Author: Flip van der Enden

The Struts – Body Talks

Een zwaluw maakt nog geen glamrevival, maar het zou zo maar kunnen dat The Struts andere bands helpt hun schroom te overwinnen en net als zij weer een beetje glamour in de hardrockwereld willen brengen. Boze mannen en stoere vrouwen genoeg, het is wel weer eens tijd voor een beetje glans en glitter. Aan beiden geen gebrek bij Luke, Adam, Jed en Gethin van The Struts en na negen jaar samen is er ook voldoende ervaring. Combineer dat met een fysiek, die zich leent voor strakke pakken en kekke kapsels plus een koffer vol hard rockende songs en je hebt je de voorwaarden voor een topband.

Vreemd genoeg hebben de Amerikanen dat eerder door dan de landgenoten van The Struts uit het oer Engelse Derby. Dat komt waarschijnlijk omdat ze in de VS minstens zoveel waarde hechten aan show als aan business. Ook het feit dat Dave Grohl Strutsfan is, heeft voor wind in de zeilen gezorgd. Dave roept tegen iedere die het maar horen wil dat The Struts de beste support act is waarmee hij ooit te maken heeft gehad. De relatie gaat verder dan voetballen voor de optredens. Dave heeft zanger Luke, die in zijn vrije tijd gitaren beschildert ook gevraagd een paar van zijn instrumenten op te pimpen. The Struts is net klaar met de opnamen van hun tweede album.

Body Talk is een uitstekende opwarmer voor het album dat The Struts ook voet aan de grond in Engeland en Europa moet brengen. Body Talk heeft swing en schwung en lijkt dankij de stem van frontman Luke Spiller meer dan een klein beetje op Queen. Het tempo is in bruikleen van Iggy’s Lust For Life en de koortjes roepen prime time Stones in herinnering. Wie niet de neiging krijgt bij het horen van Body Talk van The Struts om op te springen en te gaan dansen is hier aan het verkeerde adres.

Miles Kane – Cry On My Guitar

Miles Kane‘s Cry On My Guitar heeft een weekje proefgedraaid. Dat gaf ons de kans om te horen dat de nieuwe single van de Britrocker meer is dan een lekker tussendoortje of een luxe advertentie van zijn nieuwe album. 

Terwijl zijn maat Alex Turner met Arctic Monkeys is opgeschoven in de richting van de weelderige jetset rock, die ze hadden ontwikkeld voor The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Arctic Monkeys heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Cry On My Guitar heeft een eigentijdse sound, maar is gemarineerd in een stijl die de boeken is ingegaan als glamrock. We spreken van de vroege jaren zeventig toen Bowie als Ziggy uit de kast kwam en bands als the Sweet en Slade hun kans schoon zagen. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef hij het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATA 01/10 Melkweg, Amsterdam 02/10 Botanique, Brussel (BE)

Blonde Redhead feat. Ludovico Einaudi – Where Your Mind Wants To Go

In de kwart eeuw van hun bestaan heeft het New Yorkse art-rock trio Blonde Redhead een lange weg afgelegd. De eerste releases van de in Japan geboren zangeres Kazu Makino en de van oorsprong Italiaanse tweeling Armedeo en Simone Pace laten een noisy, experimentele band horen, opererend in de New Yorkse post punk/no wave traditie.

In de loop der jaren is Blonde Redhead steeds toegankelijker geworden, maar niet minder experimenteel. Even leek het erop dat de band door het leven zou gaan als  ‘artist’s artists’, geliefd bij de collega’s, maar geschuwd door het publiek. In 2000 echter lukte het de band om bovengronds te komen. Dat gebeurde met hun vijfde album Melody Of Certain Damaged Goods.

Sindsdien is Blonde Redhead één van de grote namen in het dreampop/shoegaze genre. Op het doorbraakalbum sijpelden invloeden door uit de klassieke muziek (de ‘hit’ van het album Damaged Goods Coda is gebaseerd op een nocturne van Chopin). Die invloed verdween op latere albums onder een laag van elektronica, maar dook vorig jaar weer op op een van de songs op de 3 O’Clock EP, Where Your Mind Wants To Go.

Dat nummer is nu opnieuw uitgebracht voorzien van een strijkersarrangement van Ludovico Einaudi. Voor wie de laatste jaren onder een steen heeft geleefd. Einaudi was de eerste en is om die reden verantwoordelijk voor de huidige hausse van impressionistische pianisten. Zijn solo pianostukken zijn immens populair en hij kent vele volgelingen. een van zijn discipelen, Joop Beving stond zelfs op Down The Rabbit Hole. Op zondagochtend uiteraard.

