Author: Flip van der Enden

Alfie Templeman – Yellow Flowers

Alfie Templeman speelt alle instrumenten zelf. Uiteraard schrijft hij ook zijn eigen songs, die zingt hij met een stem waaraan niet is af te horen dat hij pas 15 is. Alfie is dus nog leerplichtig en zal nog drie jaar moeten wachten op zijn eerste pilsje.

De jonge Templeman heeft het niet van een vreemde, zijn zus speelt piano en trompet en zijn vader is een verwoed verzamelaar van vintage gitaren. Alfie is wel de eerste van zijn familie met de ambitie om zijn talent te verzilveren. Een paar jaar geleden heeft hij zijn slaapkamer omgebouwd tot studio. Daar heeft hij de tracks opgenomen, die op zijn vorige maand verschenen debuut EP, Like An Animal staan.

Alfie is nog te jong om een eigen, uitgekristalliseerde stijl te hebben, maar Yellow Flowers maakt wel duidelijk in welke hoek de doe-het-zelver het zoekt. Alfie Templeman maakt ontspannende huiskamerrock geserveerd met een gitaarsound, die een beetje tropisch aanvoelt. Voer voor fans van Mac DeMarco, Connan Mockasin en Kurt Vile. Diagnose slacker-rock. Prognose, een gouden toekomst.

Beirut – Gallipoli

Beirut heeft iets met steden. Niet alleen heeft Zach Condon de naam van de hoofdstad van Libanon geadopteerd als artiestennaam, een belangrijk deel van zijn songs heeft een stadsnaam als titel, Perth, Nantes, Santa Fe zijn allemaal nummers van Beirut.

Er is dus sprake van een formule. Ook muzikaal heeft Beirut een methode ontwikkeld, een eigen sound. Nou ja eigen. De gepatenteerde Beirut sound heeft zijn wortels in de Balkan, waar veel zigeunerorkesten actief zijn die gebruik maken van blaasinstrumenten, blaaskapellen dus. De Balkan fanfares hebben een eigen geluid en een energie die je alleen daar treft. Beirut heeft de muziek een wereldwijd podium gegeven, zoals Paul Simon met zijn Graceland album de Zuid Afrikaanse muziek op de kaart heeft gezet en Ry Cooder met de Buena Vista Club de Cubaanse.

Beirut heeft een nieuwe single uitgebracht die zowel in titel als in sound van niemand anders had kunnen zijn. De track heet Gallipoli, naar een stad in Italië en de toon van het nummer wordt weer gezet door de bekende Balkan blazers. Gallipoli is het titelnummer van een nieuw Beirut album dat op 1 februari zal verschijnen. Het wordt Beirut album # 6, het eerste in drie jaar. Beirut komt de plaat introduceren middels een optreden in TivoliVredenburg op 8 april.

Matthew E White – No Future In Our Frontman

Meestal bedekken bands onderlinge geschillen met de mantel der muzikale meningsverschillen. Matthew E White niet, die heeft er een liedje over geschreven. Verwarrend is wel dat hij geen band is en als hij wel een band zou zijn was hij de frontman geweest.

Nadere bestudering van de tekst leert echter dat White helemaal niet over de perikelen van een band zingt, maar dat met de frontman van de songtitel niemand minder wordt bedoeld dan de president van de Verenigde Staten.

De titel verwijst naar Ain’t No Future In Yo Frontin’ een rapclassic uit 1991 van MC Breed. No Future In Our Frontman is dus een ouderwetse protestsong. Dat verklaart ook waarom er nog elf andere versies van het nummer bestaan, uitgevoerd door evenzovele artiesten in diverse genres. Waarschijnlijk in de hoop dat er zo zoveel mogelijk verschillende doelgroepen wordt aangesproken. Jammer is wel dat White zelf en zijn protegee Natalie Prass de bekendste namen zijn. De timing is echter uitstekend zo vlak voor de Amerikaanse verkiezingen. Nu maar hopen dat het helpt.

