Author: Flip van der Enden

Rostam – In A River 

Met zijn nieuwe single In A River toont Rostam zich een man die van verschillende markten thuis is. We kennen Rostam als een van de drijvende krachten van Vampire Weekend, een band die hij een paar jaar geleden de rug toekeerde.

Dat was waarschijnlijk vanwege de gebruikelijke muzikale meningsverschillen, maar het zou ook kunnen dat hij het wachten op bandbaas Ezra Koenig beu was. Vampire Weekend heeft sinds 2013 geen kick meer gegeven. Rostam daarentegen heeft een solo-album op zijn naam staan, een handvol singles, diverse soundtrack bijdrages en een waslijst aan gastoptredens en producties voor derden. O.a. Lykke Li, Frank Ocean en Declan McKenna hebben een beroep gedaan op Rostam als producer, mixer, muzikant en/of componist.

Rostam dankt zijn mooie voor en achternaam –Rostam Batmanglij heet hij voluit- aan zijn ouders, die vanuit Iran naar de V.S. zijn geëmigreerd. In 2006 kwam hij bij Vampire Weekend waar hij zo’n beetje alle instrumenten voor zijn rekening nam behalve gitaar en drums. Ook produceerde hij de drie albums van de band. In 2016 begon hij voor zichzelf. Het was overigens een amicale breuk,  als producer is hij nog steeds betrokken bij Vampire Weekend, dat overigens heeft beloofd nog dit jaar met een nieuw album te komen.

Rostam bracht in 2017 zijn eerste solo-album uit, een barokke popplaat met violen, veel electronica en hoorbare invloeden uit het land van zijn ouders. In A River is heel andere koek. De tussendoor single is het eerste nummer dat Rostam schreef op een mandoline. Het is dan ook een grotendeels akoestische song met wortels diep in de country. Pas tegen het einde als de mandoline gezelschap heeft gekregen van een fiddle duikt er een beat op en trekt een grommende synthesizer het nummer naar het heden. In A River is een vrolijk en optimistisch liedje over (naakt) zwemmen in een rivier, niks meer en niks minder. Rostam speelt In A River al ruim een jaar live.  De reacties op de song zijn telkens zo positief dat hij dacht dat het een goed idee zou zijn om niet te wachten tot hij klaar was met zijn tweede album, maar het nummer gewoon lekker los uit te brengen. Inderdaad een goed idee.

Balthazar – Entertainment

Terwijl ‘Fever’ bezig is aan een zegetocht door de Graadmeter heeft Balthazar alweer een nieuw nummer in de aanbieding. Entertainment is de titel, die in iets meer dan drie minuten volledig wordt waar gemaakt.

Track twee van album vier van de beste Belgische band van dit moment is direct herkenbaar als afkomstig uit de koker van Deprez en Devoldere, maar tegelijk heel anders dan ‘Fever’. Het tempo is een paar schroefjes hoger en de sfeer wat grimmiger. Bewust of niet duikt er een paar keer een woo-hoo koortje op, dat een citaat lijkt uit ‘Sympathy For The Devil’ van The Stones.

Een break voor blazers voorafgaand aan de refreinen zorgt voor was rust in een song, die prettig gespannen is. Verder signaleren we een kunstfluiter, een lekker nerveuze gitarist en een James Bond-achtig strijkje. Entertainment zal zowel op het nieuwe album als tijdens de live shows voor heel wat opwinding zorgen.

LIVEDATUM: 7/3/19 AFAS Live.

The Front Bottoms – The End Of Summer

The Front Bottoms is een trio uit New Jersey dat in eigen land redelijk beroemd is, maar hier nog nauwelijks gesignaleerd. En dat is jammer, maar niet onbegrijpelijk.

The Front Bottoms is namelijk niet voor één gat te vangen. Een groot deel van de aantrekkingskracht van de band zit hem in de teksten, en dan begin je in niet Engels-talige landen al met een achterstand. Daarnaast schieten ze muzikaal alle kanten op, van akoestische punk via emo achtige rock tot volle borst folk. Dit alles gezongen met in vet Amerikaans, waarin de r klinkt als erw i.p.v. er.

Nieuwe single The End Of Summer heeft van alle smaken iets, akoestische gitaren, stevige breaks, vlotte koortjes, een melodieus intermezzo en een grappige tekst waarin de zanger zingt dat hij nu wel weet hoe hij zijn vakantieliefde had kunnen veroveren. Een liedje over een blauwtje dus.

“Next time I know what I’ll do. I’m gonna go all day to the beach with you. Hindsight twenty twenty true but at the time I didn’t know what to do.”

