Author: Flip van der Enden

Courtney Barnett – Everybody Here Hates You

Slacker rock zou je kunnen vertalen als sloffen-rock, als in op je sloffen. Het kenmerk van het genre is namelijk dat alles wat lekker lui klinkt, zowel de productie als de compositie en de uitvoering.

Marktleiders in het van oorsprong Amerikaanse genre zijn Mac DeMarco en Kurt Vile, plus de uit Australië afkomstige Courtney Barnett. Onze Pip Blom is het bewijs dat de stijl school maakt.

Qua sound is Courtney een typische sloffenrocker, wat werklust betreft helemaal niet. Ze heeft in zes jaar vier albums gemaakt en een flink aantal EP’s. Ze schrijft zelfs meer dan ze kwijt kan op haar albums. Everybody Here Hates You is een nummer, dat eigenlijk op haar meest recente album had moeten komen, maar om de een of andere reden is afgevallen.

Aan de kwaliteit kan het niet hebben gelegen. Everybody Here Hates You is puur Courtney Barnett, een losjes gespeeld en laconiek gezongen mid tempo sloffen-rocksong. Dat de titel op één woord hetzelfde is als die van Everybody Here Wants You van Jeff Buckley is overigens geen toeval. 

LIVEDATUM: 24 augustus  Once In A Blue Moon Festival, Amstelveen.

Robin Kester – Blossoms (Moss Rework)

Robin Kester is een eerste graads singer-songwriter uit Utrecht, die zich onderscheidt in het veel beoefende genre met een fijnkorrelige stem en kristal heldere luisterliedjes. Dat je haar muziek nog niet zo vaak hebt kunnen horen hier op Pinguin Radio ligt aan ons en niet aan haar. We zijn bang dat haar breekbare songs zouden verdrinken in het omgevingsgeluid.

Enter Marien Dorleijn. Mister Moss heeft zich meester gemaakt van de (stem)banden van Robin‘s Blossom en er een band-begeleiding aan toegevoegd. De Moss Rework van Blossoms is niet beter, maar anders. Drums, keyboards en een nieuwe galm geven het nummer een stevigere sound die zich niet laat wegdrukken door indie-rockers van welk pluimage dan ook. Maar luister vooral ook eens naar het origineel. 

LIVEDATA: 19 april Motel Mozaïque, Rotterdam. 28 april Tilt, Utrecht. 18 juni TivoliVredenburg (support Alela Diana) Utrecht.

The Amazons – Doubt It

Je als mannenband The Amazons noemen getuigt van lef of van gevoel voor humor. De Amazonen was immers een volk van vrouwelijke krijgers, die geen mannenvolk in hun omgeving duldden.

De Britse band die zich de naam van de mythische vrouwvolk heeft aangemeten heeft zowel lef als lol, en een sloot serieus goede songs, waarvan Doubt It de meest recente is.

The Amazons komt uit Reading, een stad die internationale faam geniet door het gelijknamige festival dat daar sinds jaar en dag wordt gehouden. Reading is een festival met de R van rock. Rolling Stones, The Who, Cream, Black Sabbath, Judas Priest en heel veel andere klassieke Britse rockbands hebben op Reading gestaan. Met Doubt It laat The Amazons horen bewust te zijn van de Britse rocktraditie en daar graag een nieuw hoofdstuk aan willen toevoegen. Doubt It is uitstekende duit in het zakje. De song is heavy, maar radiovriendelijk. De gitarist eist en krijgt de ruimte terwijl frontman Matt Thompson gezegend is met het soort stem -donker maar lenig- waarin zijn typisch Britse genen doorklinken. De toekomst lacht The Amazons toe, no doubt about it. 