Weakened Friends – Blue Again

Laten we beginnen met een waarschuwing door te zeggen dat Blue Again van Weakened Friends door sommige mensen als hoogst irritant zal worden ervaren. Die irritatiefactor is volledig terug te brengen tot de bibberende vibrato van Sonia Sturino, en haar toch wel hysterische uithalen. Gelukkig is er ruime compensatie in de vorm van zware gitaren, dikke drums en een solide bas. Het nummer zelf is ook bovengemiddeld sterk. En die stem? Dat is gewoon even wennen.

Het FFB trio uit Portland maakt rock van het gruizigste soort, onbehoorlijk rockende gitaarmuziek met teksten over de problemen, die een 20-tiger op haar pad vindt in deze woelige wereld. Als proeve van hun kwaliteit voeren we het feit op dat J Mascis meespeelt op een van de songs van hun debuutalbum.

Blue Again is een van de tien tracks van Common Blah, het supersterke debuut van Weakened Friends. De band heeft een paar jaar proefgedraaid alvorens de studio in te gaan en dat hoor je. Common Blah is een van de sterkste debuutalbums van dit jaar. Weakened Friends was in Europa eind oktober voor twee optredens in Engeland en een op het Pitchfork festival in Parijs. Hopen dat ze bij een volgend bezoek ook onze kant opkomen. Vera, Groningen zou een uitgelezen podium voor ze zijn, en Lowlands een uitstekend festival. 

Stationschef #326 Sofie Winterson

Voor wie de vaderlandse muziekscene een beetje in de gaten houdt behoeft Sofie Winterson geen introductie. Ze maakte naam met intieme fluisterpop die door kenners afwisselend dreampop, shoegaze of freakfolk wordt genoemd. Welke naam je het beestje ook geeft, Sofie excelleert in het genre.

Sofie Winterson is bekend, maar nog niet beroemd.  Dat verdient ze wel te worden. Haar songs mogen dan gevoed zijn door hoogst persoonlijke gevoelens en unieke ervaringen. Sofie verstaat de kunst om haar emoties en mijmeringen zo te verwoorden en in muziek te verpakken dat ze een universele kracht krijgen. Het effect is troostend, rustgevend en hoopvol.

Voordat we al te zweverig worden, wat aardse gegevens. Sofie Winterson is de nom de plume van Sofie van Dijck. De singer-songwriter komt uit een uiterst muzikaal geslacht. Ze heeft twee zussen en een broer die eveneens op hoog niveau muziek maken. Cato en Joost van Dijck maken intercontinentaal golven als tweederde van My Baby (ooit zaten ze alle drie in de DWDD-huisband Souldiers), terwijl zus Floor hard rockt als lid van de band Blue Crime.

Sofie is dus de introverte van het stel. Ze debuteerde vier jaar geleden met de EP River, die nog het zelfde jaar opging in haar eerste album Wires. Afgelopen vrijdag zag haar tweede langspeler het virtuele daglicht. Sophia Electric (Excelsior) is het muzikale equivalent van een warm bad, een album als een vluchtheuvel in een wereld vol beweging.

Een bijzondere plaat verdient een bijzondere lancering en die krijgt hij ook. Op zondagmiddag 2 december zal de grote zaal van Paradiso worden omgetoverd tot een soort van boudoir waar Sofie in het midden van de zaal -omringt dus door haar toehoorders- de songs van haar nieuwe album ten gehore zal brengen.

Onze Bazz belde met Sofie en sprak met haar over het ontstaan van de songs, haar tweede home in L.A. en jonge mensen en dingen die voorbij gaan.

Uitzending: Bazz op de Buzz met Stationscheffin Sofie Winterson zaterdag 3/11 om 19.00 uur. Herhaling donderdag 8/11 om 22.00 uur.

Sofie’s 25.

