Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Better Oblivion Community Center – Dylan Thomas

Better Oblivion Community Center, zo hebben de makers van de nieuwe IJsbreker zich aangemeld bij de Buma. Het is de ‘nom du disque’ van een tja wat zullen we zeggen? Superduo toch wel, want de lange, wat wonderlijke naam is de banier waaronder Phoebe Bridgers en Conor Oberst (Bright Eyes) komende tijd samen op pad gaan.

Dat de succesvolle nieuwkomer en de beroemde veteraan de krachten hebben gebundeld komt als een verassing. We wisten niet eens dat ze elkaar kenden, laat staan dat een muzikaal huwelijk zijn aangegaan. Het klikt zo goed tussen de twee dat ze niet alleen een compleet album hebben opgenomen, maar ook samen op tournee gaan, als Better Oblivion Community Center dus.

Normaal wordt de komst van een album, zeker een van notabelen als dit duo geteased via een aantal singles. Het debuut van Better Oblivion Community Center verscheen afgelopen week onaangekondigd, tien songs in één worp.

De nummers op het album klinken spontaan en ongepolijst en soms lekker stevig. De track waarvoor een video is gemaakt -en die het duo al in diverse Amerikaanse tv programma’s heeft gespeeld- heet Dylan Thomas. De naamgever van de song was een invloedrijke dichter die midden de vorige eeuw aan de drank is bezweken. Hij was pas 39. Zijn naam leeft o.a. voort in die van Bob, die Dylan een betere artiestennaam vond dan Zimmerman.

Dylan Thomas gaat niet echt over de dronken dichter, in de cryptische tekst wordt alleen gerefereerd aan zijn liederlijke leven en vroege dood. Hoe dan ook het is zeer goed nieuws dat Phoebe en Connor elkaar gevonden hebben.

LIVEDATUM: 7/5 Paradiso, Amsterdam.

Strand Of Oaks – Weird Ways

Een grotere pechvogel dan Timothy Showalter van Strand Of Oaks zal je niet snel tegenkomen.

Een vorm van jeugdreuma belette hem om professioneel basketballer te worden. Gelukkig had hij ook talent voor muziek. Hij was koud op tournee of zijn vrouw ging er vandoor met een ander. Niet veel later brandde zijn huis tot op de grond toe af. Dat zou allemaal niet onoverkomelijk zijn als zijn band een vlucht zou nemen, maar helaas.

Strand Of Oaks een succesvol project noemen is de waarheid geweld aan doen. Na vijf goed ontvangen, maar slecht verkochte albums overwoog Showlater dan ook zijn gitaar aan de wilgen te hangen en een echte baan te zoeken. Toen ging de telefoon, Carl Broemel aan de lijn, de gitarist van My Morning Jacket. Lang verhaal kort. Op 22 maart verschijnt Eraserland, het zesde album van Timothy Showalter als Strand Of Oaks (herkenbaar) begeleid door My Morning Jacket.

Of het nou aan Showalter’s nieuwe begeleiders ligt of aan het feit dat verwante acts als The War On Drugs en Kurt Vile het pad hebben geëffend, Weird Ways gaat als de spreekwoordelijke speer. Je zou bijna denken dat gerechtigheid bestaat, omdat Showalter best wel eens wat mazzel kan gebruiken, maar vooral omdat Weird Ways van het bescheiden begin tot en met het extatische einde een monster track is. God’s wegen zijn weird, maar in dit geval zeldzaam aangenaam.

LIVEDATUM: 25/5 TivoliVredenburg.

Van Common – How To Disappear

Er is weinig common aan Van Common, de nieuwe band van ex Blue Painter Sebastiaan van Ravenhorst.

How To Disappear is de 4e topsingle op rij van Van Common dat vorig jaar een uiterst succesvolle Popronde heeft gedraaid en onlangs op Noorderslag de kille entreehal van de Oosterpoort binnen de kortste keren op kamertemperatuur bracht.

Van Common lijkt per release pittiger en uitbundiger te worden. De term droompop is nog steeds van toepassing, maar de ritmesectie houdt de vaart er goed in terwijl de gitaren bijten en dit keer bijna net zoveel zendtijd opeisen als de soepel zingende Van Ravenhorst.

De kwaliteit van songs en uitvoering liggen zo hoog dat het een kwestie is van smaak of je Van Common trekt of niet. Er zijn niet veel bands die dit punt al na vier singles hebben bereikt. Zoals gezegd er is weinig common aan Van Common.

LIVEDATA: 20/2 Stukafest, Amsterdam. 12/3 Cinetol, Amsterdam.

Des Rocs – Outta My Mind

Des Rocs is de nom du disque van Danny Rocco uit New York. Met een naam als Rocco heeft hij helemaal geen pseudoniem nodig, maar goed. Des Rocs is in ieder geval een etiket dat de lading dekt.

