – nog geen twee minuten- maar krachtig liedje met fraai gitaarwerk en een serieuze tekst over de angst in de steek gelaten te worden. Tree schreef het nummer de dag nadat hij bekend had gemaakt de release van zijn debuutalbum, UGLY IS BEAUTIFUL vanwege de  Coronona crisis voor onbepaalde tijd uit te stellen. Het album schijnt nu alsnog uit te komen, inclusief Let Me Down.

De clip van Let Me Down is zo maf als maar kan. Een ‘opvallend’ geklede  Ollie wil gewoon zijn liedje te zingen. De microfoon weigert echter iedere medewerking. Oliver Tree is en blijft een rare kwibus, maar wel ons soort rare kwibus.

Someone – You Live In My Phone

Someone overtreft zichzelf met nieuwe single You Live In My Phone. Dat is niet makkelijk. De lat ligt namelijk onbehoorlijk hoog. Someone is de band van c.q. het alter ego van Tessa Rose Jackson. Tessa produceert al een dikke acht jaar superieure elektropop. De laatste drie doet ze dat als Someone.

Behalve muzikaal is Tessa ook visueel hoogbegaafd. Haar Someone songs gaan vergezeld van digitale schilderijen die ze voor de liveshows heeft verwerk tot een in ons land zelden vertoonde lichtshow.

Someone‘s roots liet ze een tijdje terug doorscheren met een AIR (French Band) coverproject. Met You Live In My Phone streeft ze haar leermeesters voorbij. De nieuwe single is speels, verassend, vernuftig en gewoon machtig mooi gemaakt. En gaat ook nog eens ergens over. Over onze verslaving aan de smartphone.

Ook You Live In My Phone wordt versterkt met beelden, een door Someone mede geregisseerde ruim zeven minuten durende videoclip met de allure van een speelfilm. De reacties komen uit de hele wereld en zijn unaniem lovend. Aseeekkk! luidt een van de comments op Youtube. Daar sluiten we ons graag bij aan.

Laura Marling – Held Down

Voor veel artiesten is de Corona crisis reden om de release van hun album uit te stellen. Ze willen wachten tot ze weer op tournee kunnen om zo hun nieuwe album te promoten. Laura Marling denkt precies andersom. Nu iedereen thuis zit is dit een prima moment om nieuwe muziek uit te brengen. Dus is afgelopen vrijdag vrij plotseling haar 7e album uitgekomen. Oorspronkelijk stond ‘Song For Our Daughter’ gepland voor augustus.

Held Down mag de kar trekken en doet dat met verve. De nieuwe single is een sterk staaltje folkrock. Laura’s stem lijkt iets donkerder en haar vibrato doet denken aan die van Chrissie Hynde van The Pretenders. Op die momenten waarop haar stem omhoog dwarrelt, herken je de invloed van de oermoeder van het singer-songwriters gilde, Joni Mitchell.

Laura Marling is een perfectionist, zelden is ze tevreden. Scheppen gaat bij haar dan ook van au. Na haar laatste album zat ze zonder label en dus zonder verplichtingen. Dat beviel zo goed dat ze heeft serieus heeft overwogen om de muziek voorgoed te verlaten. Ze heeft een tijd gewerkt als yogalerares en een opleiding gevolgd tot psychoanalyticus. Dit alles in de hoop op een rustige gemoed. Dat is dus niet gelukt. Gelukkig voor ons kruipt ook het bloed van Miss Marling waar het niet gaan kan.

Jelani Aryeh – Stella Brown

Even voor de duidelijkheid; Jelani Aryeh is de naam van de artiest, Stella Brown de titel van het liedje. Jelani Aryeh is een 19 jarig talent uit San Diego, Californië.

Waar veel van zijn generatiegenoten stoer rappen heeft Jelani gekozen voor het metier van singer-songwriter. Hij schrijft ogenschijnlijk simpele songs, waarop hij zichzelf begeleid op elektrische gitaar. Soms komen zijn nummers met een urban-esque beat, maar die is nooit zo nadrukkelijk dat hij afleidt van de tekst.

Op Stella Brown heeft Jelani zijn sound teruggebracht tot de essentie; stem, gitaar en ritmebox. Het lied gaat over onzekerheid. De Stella Brown uit de titel is een knappe brunette. Zij staat symbool voor alle dames die na een concert op hem afkomen. Hij is echter te verlegen om op hun avances in te gaan. “I often doubt how can I be the boy you dream about’, zingt hij.

