Site Unseen van de Australische slacker-queen Courtney Barnett is een duet met de Amerikaanse alt-country zangeres Waxahatchee.
Katie Crutchfeld -zoals Wax in het eggie heet- haalt de countrychick in Courtney naar boven. En verrek denk je dan; ‘eigenlijk heeft ze altijd al iets landelijks gehad’! Naast dat landerige. Het nieuwe album van Courtney Barnett, haar 4e heet Creature Of Habit en is geproduceerd door John Congleton (Angel Olsen, St. Vincent e.v.a). De plaat verschijnt op 27 maart.
The Scratch kun je zien (of horen) als de wettige erfgenamen van Thin Lizzy.
De band komt dus uit Ierland en net als hun landgenoten mengen ze metal met traditionele Ierse muziek en in geval van Pulling Teeth ook met een beetje rap. De mannen schreven het nummer toen ze op tournee waren in de V.S. als support act van The Dropkick Murphys. Kevin Rheault, de zanger van die club bleek maar al te beried om een moppie mee te brullen. The Dropkicks waren pas zelf nog in het nieuws vanwege hun nieuwe anti-ICE song, ‘Too Scared To Join The Military, Too Dumb To Be A Cop’. Het nieuwe album van The Scratch gaat Pull Like A Dog heten en mag je medio maart verwachten.
Een topteam van Charlie Andrew# en Dan Carey* heeft zich ontfermd over het nieuwe, tweede album van Lime Garden. Dan weet je dat het wel snor zit.
En inderdaad nieuwe single 23 is een nummer dat wel tegen een paar stootjes kan. De muzikale inspiratie kwam volgens gitarist Chloe Howard van Happy Mondays. Dat is te horen, met die aantekening dat het dameskwartet uit Brighton wel wat gedisciplineerder speelt dan de pillenrockers uit Manchester. Maar de beat van 23 is onweerstaanbaar dansbaar en de mix van synths en gitaren doet inderdaad denken aan de befaamde Madchester sound van ook alweer 35 jaar geleden. Volgens Chloe gaat het album over een avondje stappen van het eerste tot en met het 38ste drankje. Wie wel eens foto’s heeft gezien van het Britse nachtleven of zelf wel eens een poging heeft gedaan om zijn/haar Britse vrienden bij te houden, weet dat het een bijzondere plaat gaat worden. De release van Maybe Not Tonight staat voor 10 april.
# producer van Wolf Alice, Alt-J e.a.
* producer van Wet Leg, Fontaines DC e.v.a.
Misschien een onverwachte combinatie; poprocker Master Peace en indie singer-songwriter Declan McKenna, maar wel een die werkt.
Ze wisselen wat coupletten en zingen het refrein samen, maar Fuck It Up is vooral een Master Peace nummer. Hij schreef het samen met producer Dan Carey. Fuck It Up is een pittig popliedje met een autobiografische tekst van Peace over zijn talent om af en toe de boel eens goed te verkloten. Maar wie doet dat niet? Declan in iedere geval wel en dat geeft troost. Fuck It Up komt een dezer dagen op een nieuwe EP van Mister Peace. Info volgt a.s.a.p.
Ja, Daughter is terug, maar ook weer niet helemaal.
De band van Elena Tonra nam 10 jaar geleden al een demo op van Not Enough, maar zag vorig jaar pas kans om de song te voltooien. Nu komt Not Enough alsnog uit, ter ere van de 10e verjaardag van het Not To Disappear album. Daarvoor was het oorspronkelijk bedoeld. Not Enough is een klassetrack in de gewaardeerde stijl van het trio uit Londen: melancholieke zang, sfeervol gitaarwerk en een tikkeltje mysterieus. Het is nog niet bekend is of er ook een luxe rerelease van Not To Disappear op stapel staat. Ook is niet duidelijk of er nog meer onuitgebrachte pareltjes zijn opgedoken en opgepoetst. Over een echt nieuwe album is ook nog niks bekend. Dat zou wel weer eens tijd worden.
Jessica’s Changed van Surfbort is een lekker pesterig punkliedje over de vergankelijkheid van vriendschap.
Surfbort is een garage schuine streep slacker punkband uit L.A. die danst op het koord tussen luim en ernst. Ze zien er uit alsof het altijd Halloween is en hun optredens zijn een dolle boel, maar wie er voor open staat vindt in hun teksten genoeg stof tot nadenken. Jessica’s Changed is afkomstig van het op 6 maart te verschijnen derde album van de band van frontvrouw Dani Miller.
Na de laaiend enthousiaste recensies van het optreden van Honey I’m Home op Noorderslag zijn we even gaan kijken of er al iets nieuws van ze uit was. Toen ontdekten we dat de band in oktober al een nieuwe, derde single had losgelaten. Die hadden we dus bijna gemist! Honey I’m Home is een soort van supergroep. Een aantal bandleden kennen we namelijk ook van Marathon, JAGD en Banji.
Insecure is een langzaam golvende shoegaze-song met vrouwenzang, opgeluisterd met sfeervolle praatsamples en op smaak gebracht met een ijzersterk refrein. Kortom een nummer waar je mee kunt thuiskomen (sorry).
Concert: 21 februari Paradiso.
PAUW is terug! Iets meer dan 10 jaar na hun eerste en enige album is het Twentse duo uit de as herrezen.
Wat zanger-gitarist Brian Pots in die tijd heeft uitgespookt weten we niet. Drummer Rens Ottink heeft er een avontuur opzitten met de Britse band Temples. Muzikaal pikt PAUW de draad weer op waar ze hem een decennium geleden hebben gedropt. De band maakt dus nog steeds radiovriendelijke paddopop. Comeback-single Autopilot zou je echter ook als crime-rock kunnen classificeren. De sterke riff van het nummer klinkt namelijk als de tune van een spannende film of tv-serie. Iets met vreemde planeten of vliegende schotels. Over een nieuwe EP of tweede album is nog niks bekend, wel treedt de band weer op. Welkom terug PAUW!
Single drie van Bleech 9:3 is hit drie voor de band uit Dublin.
Cannonbal is anders wat sfeer (weemoedig) en tempo (slepend) betreft, maar wel weer een nummer waarin de gitaar de hoofdrol speelt. Maar niet meteen. Eerst horen we zanger Baz Quinlan op standje emo. Maar als snel slaan de gitaren toe en wel op een manier die meer dan een klein beetje aan Nirvana doet denken. De eerste keer denk je misschien; ‘jammer dat er geen langere solo in het nummer zit’. Maar na een paar keer luisteren begrijp en waardeer je de balans tussen zang en gitaargeweld. Een indringend nummer dat Cannonbal en zeker niet de minste van de drie. En nog steeds geen nieuws over dat debuutalbum.
Nothing is een shoegaze band uit Philadelphia U.S.A met een nihilistische inslag.
Tenminste dat lijk je te mogen afleiden aan de bandnaam. Ook de titel van hun nieuwe EP getuigt niet erg van een positieve houding. Die gaat A Short History Of Decay heten, een korte geschiedenis van verval. Zou het over de V.S. gaan? Nieuwe single Toothless Coal is een beetje een unicum, een uptempo shoegaze nummer. Zo hoor je ze niet vaak. Maar de fuzzy gitaren vliegen je om je oren en daarover is nog maar net de leadzanger te horen. Wat dat betreft is Toothless Coal zo shoegaze als maar kan. Nothing is niet nieuw. De band maakt al lawaai sinds 2012 en heeft zeven albums gemaakt. In april doen ze wat optredens in de UK maar dichter bij dan dat komen ze niet.