De ‘one man band’ rockt in de traditie van Bowie, Bolan of 10cc, maar klinkt dankzij een ‘state of the art’ productie eigentijds en eigenwijs. Outta My Mind is de opvolger van de ‘Let The Vultures In’ EP waarvan wij Let It Live/Let It Die plukten. De release van de nieuwe single brengt het totaal op zes songs. Dat Des Rocs toch allesbehalve klinkt als een debutant zal zeker te maken hebben met het feit dat hij als lid van Secret Weapons al de nodige kilometers heeft gemaakt. Als je die band hoort krijg je de indruk dat Rocco een dubbelleven lijdt. Secret Weapons is een hit-orkest dat hij waarschijnlijk aanhoudt om de huur te kunnen betalen en komt in Des Rocs zijn ware aard naar boven. Gelukkig gaat goed met zijn alter ego act. Zoals het er nu naar uitziet kan Rocco binnenkort zijn oude band vaarwel zeggen en lekker zijn eigen gang gaan.

Pip Blom – Daddy Issues

Pip Blom begint zich te ontpoppen als ideale artiest. Niet alleen komt ze op gezette tijden met nieuw werk, elk nieuw nummer is ook weer beter dan de vorige.

Dus kunnen we stellen dat Dady Issues haar sterkste track tot nu toe is. En dat terwijl de lat al flink hoog lag. Pip & co klinken op Daddy Issues helemaal in hun element. De nieuwe single van het combo, die in de verte wel iets wegheeft van Bowie’s Suffragette City heeft vaart, elan en een refrein met weerhaken.

Kwamen we in het begin nog wel eens in de verleiding om Pip‘s inspiratiebronnen op te voeren, inmiddels heeft ze zich volledig losgezongen en klinkt ze vooral als zichzelf. Laat maar komen dat album.

LIVEDATA: 21/2 Rotown, Rotterdam. 22/2 Cactus Club, Brugge. 23/2 Ekko, Utrecht. 28/2 Luxor, Arnhem.

Tape Toy – FOMO

Tape Toy begint het jaar goed met een uitstekende nieuwe single. FOMO staat voor ‘fear of missing out’, de angst om buiten de boot te vallen.

Afgaande op de titel zou FOMO een wat ouder nummer kunnen zijn, want die angst is namelijk volledig ongegrond. Tape Toy is een van de grote succesverhalen van vorig jaar. De band brak eerst door via het live circuit en veroverde daarna de ‘ether’. Voor een rockband is dat is de ideale volgorde, eerst vaste voet aan de grond op de podia en dan de thuisblijvers inpakken.

Het gaat Tape Toy zo voor de wind dat je bijna zou vergeten dat FOMO nog maar hun derde single is. Een gitaarriff die een stadion kan vullen is het begin van een song die door de ‘onschuldige’ zang van frontvrouwe Roos lief lijkt, maar ondertussen rockt als schip op volle zee.

Ga ze zien deze zomer op een festival bij jou in de buurt want A Tape Toy Is A Joy For Everyone.

LIVEDATA: 8/2 Patat Met, De Vorstin Hilversum. 9/2 Grasnapolski, Scheemda. 20/2 Stukafest, Amsterdam. 27/2 Zwoel, Cinetol Amsterdam.

Stationschef #327 Chino Ayala/Indian Askin

Het is waar dat hip hop momenteel de dominante muziekstroming is. Het is absoluut niet waar dat rockmuziek op zijn laatste benen loopt. Wie dat denkt luistert te weinig Pinguin Radio en komt niet genoeg buiten.

Deze week alleen al voegden we drie sterke nieuwe polderrocksong toe aan onze playlist, van Pip Blom, Tape Toy en Van Common. De IJsbreker van afgelopen week was een plaat van De Staat, Phoenix en deze week vieren we de release van het langverwachte tweede album van Indian Askin. En forceer ons de mond niet open over het aanstormende talent dat tijdens ESNS op het Pinguin Podium te zien was. Kortom half Holland rockt!

Indian Askin dus, komt deze week met hun tweede langspeler, Another Round op de proppen. Voor ons is dit heugelijke nieuws een goede aanleiding om de voorman van het kwartet tot Stationschef te benoemen. Chino Ayala voert een band aan die het beste van twee werelden in zich verenigt. Indian Askin is live een belevenis, maar ook in de studio weet de band van wanten, een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken.

Veel bands die op de bühne voor beroering zorgen, doen dat zonder al te veel aandacht te schenken aan de vorm van hun songs, volume, zweet en bier zijn vaak al genoeg om om de gemoederen te verhitten. Indian Askin presenteert hun opwinding in slimme songs, model kop staart met een sterke spanningsboog, memorabele hooks en meezingwaardige refreinen. Dat plus teksten die getuigen van een geestelijk leven. De traditie waarin de band opereert is die van de zomp of moerasrock. CCR x BRMC, maar dan op zijn Chino’s.

Onze Bazz had een prettig telefoongesprek met Chino dat je zaterdag (26) kunt horen om 19.00 uur + Chino’s favoriete platen, en in de herhaling op donderdag a.s. om 22.00 uur.

Onderstaande songs hoor je komende week ook overdag regelmatig voorbij komen.

Chino’s 25.