Voor een artiest is verlegenheid geen goede eigenschap. Je moet gehoord willen worden. Gelukkig is er geen betere remedie dan de belangstelling van dames als Stella Brown en de positieve feedback van een snel groeiende schare luisteraars.

Luka – Same Song

Haar naam is Luka, maar niet echt. Luka is de artiestennaam van Lisa Lukaszczyk uit Rotterdam. In 2018 bracht Luka haar eerste (mini)album uit. Hoewel een echte doorbraak uitbleef leverde Welcome, Generation Everything haar wel opvallend veel optredens op. In binnen en buitenland. Doel bereikt dus.

Een betere opleiding dan veel reizen, spelen en meemaken is er niet voor een muzikant. Die opgedane ervaring hoor je terug in de nieuwe singles van Luka, het eerder dit jaar verschenen Lost Today/Found Tomorrow en het gloednieuwe Same Song.

Luka beoefend een stijl die je elektrofolk zou kunnen noemen. Op de achtergrond zoemen de synthesizers. De aandacht wordt echter getrokken door haar zachte, maar nadrukkelijke stem. Denk de elektronica weg en er blijft een song over die de kampvuurtest makkelijk kan doorstaan.

De nieuwe nummers zijn voorlopers van een tweede album waaraan -as we speak- de laatste hand wordt gelegd. Team Luka bestaat uit producer Wannes Salomé (Klangstof) en opnametechnicus Sam Jones (Luwten/Kim Jansen). Het nog titelloze album wordt begin september verwacht.

Sands – Baby Mona Lisa

Da Vinci’s Mona Lisa is beroemd vanwege haar ondoorgrondelijke glimlach. Maar als er achter die mysterieuze glimlach nou helemaal niks zit? Als schijn bedriegt? Daar heeft Sands een liedje overgeschreven. Over een relatie met een iemand die nep blijkt te zijn. Als ware het een Baby Mona Lisa.

Sands is de artiestennaam van Dylan Spitler, een muzikant uit L.A., maker van één mini-album en een handvol losse tracks. Sand‘s songs klinken alsof hij ze in zijn eentje opneemt op een oude bandrecorder, een beetje krakkemikkig dus. Ondanks de primitieve productie is goed te horen dat Sands zeer muzikaal is aan gelegd en breed van smaak.

Baby Mona Lisa heeft een Joy Division intro, Cure gitaren en een elektronische grondtoon. Nogal 80’s dus. De duistere new wave sfeer contrasteert met het vrolijke whoo whoo refrein, dat lijkt op dat van Sympathy For The Devil van de Stones. Het klinkt wat ruw allemaal en een hit gaat Baby Mona Lisa waarschijnlijk niet worden, maar als introductie tot een potentieel interessant artiest is Baby Mona prima geschikt.

 

Spare Parts For Broken Hearts – Cold Wave

Spare Parts For Broken Hearts is een alternatief rocktrio uit L.A. Baas van de band is Sarah Green. Zij schrijft en zingt de songs. Haar secondanten zijn Jessica Langford op drums en Johnny Cifuentes die de bas hanteert.  Spare Parts For Broken Hearts presenteert gruizige grunge in een poppy jasje. Dat klinkt misschien wat vaag, maar luister naar Cold Heart en je begrijpt wat we bedoelen.

Cold Wave is een smeulende rocktrack met dikke lagen gitaar. Boven de donkere snaren uit torent de stem van Jessica Langford, die echt geweldig kan uithalen. Het zou niet verbazen als ze  genoeg adem heeft om het kanaal over te zwemmen. Onder water.

Spare Parts For Broken Hearts stamt uit de LGBTQIA scene van L.A. maar crosste vanwege de hoge kwaliteit van songs en shows al snel over naar de rockscene aldaar. Net als Nirvana ooit spontaan de oversteek maakte van de undergroundscene van Seattle naar een mondiaal podium. Nu willen we niet beweren dat Spare Parts For Broken Hearts een legende in spe is, maar wel dat de band potentieel een groot bereik heeft.

De dames en heer zijn nu zo’n zes jaar actief. Van het maken van een album was het nog niet gekomen. Maar wat niet is komt er aan. Cold Wave is de opmaat voor het langverwachte debuutalbum van Spare Parts For Broken Hearts.

Sorry – As The Sun Sets

Sorry is een nachtmerrie voor hokjesgeesten. Het duo uit Noord Londen schakelt zonder waarschuwing van grunge naar jazz naar trip hop en weer terug. En dat dus binnen één nummer.