The Front Bottoms draait alweer een tijdje mee. De kern van de band -waarvan de bezetting varieert van twee tot zeven leden- bestaat uit de jeugdvrienden Brian Sella (zang/gitaar/teksten) en Mathew Uychich (drums).  Jaar van oprichting is 2006.  In 2010 verschenen de eerste EP’s en begon de opmars naar nationale bekendheid. De teller staat nu op een zestal albums, zeven EP’s en een klein dozijn singles. Hoog tijd dus voor een Europees avontuur.

Sunflower Bean – Come For Me

Sunflower Bean is een band met twee leadvocalisten. Dat komt overigens minder vaak voor dan je zou denken. Op nieuwe single Come To Me worden de vocale honneurs waargenomen door bassiste, Julia Cumming.  

Come For Me is Sunflower Bean zoals we ze kennen, een poppy rocktrio met een seventies sound, die -zeker als Julia zingt- aan de vroege Blondie doet denken. 

Sunflower Bean komt uit New York City. Het trio debuteerde in 2015, bracht een jaar later een eerste album uit en begin dit jaar een tweede. Ondanks succes met songs als ‘Easier Said’ en ‘Twenty Two’ is de gewenste doorbraak tot dusver uitgebleven. Alleen in Engeland heeft Sunflower Bean iets van een vaste aanhang. Waarschijnlijk zit er dan ook wel een beetje druk op de ketel. Of Come To Me de gewenste verlossing gaat brengen? De tijd zal het leren. De nieuwe single is onderdeel van de King Of The Dudes EP, die eind januari moet verschijnen.

Georgia – Started Out

Georgia, Georgia Barnes (niet te verwarren met de Australische chefkok) om compleet te zijn is een aanstormend talent in een genre dat aan de man/vrouw wordt gebracht als indie-electronica. Begonnen als drummer, zit Georgia tegenwoordig aan allerlei knoppen.

De indie-spirit is nu dus ook in de danswereld doorgedrongen. Daar betekent het woord indie niet alleen onafhankelijk in de zin van niet commercieel, maar ook dat de muziek is gegoten in de vorm van kop-staart songs. Op indie-EDM kan je dus niet alleen dansen, maar je kunt ook meezingen en als je het geluid wat zachter zet als achtergrondmuziek gebruiken. Dit alles maakt de muziek een stuk radiovriendelijker.

Case in point is Started Out. De nieuwe single van Georgia is een analoge mengelmoes van house, oude new wave en eigentijdse hip pop. Kortom indie-electro. Georgia heeft haar talent niet van een vreemde. Haar vader is initiatiefnemer van het Britse technoduo Leftfield. Georgia is dus een geval van ‘nature’ én ‘nurture’.  

Rostam – In A River

Sinds het vertrek van Rostam Batmanglij uit Vampire Wekend hebben we nauwelijks nog iets van de band vernomen. Rostam daarentegen is zo druk als een klein baasje, met zijn eigen nering, maar ook als co-producer van o.a. Solange, Frank Ocean en Hamilton Leithauser.

Rostam‘s debuutalbum was een deels elektronische plaat in een stijl die wel Baroque pop wordt genoemd. Zijn nieuwe single is een stuk aardser. In A River is het eerste nummer dat Rostam heeft geschreven op een mandoline. Het is dan ook een flink folky track, zeker als er halverwege ook nog eens een fiddle opduikt. In A River plaatst ons ook voor een raadsel. Het nummer had niet misstaan in een set van Mumford & Sons. Maar waar hun banjo-folk alweer voorbij de houdbaarheidsdatum is, klinkt In A River fris en opwindend.

Verschil is misschien dat In A River een alt-country-stempel heeft en een melancholieke ondertoon, terwijl de muziek van Marcus steeds meer een EO jongerendag tintje heeft gekregen. Bijzonder ook is dat Rostam, die naam maakte als digitale knoppenschuiver In A River eerst tig keer live heeft gespeeld en bijgeschaafd op basis van de reacties van het publiek. Pas daarna is hij de studio ingegaan om de song op te nemen. Zo deed men het in de oudheid toen er nog maximaal vier opnamesporen beschikbaar waren. Klaarblijkelijk werkt deze organische methode nog altijd.  

Rival Sons – Back In the Woods

Met nieuwe single Back In The Woods maakt Rival Sons voor eens en voor altijd duidelijk dat ze een rockband zijn van het volumineuze soort. Niet dat nog daar veel twijfel over bestond, maar waar oudere singles nog enigszins radiovriendelijk waren, winden de Amerikanen er dit keer geen doekjes om.