Einaudi‘s arrangement voor Where Your Mind Wants To Go is sfeervol en smaakvol en stilistisch verwant aan de minimal music van Philip Glass. Blonde Redhead heeft nu zo’n tien albums uit plus wat EP’s. Wat ontbreek is een mooi verzamelalbum. De Ludovico Einaudi versie van Where Your Mind Wants To Go zou daarop één van de pronkstukken zijn.

LIVEDATUM: 21/8 Paradiso, Amsterdam.

Dilly Dally – I Feel Free

Dilly Dally is een band uit Toronto, die we al enige tijd in het vizier hebben. De band maakt punky powerpop, die een extra kick krijgt door de lekker snauwerig leadzang van de bazin van de band, Katie Monks. I Feel Free is de opmaat naar een nieuw Dilly Dally album. Het nummer begint voorzichtig maar eindigt heerlijk onstuimig met een lang uithalende Katie, die net als de gitarist neigt naar hysterie, maar de boel nog net in de hand weet te houden. Het effect is -de titel indachtig- verlossend.

Het album waarvoor I Feel Free de aandacht vraagt heet Heaven en zal in september verschijnen. Het wordt de opvolger van het alweer drie jaar oude de debuutalbum, Sore, waarvan we het nummer Desire hebben gedraaid. Producer van Heaven is Rob Schnapf, die ook een vinger in de pap heeft gehad bij Beck, Elliott Smith en Fidlar. Voorwaar geen kleintje dus, daarom en op basis van I Feel Free dichten we Dilly Dally een hoopvolle toekomst toe.

Khruangbin – Lady & Man

Khruangbin is bezig met een mondiale zegetocht lang clubs festivals en radio & tv studio’s. Op internet zijn de avonturen van het Texaanse trio van nabij te volgen. De sound waarmee Khruangbin  vrienden maakt is retro en nuevo tegelijk, aards en dromerig, rootsy en exotisch.

Zelden is er een band geweest waarvan de looks zo goed bij de muziek passen als Khruangbin. The Ramones misschien en Bowie ten tijde van Ziggy, maar momenteel komt er visueel geen band in de buurt van Laura, Mark en Donald, die nog het meest lijken op een Thais-Mexicaanse  girl group uit de jaren zestig van de volgende eeuw. En zo klinken ze ook. 

Khuangin maakt niet echt radiomuziek. De band bouwt live en op plaat aan een grotendeels instrumentaal droomlandschap, dat in alle rust dient te worden betreden. Slechts en handvol liedjes van Khraungbin komt tot bloei binnen de tijdsgrenzen van een conventionele popsong, White Gloves is er zo een net als Maria Tambien. Ook Lady & Man, net als Maria een nummer van het meest recente album van het tovertrio, Con Todo El Mundo. Met iedereen betekent dat. Hippies zijn het ook nog.

LIVEDATA: 20/10 Doornroosje, Nijmegen. 21/10 Paradiso, Amsterdam. 22/10 Effenaar, Eindhoven.

Ben Howard – Nice Libras At Dusk

Ben Howard debuteerde in 2011 met Every Kingdom, min of meer de juiste plaat op het juiste moment. Folk met Britse roots onderging een renaissance in het begin van dit decennium. Niet alleen Howard, maar Mumford, Sharp en Noah vierden triomfen. Folk is een traditioneel genre dus had het voor de hand gelegen dat Howard het ingeslagen pad was blijven volgen. Net als de collega’s. Die zagen echter hun populariteit weer even snel wegebben als hij was opgekomen. 

Of dat de reden was dat Ben Howard het over een ander boeg heeft gegooid, is niet duidelijk. Feit is dat hij zijn immens populaire debuutalbum opvolgde met I Forget Where We Were, een plaat die totaal anders was in sound en sfeer. De gitaren waren ineens versterkt en het accent van de songs was grotendeels verschoven van structuur naar ambiance. Desondanks of misschien wel dankzij de transformatie werd ook dat album een gigantisch succes.

Nu zijn nieuwe album uit is, Noonday Dream kunnen we vaststellen dat Ben Howard wederom een nieuwe weg is ingeslagen. Dit keer heeft de elektronica de overhand en is Howard‘s rol meer die van reisleider dan verteller geworden. Hij neemt je mee langs muzikale landschappen, die niet mijlenver verwijderd zijn van die van Pink Floyd of  Radiohead. Noonday Dream telt negen lange songs, die je eigenlijk in één luisterbeurt moet ondergaan. Het album als integrale luisterervaring. Het bestaat nog/weer.