Op papier klinkt het chaotisch. Op plaat heeft Sorry zijn zaakjes uitstekend voor elkaar. Aan niets is te horen dat het onlangs verschenen 925 album hun debuut is. Het komt maar zelden voor dat een band zo afgewogen een zelfverzekerd klinkt op een eerste album. Het feit dat Asha Lorentz als Louis O’Bryan elkaar al wat langer dan vandaag kenen zal daar zeker een rol in spelen. Samen muziek doen ze sinds de middelbare school. Wat op zich niet zo heel erg lang is. Ze zijn namelijk pas 22.

De eerste band waarin Asha en Louis speelde was een Jimi Hendrix coverband. Uit die tijd is alleen de gitaar overgebleven en misschien een vleugje psychedelica. In geest is Sorry meer verwant aan homo eclecticus, David Bowie. Maar Sorry is dus vooral zichzelf. 

Voor ons is As The Sun Sets de opvolger van Rock & Roll Star, dat we eind vorig jaar oppikten. De nieuwe single is een gelaagde track met een slepend tempo dat gaandeweg wint aan tempo en volume. De subtiele details ontdek je pas na een paar draaibeurten. Een groeidiamantje dus. En ere wie ere toekomt het debuut van Sorry had nooit zo sterk en uitgekristalliseerd geklonken zonder de goede smaak en technische expertise van producer James Dring (Gorrilaz/Miles Kane/KennyHoopla). 

Born Ruffians – I Fall In Love Every Night 

Na vijftien jaar net niet had niemand vreemd opgekeken als Born Ruffians de gitaren aan de wilgen had gehangen en ieder zijns weg was gegaan. Maar zo zit de band uit Canada dus niet in elkaar. Vorige week is JUICE, album zes verschenen en wat is het geval? In plaats van met minder van het zelfde te komen heeft Born Ruffians de geest gekregen en verassen ze vriend en vijand met wat misschien wel hun beste langspeler is tot nu toe.

De muziek van Born Ruffians was altijd net even te complex en onrustig voor massaconsumptie. Het is nog steeds geen easy listening wat de mannen maken, maar de nieuwe songs zijn strak, kleurrijk en positief geladen. Neem I Fall In Love Every Night. Met zijn weelderige productie en goed getimede gitaar en saxsolo’s doet de single wel aan landgenoten Arcade Fire denken. Zanger Luke Lalonde steekt in topvorm. En er is dit keer zelfs mogelijkheid tot meezingen!

Aan respect van collega’s heeft Born Ruffians nooit gebrek gehad. O.a. Caribou en Frans Ferdinand zijn fan. Het grote publiek heeft echter altijd afstand gehouden. De kans dat de band ooit de AFAS zal laten vollopen is en blijft vrij klein, maar wie Born Ruffians had afgeschreven krijgt het lid hard op zij neus. Soms wint de aanhouder namelijk.

The Strokes – Brooklyn Bridge To Chorus

Zonder te kunnen spreken over flops mogen we toch wel stellen dat de eerste twee singles van het nieuwe album van The Strokes de band niet terug hebben gebracht aan het front. In ieder geval blijven in de Graadmeter de prestaties achter bij de verwachtingen. En dat ondanks de inzet van super producer Rick Rubin.

Als single drie, Brooklyn Bridge To Chorus ook niet veel verder komt dan de eigen parochie hebben Julian Casablancas c.s. een probleem. De ironie is natuurlijk dat als een beginnende band nummers zou uitbrengen als Bad Decissions en At The Door we ze zouden onthalen als ‘the next big thing’. Van een band met de status van The Strokes verwachten we echter meer.

Terug naar Brooklyn Bridge To Chorus. Is 3x scheepsrecht? Dat zou best wel eens kunnen. Brooklyn Bridge begint met een new waverig keyboard intro, maar al snel vallen de gitaren in en die blijven tot aan het einde lekker voor in de mix. Er zit goed vaart in het nummer en Casablancas is uitstekend bij stem. Een minpuntje is dat de song plotseling is afgelopen, een goed outro schrijven is ook een kunst.

Al met al lijkt Brooklyn Bridge To Chorus de leukste van de drie vooruit gestuurde singles. De prangende vraag of het nummer The Strokes zal terug brengen naar de top durven we echter niet met een volmondig ja te beantwoorden. De tijd zal etc.

The New Normal, Strokes album #6 en de eerste in 7 jaar is vandaag (vrijdag)verschenen.