Ingeluid door een manisch drumintro gaat er meteen een blik gitaren open die zo hard rocken dat zanger Jay Buchanan een flinke scheur moet opentrekken om boven het geweld uit te komen. Het lijkt wel alsof Rival Sons nieuwkomers als GretaVan Fleet een poepie willen laten ruiken, zo hard gaan ze te keer. De band blijft wel aan de goede kant van de metal. Het rock is gebaseerd op blues wat de pot schaft, een stijl die uit de koker komt van bands als Cream, Led Zeppelin en Free. Bij die leest blijft Rival Sons, dat met Back In The Woods (en het eveneens recente en hard rockende Do Your Worst) de beste mogelijke aandachttrekker heeft losgelaten voor het nieuwe album, Feral Roots dat eind januari het licht zal zien. Dan rocken we verder.

Deerhunter – Death in Midsummer

Welkom terug Deerhunter!Bijna vier jaar hebben we moeten wachten op nieuwe muziek van de band uit Atlanta, maar zoals de volkswijsheid wil, ‘dan heb je ook wat’. Death in Midsummer is het openingsnummer cq smaakmaker van het nieuwe album van Deerhunter, dat op 18 januari volgend jaar publiek zal worden gemaakt.

De 7e van Deerhunter gaat ‘Why Hasn’t Everybody Disappeared’ heten en wordt door de band omschreven als een science fiction album over het heden.  Dat klinkt interessant. Voorbode Death in Midsummer is een zorgvuldig opbouwende indie-Americana ballad met meeslepende gitaren en een zich langzaam opwindende Bradford Cox, die zingt over vergankelijkheid. Cox en co maken zich zorgen over de toekomt van hun land. Wie de Amerikaanse politiek een beetje volgt, weet dat daar alle reden toe is.

Deerhunter zou Deerhunter niet zijn als de politieke lading niet verstopt zou zitten in een tekst, die voor verschillende uitleg vatbaar is. Zo komt het woord ‘Death’  in het hele nummer niet voor en ‘Midsummer’ ook niet. Ook muzikaal laat de band zich weer moeilijk vastpinnen. Zo houdt de band de spanning er in en de interesse vast, al zeven albums lang.

Tamino – Verses

Tamino is net als marsepein, ongelofelijk lekker, maar in gepaste doses. Niet dat je misselijk wordt van teveel Tamino, maar juist als je zijn muziek op welgekozen momenten tot je neemt in alle rust en met volle aandacht is de bevrediging het grootst. Tamino is een intensieve luisterervaring. Zijn stem vraagt aandacht, kan diep raken als de omstandigheden goed zijn. Voorwaarde is wel dat je een gevoelige snaar hebt voor de muzikale weemoed van de Vlaams-Egyptische troubadour.   

Verses is geen officiële single, maar zou het prima kunnen zijn. De track van Tamino‘s debuutalbum belicht een ietwat andere kant van zijn grote talent dan de hits ‘Habibi’ en ‘Cigar’. Verses beweegt zich meer in de traditionele singer-songwriter traditie, meer in de lijn van de oude Leonard Cohen en de jonge Joni Mitchell. De song en de performance zijn perfect in balans, terwijl de bescheiden productie de juiste accenten legt. Wat Verses vooral laat horen is dat Tamino ook lichtere kleuren op heeft zijn palet. 

LIVEDATA: 14/12 Paradiso (Uitverkocht), Amsterdam. 28/1/19 Annabel, Rotterdam. 1/3/19 Oosterpoort, Groningen. 2/3.19 TivoliVredenburg, Utrecht.

 

Together Pangea – Rats

Together Pangea is een band die al vrij lang op doorbreken staat. Waarschijnlijk is Rats weer niet het nummer dat ze het laatste duwtje zal geven. Maar hij is wel weer zo fijn dat we nog steeds niet kunnen uitsluiten dat het kwartet uit Californië ooit nog eens met een nummer komt dat ze wel zal doen opstoten in de vaart der indie-bands.

Together Pangea begon tien jaar geleden met het onveilig maken van het Amerikaanse garagerock circuit. Dat onveilig mag je letterlijk nemen, want de optredens van het kwartet uit L.A. zijn opruiend, liederlijk en opwindend. De band bracht tot nu toe vier albums uit, op evenzovele labels, een teken dat ook de industrie de band hoog heeft zitten, maar uiteindelijk niet weet wat ze met ze aanmoeten.

Rats komt van de nieuwe EP ‘Non Stop Paranoia’, die uit is op het zelfde label als het meest recente album. Daar heeft men de moed dus nog niet opgegeven, maar het feit dat het om een EP gaat en niet om een heel album bewijst dat ze geen al te grote investeringen willen doen.

De band zelf lijkt het allemaal een worst te wezen. Veel water in de wijn doen ze niet, al is Rats met zijn synthesizers en meidenkoortje misschien iets poppier dan we van ze gewend zijn. Op Rats rockt TP een beetje als The Clash, terwijl het refrein wel iets wegheeft van Ashes To Ashes van David Bowie. Nieuw en leuk zijn de synths en het dameskoortje. Verder is alles bij het oude gebleven. En daar is niks mis mee.