Het nieuwe, tweede studioalbum van The Amazons, Future Dust verschijnt op 24 mei

Otherkin – All That Remains Won’t Be The Same

De nieuwe single van het Ierse Otherkin komt met een begeleidend schrijven, waarin de band verklaart aan een nieuw hoofdstuk te zijn begonnen. Waar het op neer komt is dat de jonge honden, die een jaar of vijf geleden begonnen te blaffen nu ouder en wijzer zijn, ofwel volwassen zijn geworden. Die ontwikkeling vindt zijn weerklank in de nieuwe songs, die serieuzer, gevarieerder en dynamischer zijn dan het oude werk.

En zo is het. Met zijn galmende gitaren, volle borst zang en talloze tempowisselingen klinkt All That Remains Won’t Be The Same bijna symfonisch. Nogal anders dus dan de schorre pretgrunge van songs als Yeah, I Know en Ay Ay.  De ‘hook’ van All That Remains Won’t Be The Same is een sirene van het soort dat je hoort elke eerste maandag van de maand om 12 uur ‘s middags. Waar Otherkin alarm over slaat is seksueel roofdiergedrag, de song is gebaseerd op een incident dat plaatsvond tijdens een van hun concerten.   

Het ijkpunt van de nieuwe sound is -zoals we tegenwoordig wel vaker horen- de new wave van de jaren 80. In geval van All That Remains Won’t Be The Same doemen namen op als Simple Minds en U2. Otherkin is geholpen met hun transformatie door Steve Dub, producer van o.a. The Chemical Brothers, New Order en The Prodigy, die op zijn beurt weer de hulp heeft ingeschakeld van Joylon Thomas, een mixer die met Royal Blood en Slaves heeft gewerkt. 

Voor een deel van de fans zal Otherkin 2.0 wel even wennen zijn, maar kijk in je (virtuele) platenkast en je zult zien dat de echt goede bands zich blijven ontwikkelen.

 

LIVEDATUM: 3 mei, Q Factory, Amsterdam.

The National – Light Years

Had de vorige single van The National even nodig om binnen te komen, want best wel stekelig Light Years valt meteen op zijn plek.

De tweede smaakmaker van het nieuwe album is The National zoals we ze zo graag horen, weemoedig en troostend te gelijk met een glansrol van Matt Berninger, die behept is met een stem waarmee hij zelfs een recept voor pannenkoeken spannend kan laten klinken.

Denk echter niet dat Light Years een herhaling is van zetten, een variant op een bekend thema. Nieuw en bijzonder is de prominente plek van de piano die in geluid en motief aansluit bij de ‘zweefpiano’ stroming van pianisten als Joep Beving , Chili Gonzales en Ludevico Einaudi.

Twee singles, twee smaken, de voortekenen van I’m Easy To Find dat op 17 mei uitkomt zijn zeer gunstig.

LIVEDATUM: 17 augustus Lowlands, Biddinghuizen.

A.M. Sam – In The Ring

A.M. Sam is de pseudo naam van Sam van Hoogstraten (ex Echo Movis/San Dollar). Sam is een druk bezet gitarist, die zijn nevenactiviteiten (Clean Pete) nu zo heeft gepland dat hij ook gehoor kan geven aan zijn eigen muze.

Dat is goed nieuws voor iedereen die een antenne heeft voor niet geijkte gitaarmuziek. A.M. Sam‘s debuutsingle is de spreekwoordelijke daalder meer dan waard.  In The Ring is een vrolijk stemmende rocksong met een hook waar je een leren jas aan kunt ophangen, een filterdisco-intermezzo en een refrein met de plakkracht van tweecomponentenlijm. 

A.M. Sam komt uit de omstreken van Soest dat met acts als Jett Rebel, Ciao Lucifer, Mevrouw Tamara en Aestrid hard op weg is het Volendam te worden van de indie-rock.

 

Cass McCombs- The Great Pixie Train Robbery

Met een loopbaan van bijna twintig jaar en een staat van dienst waarop van negen albums prijken mogen we Cass McCombs wel een veteraan noemen.

