Author: Flip van der Enden

The Babe Rainbow – Peace Blossom Boogie

The Babe Rainbow is een band om in de gaten te houden. Hun vers verschenen debuutalbum is een regelrechte aanrader voor fans van het psychedelische lied, aanhangers van prettig gestoorde rock en liefhebbers van onconventionele pop. Om een botte vergelijking te maken, stel je The Babe Rainbow voor als een kruising tussen King Gizzard en Flaming Lips.

Peace Blossom Boogie is een goed voorbeeld van de trippy hippie sound van de Australiërs. Veel is er nog niet bekend over The Babe Rainbow, een wiki ontbreekt, hun Facebook is vaag en de eigen site is meer voor de merch dan voor de info. Wat we wel weten is dat The Babe Rainbow een trio is afkomstig uit het surfersparadijs Byron, een stadje in de provincie New South Wales. Twee leden, Jack Lulu en Angus zijn daar getogen en maken ook actief deel uit van de lokale surfscene, het derde bandlid, Elliott komt oorspronkelijk uit Venezuela. Een eerste EP, Aloë Vera kwam uit in 2015. Ga ze checken op Indiestadt 2017 als je kunt.

LIVEDATUM 22/9 Indiestadt, Paradiso, Amsterdam

Nothing But Thieves – Broken Machine

De zaak Nothing But Thieves. Twee jaar geleden mochten wij Nothing But Thieves introduceren bij het Nederlandse publiek, middels een eerste optreden in het land op ons Pinguins In Paradiso-festival. De band had toen nog maar een paar singles uit, waaronder oud-IJsbreker Wake Up Call en Ban All The Music. Het Nederlandse podiumdebuut van de Britten maakte op alle aanwezigen grote indruk. De algemene mening was dat Nothing But Thieves het best wel eens ver zou kunnen komen.

Dat de band twee jaar later de AFAS Live zou uitverkopen had niemand durven dromen, zeker de band niet. Maar dat is dus precies wat er aan de hand is. De populariteit in Nederland van Nothing But Thieves heeft in korte tijd grote vormen aangenomen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we even het idee kregen dat we de band zouden kwijtraken, niet omdat ze een van de grootste zalen van ons land uitverkopen, maar vanwege de single Sorry.  Sorry is wat ons betreft op het randje, meer kitsch dan kunst zeg maar. Meer 3FM dan Pinguin Radio. Het was dan ook met enige reserve dat we nieuwe single, Broken Machines aanklikten. Opgelucht haalden we adem! Broken Machines, het titelnummer van het nieuwe, tweede album ontbeert misschien de urgentie van Tripswitch en Wake Up Call, maar maakt dat ruimschoots goed met vernuft en verrassing. De nieuwe single is een lekker raar plaatje, dat laat horen dat Nothing But Thieves ondanks het snelle succes prettig gestoord is gebleven. En gelukkig maar. ‘Normale’ acts zijn er zat.

 

LIVEDATA 23/11 Botanique, Brussel (sold out) 24/11 AFAS Live, Amsterdam (sold out)

St Vincent – Los Ageless

Annie Clarke, beter bekend als St Vincent is een artiest met de nadruk op art. Dat wil zeggen dat ze constant op zoek is naar nieuwe manieren om haar gedachten en gevoelens vorm te geven in een song. In de praktijk betekent dat dat ze per album een ander pad bewandelt. Platenmaatschappijen zijn nooit zo gek op experimenterende acts, maar fans des te meer. Daarnaast geldt ook voor een artiest dat stilstand achteruitgang is.

Los Ageless is de tweede single van het vijfde album van St Vincent. Dat is inclusief de plaat die ze maakte met geestverwant David Byrne, de voormalige aanvoerder van Talking Heads. Het is niet ondenkbaar dat St Vincents nieuwe richting mede ingegeven is door een hang naar erkenning om niet te zeggen populariteit. Ze maakt haar nieuwe album, Masseducation namelijk samen met Jack Antonoff van de band Fun, een gewilde schrijfpartner/producer, die mede verantwoordelijk is voor het succes van Taylor Swift, Lorde en Sia en talloze andere Pinguinvreemde hitparadepaardjes. Los Ageless is dan ook een van de meer toegankelijke tracks van St Vincent. Denk echter niet dat ze iets van haar gekte of integriteit heeft ingeleverd. Het nieuwe album van St Vincent is weer een experiment, dat afgaande op de singles New York en Los Ageless alle kans van slagen heeft.