1. Johnny Jewel – Tell Me (feat. Saoirse Ronan)

2. Gap Dream – Love Is Not Allowed

3. John Moods – Leap Of Love

4. Kurt Vile – Baby’s Arms

5. Yo La Tengo – Nowhere Near

6. Connan Mockasin – Momo’s

7. The Alan Parsons Project – Eye In The Sky

8. Cosmonauts – Party At Sunday

9. Amanaz – Khala My Friend

10. Big Thief – Coma

11. Rising Storm – Frozen Laughter

12. Zeeland – Rockwood

13. Leon Lowland – Morning Song

14. 10cc – I’m Not In Love

15. Nana Adjoa – Honestly

16. Beach House – Beyond Love

17. Judee Sill – The Kiss

18. Mazzy Star – Look On Down From The Bridge

19. Dean Blunt, Inga Copeland – The Narcissist

20. Elliott Smith – Better Be Quiet Now

21. infinite bisous – The Past Tense

22. E Ruscha V – Who Are You

23. Angelo De Augustine – More Than You Thought To Use

24. Merk – Melody

25. The Nicolas – Headset

Slipknot – All Out Life

De afdeling geluidsoverlast heeft weer een blommige plaat geselecteerd als nieuwe Breekijzer. All Out Life is de langverwachte nieuwe single van een zootje ongeregeld dat enige bekendheid geniet onder de naam Slipknot.

Inderdaad ze zijn weer terug, ouder en nog onwijzer! Nieuwe single All Out Life is een stukje teringherrie van heb ik jou daar. Slipknot heeft een naam hard te houden en dat doet de band net verve. Het niet toevallig op Halloween  verschenen All Out Life is een tirade tegen alles wat de band dwarszit en dat is niet niks. Politieke correctelingen krijgen ervan langs, net als figuren die vooruitgang en vernieuwing tegen houden en zelfs de POTUS krijgt een haal. Dat laatste kan overigens wel wishful thinking zijn.

Het ongenadig beukende All Out Life is stap 1 van album 6 dat naar verwacht zo vlak voor de zomer van 2019 zal verschijnen, hopelijk nog voor de publieke vertoning die Slipknot op 22 juli zal geven tijdens de metaaldagen van  Graspop.

Sam Fender – That Sound

Een nummer of acht heeft Sam Fender nu uit, genoeg om te stellen dat de 22 jarige Brit wel het een en ander in zijn muzikale mars heeft. En iets te vertellen. Met oud IJsbreker Dead Boys bijvoorbeeld vroeg hij aandacht voor de zelfmoordgolf onder jonge mannen in Engeland. That Sound heeft een iets maar niet veel lichtere toon. Het nummer gaat over de kracht van muziek.

Muziek kan helpen bij het overwinnen van sombere en negatieve gevoelens. Muziek als therapie werkt volgens Sam, ‘it helped me from going off the rails as a kid’. Het geluid dat hij zelf voorbrengt is klassieke Engelse indie-rock, gekleurd door de traditionele bas, drums, en gitaar opstelling en zijn wat donkere stemgeluid. Sam’s van tierelantijnen gespeende songs werken niet alleen op plaat, maar ook op de bühne, zoals iedereen die hem in actie heeft gezien op bijv. Lowlands of Rock Werchter zal beamen.

LIVEDATUM: 1/12 De helling, Utrecht.

Balthazar – Fever

Eind 2016 maakte Balthazar bekend na zes jaar onafgebroken toeren voorlopig even alle activiteiten te op te schorten. De vrees sloeg de vele fans om het hart. Was dit het begin van het einde van misschien wel de beste band van het Europese continent?

Veel tijd om zorgen te maken was er niet. De virtuele inkt van het persbericht waarin het hiaat werd aangekondigd was nog niet droog of de eerste solo-projecten verschenen al online. Wat bleek? In plaats van de gevreesde magere jaren was het smullen geblazen met prachtalbums van Maarten Devoldere’s Warhaus, Jinte Deprez’ J Bernhardt en Simon Casier’s Zimmerman.

Het succes van de bij-bands was van dien aard dat niemand verbaasd zou zijn geweest als de werkonderbreking voor onbepaalde tijd zou zijn verlengd.  Maar niet dus. Min of meer vanuit het niets verscheen deze week een nieuw nummer van Balthazar met de mededeling dat het hier het titelnummer betrof van een gloednieuwe langspeler, Fever geheten.

Je vraagt je af waar de band de tijd en de inspiratie vandaan heeft gehaald, want het nieuwe album is geschreven en opgenomen terwijl Maarten, Jinte en Simon druk in de weer waren met hun buiten-bandse activiteiten. Hoe dan ook Balthazar heeft weer de geest.