Toch kunnen we het niet laten om er een nummer uit te plukken waarvan we denken dat het ook in isolatie zijn kracht behoudt en  tevens een goede introductie is tot het bijbehorende album.  Zoals sfeerballad Nice Libras At Dusk. De track begint redelijk conventioneel met een akoestische gitaar, maar zodra Howard begint te zingen hoor je dat we niet rechtstreeks van A naar B zullen gaan, maar dat we tussen intro en outro een aantal boeiende zijpaden zullen bewandelen. Of  Ben Howard met zijn nieuwe album weer een miljoenen publiek zal aanspreken, zal de tijd wijzen. Dat hij zich daar niet om lijkt te bekommeren is een groot pluspunt want gaat in tegen de tijdsgeest.

LIVEDATA: 6/7 Rock Werchter, België. 7/7 AFAS Live, Amsterdam. 20/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

Mozes And The Firstborn – Hello

Hello, de nieuwe single van Mozes is weer een nummer om over naar huis te schrijven, een edele rocksong met elementen van vier decennia gitaarmuziek. Afhankelijk van je instapmoment en referentiekader herken je sixties beat, seventies punk, eighties collegerock en nineties grunge.

Niet dat de Eindhovenaren een Leo Blokhuisje uithalen, hun muziek heeft niks belerends, maar is het werk van vier talentvolle muziekfreaks, die kennis combineren met goede smaak. Ook is te horen dat de band al een tijd bij elkaar is.  Waar in het begin het enthousiasme het nog wel eens won van de instrumentbeheersing is de boel nu in ballans met zelfvertrouwen als toegevoegde waarde. Dat is de reden dat de naam Mozes And The Firstborn tot ver buiten onze landsgrenzen leeft.  Als je de bandnaam googelt zie je dat het kwartet bekend is van Tokyo tot Berlijn en van London tot L.A.

Mozes And The Firstborn lijkt het idee om albums uit te brengen te hebben losgelaten. Hello is de derde single die de band dit jaar heeft uitgebracht zonder zicht op een langspeler. Wel is het nummer net als Sad Supermarket Song en Baldy uit op cassette. Waarom met name zanger Melle Dielesen iets heeft met deze niet echt gangbare geluidsdrager is niet duidelijk, maar kan te maken hebben met het feit dat de muziekcassette een uitvinding is van Philips, dat net als Mozes and the Firstborn uit Eindhoven komt.

Dead Sara – Unamerican

Dead Sara is een ruig rockend trio uit L.A. bestaande uit zanger-bassiste Emily Armstong, gitariste Siouxie Medley en drummer Sean Friday.

Emily en Siouxie spelen al vanaf high school samen, sinds 2002 reizen ze rond als Dead Sara. Sean is er in 2009 bij gekomen. De naam Dead Sara is een ‘soort van’ eerbetoon aan Stevie Nicks, die beide meiden hoog hebben zitten. (Sara is een liedje van Nicks/Fleetwood Mac). Het grootste succes van Dead Sara tot nu toe is een cover van Heart Shaped Box. Niet onterecht, want het is een zeer geslaagde versie, maar wel jammer, want Dead Sara kan wel wat meer dan Nirvana naspelen. Dat bewijst de band met nieuwe single Unamerican, een punky hardrocksong waarin Emily haar ongezouten mening geeft over de Amerikaanse president.

Unamerican is afkomstig van een nieuwe EP van Dead Sara, Temporary Things Taking Up Space. Na twee albums die in eigen beheer zijn uitgebracht staat Dead Sara nu onder contract bij een groot internationaal label. Dat betekent meer opnamebudget – de EP klinkt stukken beter dan de albums- en betere promotie. Dat laatste zie je af aan de clip die bij Unamerican is gemaakt en die net als de song zeer de moeite waard is

Tash Sultana – Salvation

De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.

Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.

Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.

Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.

LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam

 

 

Miles Kane – Cry On My Guitar

Terwijl Arctic Monkeys is opgeschoven richting  weelderige jet set rock waarmee Alex Turner en Miles Kane furore maken als The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Artcic Monkeys net heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Zijn nieuwe single, Cry On My Guitar is een gitaar overgoten rocksong in een stijl die de geschiedenisboeken is ingegaan als glamrock. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef Kane het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Of Bowie, of The Sweet dus. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATUM: 1/10 Melkweg, Amsterdam.