LIVEDATUM 23/10 Ancienne Belgique, Brussel 27/10 TivoliVredenburg, Utrecht

Warhaus – Mad World

Goed nieuws en mogelijk slecht nieuws voor fans van Balthazar. Eerst het goede nieuws, er is een nieuwe single van Warhaus, de band van Balthazar-erelid Maarten Devoldere. Mad World is de voorloper van een nieuw album van Warhaus. Het lijkt er dus op dat het sabbatical van Devoldere met één album wordt verlengd. De herstart van Balthazar zal daarom waarschijnlijk worden uitgesteld en daar zal niet iedere fan even blij mee zal zijn.

Album twee van Warhaus komt nog geen jaar na het debuut, Devoldere zit dus duidelijk in een swing. Met Mad World bouwt hij voort op de sound van het We Fucked A Flame Into Being-album, warme, grootstedelijke luistermuziek met een lichte beat geserveerd op een bed van synthesizers en gezongen in een aan Leonard en Lou refererende praatzang stijl. Een ander teken dat Devoldere nog niet de behoefte voelt op het nest terug te keren is het feit dat hij de tour van Warhaus voor onbepaalde tijd heeft verlengd. Het naar de band vernoemde nieuwe album verschijnt al op 13 oktober.

LIVEDATA 9/11 Paradiso Noord, Amsterdam 10/11 Vera, Groningen 17/11 Annabel, Rotterdam 18/11 TivoliVredenburg, Utrecht

OWEL – All I’ll Ever Know

Kort door de bocht zou je OWEL kunnen typeren al een stel Muse-fans uit New Jersey. Net als hun Britse helden schuwt OWEL het grote gebaar niet.

Single All I’ll Ever Know is een ambitieus werkje van dik zes minuten vol tempowisselingen, waarin zanger Jay Sakong tussen een haag van gitaren en een vet orgel laat horen hoe makkelijk hij van hard naar zacht schakelt en van zijn gewone stem naar falset. Wat een strot heeft die gast! De single blijkt representatief voor het recente, tweede album van OWEL, Dear Me. Een punt van kritiek zou kunnen zijn dat OWEL nog iets te veel afkijkt, maar de band had slechtere voorbeelden kunnen kiezen en maakt veel goed met hun onbeschaamde bombast en dijk van een zanger.

The National – Day I Die

The National is een geval apart. De band uit Brooklyn debuteert in 2001 heel veel belovend en presteert per plaat beter. Na album twee kunnen ze hun baan opzeggen en full time muziek gaan maken. Het zal echter nog even duren voordat er echt sprake is van een doorbraak. Die komt pas in 2013 met album zes, Trouble You Will Find Me, hun meest recente.

The National is dus toe aan dat moeilijke zevende album. Is de piek bereikt of zit er nog meer in? De nieuwe plaat, Sleep Well Beast is nog maar net uit, maar we kunnen nu al wel vaststellen dat er nog steeds rek zit in de band, zowel artistiek als commercieel.

Recensenten komen superlatieven tekort, de nieuwe singles worden miljoenen keren aangeklikt op de streamingsdiensten en de clips trekken heel veel bekijks op YouTube. Ter illustratie van de populariteit van de New Yorkers momenteel in ons land, The National staat volgende maand in de AFAS Live. Tweemaal.

Op zich is dit allemaal best bijzonder, want er zijn niet veel bands met zo’n carrièreverloop, maar wat The National echt tot een geval apart maakt, is dat de band dit eclatante succes heeft bereikt met wat je toch wel stemmige muziek mag noemen. Ook nieuwe single, Day I Die (de titel alleen al) is absoluut ongeschikt voor feesten en partijen. De meeste acts die in de AFAS Live staan bieden wel wat luchtiger vermaak dan de band van de gebroeders Dessner, Devendorff en Matt Berninger. En hebben vaak een kortere adem.

LIVEDATA: 25 & 26/10 AFAS Live, Amsterdam 31/10 & 02/11 Palais Des Beaux-Arts, Brussel

Manchester Orchestra – The Grocery

Het is niet uit armoede dat we weer een track van het nieuwe album van Manchester Orchestra tot IJsbreker hebben gebombardeerd, maar uit enthousiasme. De Amerikanen hebben met A Black Mile To The Surface een plaat gemaakt die we warm aanbevelen aan iedereen die zijn indierock graag een beetje slim, melodieus en geëngageerd heeft. Liefde voor rootsmuziek helpt ook, net als belangstelling voor de muziekscene van de stad waarnaar Manchester Orchestra zich heeft vernoemd.