Maar wie denk dat de man zo onderhand wel gepiekt zal hebben, raden we aan een keer naar zijn nieuwe album te luisteren. Om de tip kracht bij te zetten hebben we een nummer van Tip Of The Sphere aan onze playlist toegevoegd.

McCombs (1977) is een verhalenverteller. The Great Pixie Train Robbery, een van de prijsnummers van McComb‘s 9e bijvoorbeeld is een stukje op muziek gezette historie. Het nummer gaat over een treinroof in het dorpje Pixley in California in het jaar 1890. Niet alleen op misdaad gebied heeft Californië een bonte historie, ook muzikaal kan de staat aan de west-kust bogen op een rijk verleden. Dat hoor je terug in de songs van Cass McCombs, die punky, folky, trippy en country invloeden mixt tot een eigen merk Americana.

Sky Ferreira – Downhill Lullaby.

Zes jaar geleden debuteerde Sky Ferriera met Night Time, My Time, een album waarop ze flirtte met de hitparade, maar waarop ze ook liet doorschemeren een duistere kant te bezitten. Album 2 is al lang geleden aangekondigd, in 2015 maakte ze de titel, Masochism al bekend, maar tot nu toe is de daad nog niet bij het woord gevoegd. 

Er is echter weer hoop in de vorm van een nieuwe single. Op basis van de albumtitel en Downhill Lullaby lijkt het er op dat de dark-side de overhand heeft gekregen.  

Sky heeft lak aan de nieuwe Spotify-wet die voorschrijft dat een hit een beknopt intro moet hebben en een lengte van max. drie minuten. Voordat ze aan het woord komt in Downhill Lullaby zijn we al een minuut verder. Als na vijf en halve minuut het doek valt zijn we getuige geweest van het muzikale equivalent van een Arabische zombie film met de zangeres als gewillig slachtoffer. Sky Ferreira als Billie Eilish voor volwassenen. Of zo iets. We wachten geduldig op het album.

 

 

Interpol – The Weekend

In mei legt Interpol weer een ei. A Fine Mess heet de nieuwe EP, waarvan de naamgever al eerder is verschenen. Afgelopen week volgde The Weekend, een bewust rauw geproduceerde track, die herinneringen oproept aan de begindagen van de New Yorkers toen ze zich nog spiegelden aan de Britse post-punk golf van de vroege jaren 80.

De nieuwe EP bevat vijf songs, die zijn opgenomen (maar afgevallen) tijdens de sessies voor het vorig jaar verschenen Maurauder album met Dave Fridmann (Tame Impala/MGMT/Spoon) in de controlekamer. Het illustreert de bloedvorm waarin Interpol momenteel steekt dat zelfs de songs die in eerste instantie niet voor release in aanmerking kwamen ook zeer de moeite waard zijn.

Modest Mouse – Poison The Well

Modest Mouse grijpt ‘Record Store Day’ aan om weer eens iets van zich te laten horen. Poison The Well is het eerste nieuwe geluid van de band in vier jaar.

Wie denkt dat de groep rond Isaac Brock II na een kwart eeuw wel is uitgeraasd, kan zich verheugen op een compact en stevig rockend nummer zoals alleen Modest Mouse ze maakt, grillig, gelaagd en een beetje gestoord. Je herkent Talking Heads als invloed en het zou niet verbazen als Torre van De Staat ook Modest Mouse fan is.

Tussen het meest recente Modest Mouse album en dat daarvoor gaapte een gat van negen jaar. Het lijkt er op alsof het hiaat tussen twee releases dit keer beperkt blijft tot een jaar of vier. Harde info over wat alweer het tiende Modest Mouse album gaat worden, is er nog niet. Maar als de band zich houdt aan de regels van de muziekindustrie ligt er begin september een nieuwe plaat in de winkels, want dan begint hun (Amerikaans) tour met The Black Keys.

Voor de fans Poison The Well is met een niet eerder verschenen b-kant als 7” te koop op Record Store Day 2019 (13 april).