Father John Misty – Mr. Tillman
Silverchair – The Door
Creedence Clearwater Revival – Born on the bayou
The Police – next to you
Soundgarden – Slaves and bulldozers
Rapeman – Trouser minnow
Black Rebel Motorcycle club – 666 conducer
Courtney Barnett – Avant gardner
Drakkar Nowhere – Higher now
Beck – Mixed business
Maple – The feeling
Ty Segall – Despoiler of cadaver
Helvetia – Rybro
Christian Leave – Smaller
Horror – War is hell
MGMT – When you die
The Mighty Beaks – Quitting for a smoke
Ulrika Spacek – Protestant work slump
Cypress Hill – Cock the hammer
Chris Cohen – Green Eyes
Mozes & the Firstborn – Blow Up
Dirty Projectors – That’s a Lifestyle
Weezer – Say it Ain’t So
Japanese Breakfast – Diving Woman
Wand – Blue Cloud

John Garcia & The Band Of Gold – My Everything

John Garcia is als sinds 2014 zelfstandig, toch zal je niet snel iets over hem lezen zonder dat zijn vorige werkgevers er bij worden gehaald. Dit stukje is daarop geen uitzondering.

Dat komt omdat John als zanger van Kyuss niet alleen een onuitwisbare indruk heeft gemaakt, maar ook omdat Kyuss de geschiedenis is ingegaan als allereerste stoner-rockband, een genre dat heel veel heeft losgemaakt en veel navolging heeft gehad, nog steeds heeft. Het niveau van Kyuss echter is nog maar zelden gehaald. Eigenlijk alleen door ex-leden van de band, waaronder natuurlijk Josh Homme en onze John, die sinds een jaar optrekt met zijn Band Of Gold.

Een week of drie geleden verscheen het debuutalbum van de Gouden Bende, simpelweg John Garcia & The Band Of Gold gedoopt. Het onstuimige My Everything mag de kar trekken. Een uitstekende keus als eerste single, want alle elementen zijn aanwezig. Grungy gitaren, snerpende zang, botte ritmes en genoeg adrenaline om een stier te temmen.

Het goede nieuws houdt niet op met de release van Garcia‘s nieuwe project. De mannen komen ook ter plekke herrie schoppen. De band is al op 22 februari in het land. Plaats van delict is 013 in Tilburg. Zie je daar.

Foals – Exits

Foals is terug en dat zullen we weten ook! De band uit Oxford komt dit jaar niet met één maar met twee nieuwe albums, ‘Everything Not Saved Will Be Lost’ (deel 1 verschijnt op 8 maart en deel 2 in de herfst) is de veelbelovende titel van de Foals dubbeldekker.

Het eerste geluid van Foals in ruim 3 jaar is veelbelovend. En een beetje vreemd. Exits is geen voor de hand liggende single. Exits is een op het eerste gehoor monotoon nummer dat zijn pracht pas na een paar draaibeurten prijsgeeft. Eenmaal ingedaald blijkt de nieuwe single van Foals een hypnotiserende track die bijna onbewust je lijf en leden in beweging brengt. En die je niet meer uit je hoofd krijgt.

Dominant in Exits zijn de aanhoudende woordloze koortjes en de zich constant herhalende keyboardlijn, die de minimal music van Philip Glass in herinnering roept. Dat Exits toch een duidelijk Foals song is, hoor je aan het bekende ruimtelijke geluid en de uit duizenden herkenbare stem van Yannis Philipakkis.

Exits maakt duidelijk dat Foals net als die andere band uit Oxford nog lang niet is uitontwikkeld. De band gaat ook weer op tournee. Opvallend is dat Foals komend voorjaar te zien zal zijn in de clubs, terwijl de band makkelijk een venue als de Ziggo Dome en misschien wel AFAS Live kan vullen. Het lijkt dus een bewuste keus. Hopelijk/waarschijnlijk komt Foals van de zomer terug voor een festivaloptreden.

LIVEDATUM: 19/5 Paradiso, Amsterdam.

Karen O and Danger Mouse – Woman

Karen Orzolek is de (ex?) frontvrouw van Yeah Yeah Yeahs, Danger Mouse (alias van Brian Burton ook van Broken Bells) is een superproducer die vanachter de mengtafel voor het voetlicht is geklommen.

Samen tonen ze zich een sterk koppel. Eind vorig jaar kwamen Karen O & Danger Mouse op de proppen met een zeven minuten durende mini-opera in drie delen, niet veel later gevolg door een (anti)slaapliedje van nog geen twee minuten. Nu komen ze terug met Woman, een nummer die min of meer binnen de perken van een popsong blijft. Min of meer omdat Karen haar stem soms laat overslaan op een manier die niet iedereen zal bekoren. Bjork begeleid door Black Keys in die richting moet je het zoeken. Woman is een barricade-song voor de sisterhood. “Girl you can take, Girl you make’

Het moge duidelijk zijn dat Karen O en haar nieuwe partner andere paden bewandelen dan ze deed met Yeah x3. En dat is goed anders had ze net zo goed op het oude nest kunnen blijven. Toch? De samenwerking tussen Karen O en Danger Mouse heeft voldoende stof opgeleverd voor een compleet album. Dat zal half maart verschijnen onder de titel Lux Prima.