Het heupwiegende Fever belooft weer een prachtalbum. Een Afrikaans aandoend intro (duimpiano, Marimba?) en intermezzo doen aan Talking Heads denken, de nadrukkelijk onnadrukkelijke leadzang en de ruimtelijke koortjes zijn echter gepatenteerde handelsmerken van de band die onuitwisbare indruk maakte met songs als Fifteen Floors, Sinking Ships en Bunker.   

Dus alles is weer wel in het Balthazar-kamp? Niet helemaal. Violiste Patricia Vanneste heeft haar vertrek heeft aangekondigd. Ze speelt nog wel mee op het nieuwe album, maar zal live niet meer van de partij zijn. Dus ook niet op 7 maart als Balthazar in de AFAS Live staat.

Julia Holter – I Shall Love 2

Als Lou Reed en Laurie Anderson een dochter hadden gehad, die in hun voetsporen zou zijn getreden, had ze waarschijnlijk geklonken als Julia Holter. De 33 jarige singer-songwriter heeft vorige week haar vijfde album gepresenteerd. Het is nog te vroeg om het met stelligheid te beweren, maar het zou wel eens haar beste plaat kunnen blijken.

Veel artiesten beginnen en blijven goed. Er zijn er echter maar weinig die beter worden naarmate hun carrière vordert. Julia Holter is zo’n uitzondering. Ze is ook geen gewone singer-songwriter. Haar songs zijn zelden recht toe recht aan en lenen zich niet echt voor lekker languit luisteren op je bed met een tekstvel in de hand. De term ‘uneasy listening’ dringt zich op. Maar wie de wereld van Julia Holter durft te betreden wordt ruimschoots beloond. Julia houdt zich nauwelijks aan de conventies van wat een popsong zou moeten zijn en experimenteert ook met sounds en stemmingen. Op het Aviary album misschien nog wel meer dan ooit.

Het zegt genoeg dat I Shall Love 2 een van de meer toegankelijker songs is op het album. De eerste single van Julia’s vijfde heeft wel een kop en staart en zelfs een (gezongen) hook. Naast de stem van de componiste valt de akoestisch bas op, die samen met een strijkje en een verre trompet de instrumentatie vormt van een song die broeit als een bermbrand. I Shall Love  neemt de zangeres zich heilig voor. Of het lukt?

LIVEDATA: 24/11 Explore The Nord, Leeuwarden. 26/11 Paradiso Noord, Amsterdam.

Nothing But Thieves – Take This Lonely Heart

En weer raak! Nothing But Thieves heeft een uitstekend hitsaldo. De ene na de andere track treft doel. En de Britse band schiet niet alleen zuiver, maar ook vrij vaak. Take This Lonely Heart is het zesde nieuwe nummer dat dit jaar is verschenen en dat terwijl het Broken Machines album nog geen eens zo oud is, van vorig jaar pas.

Take This Lonely Heart maakt deel uit van de nieuwe EP, die de band uitbracht vlak voor hun bezoek aan ons land. Je kunt ze gaan zien half november in de AFAS Live en in 013. tenminste als je tickets hebt, want beide concerten zijn stijf uitverkocht. Opvallend is dat alleen de optredens in ons land al ver van te voren zijn uitverkocht. We vlijen ons met de gedachte daar een kleine rol in te hebben gespeeld. Het was immer op één van onze Pinguins In Paradiso festivals dat de band voor het eerst hier te zien was. Dat was in april 2015, een half jaar voor de release van hun debuutalbum. Gelukkig heeft het succes nog geen negatieve gevolgen gehad. Veel bands raken in de war als het geld begint te stromen en proberen dan muziek te maken, waarvan ze hopen dat zoveel mogelijk mensen het mooi vinden. Vooralsnog gaat de band van Conor Mason gewoon zijn eigen gang. Take This Lonely Heart begint lief en aardig, maar na ongeveer een minuut barst de bui los en rockt de band zich een weg naar een glorieus eind. Op naar de Johan Cruyff Arena.