De band nam die naam oorspronkelijk aan om te getuigen van hun waardering voor Mancunian bands als Joy Division, The Smiths en Oasis. In de loop van zes albums heeft Manchester Orchestra zich echter langzaam losgeweekt van de oorspronkelijke bron en zich ontwikkeld richting ingetogen neo-americana à la The National en My Morning Jacket.

Op The Grocery refereert Manchester Orchestra aan hun oude sound. Net als The Gold en The Alien is de nieuwe single een stemmig, meerstemmig gezongen, midtempo nummer, maar waar die songs ongeschonden de finish halen, wordt er in The Grocery af en toe ingebroken door een paar zware gitaren, en hoor je de hard rockende band van weleer weer. Het effect is zeer overtuigend; countryrock met de nadruk op rock. Het regent de laatste tijd goede albums van grote bands, daardoor raakt de rest een beetje ondergesneeuwd. Het zou zonde zijn als Manchester Orchestra een van de slachtoffers wordt. Vandaar dat we na The Gold nu ook The Grocery steunen, met alle middelen die we hebben.

LIVEDATA: 01/11 VK, Brussel 02/11 Melkweg, Amsterdam.

Quiet Hollers – Medicine

Quiet Hollers is een Amerikaanse band die een behoorlijke aanhang blijkt te hebben in Oost- Nederland, een regio die van oudsher veel affiniteit heeft met Amerikaanse rootsgenres als country en southern rock. Het zal het plattelandsgevoel zijn dat tukkers en høkers aantrekt plus de liefde voor bier en een hang naar onafhankelijkheid. Normaal blijft de liefde beperkt tot een jaarlijkse tournee, maar het Nijverdalse muziekbedrijf Goomah is een stap verder gegaan en heeft een platendeal gesloten met de band uit Louisville, Kentucky.

Het is niet moeilijk te horen waarom. Quiet Hollers is vergevorderd in de kunst van het schrijven en uitvoeren van songs die stemmig zijn maar niet sentimenteel. Ze spelen in een stijl die mede vorm is gegeven door bands als The Grateful Dead en The Band, maar klinken net als Band Of Horses en Local Natives eerder actueel dan retro. Nieuwe single Medicine had zelfs van The National kunnen zijn als die band uit The South zou komen i.p.v. Brooklyn. Quiet Hollers is een bijzondere band, dat hebben ze goed gehoord ten oosten van de IJssel.

LIVEDATA 24/10 Luxor Live, Arnhem 27/10 Metropool, Hengelo 30/10 Nieuwe Nor, Heerlen 04/11 Simplon, Groningen 12/11 Paradiso, Amsterdam

Son Mieux – Hiding

Son Mieux is het uit de klauwen gelopen soloproject van Camiel Meiresonne. Na wat bandavonturen overwoog Camiel in 2015 een carrière als singer-songwriter. Zijn liedjes riepen echter om meer begeleiding dan alleen zijn gitaar en voordat hij het door had, had hij een band geformeerd. Toen Easy, de eerste opname van het nieuwe collectief aansloeg was er geen weg meer terug en Son Mieux een feit.

Son Mieux begon dus met een hit en waar veel acts na zo’n goed begin in de problemen komen wegens gebrek aan een goede opvolger gooiden Camiel en co er nog een paar schepjes bovenop. Er staan nu zes Son Mieux songs online, waarvan er twee meer dan een half miljoen en drie vaker dan een miljoen keer zijn beluisterd. De enige track die achterblijft is Hiding, maar dat komt enkel en alleen omdat het de nieuwe single is die zijn weg naar de top nog moet vinden. Hiding is misschien wel de mooiste Son Mieux-single tot nu toe. De song begint met een sterke synthesizerhook, die qua geluid doet denken aan Wicked Streets van J. Bernardt. Net als (de man van) Balthazar (en het Franse Woodkid) maakt Son Mieux pan-Europese pop, muziek die past bij steden als Parijs, Brussel, Berlijn en Amsterdam. Muziek met toekomst.

 

PEER – Emily

PEER is een band in de categorie jong & onstuimig. Hun puntige met flair gespeelde en branie gezongen gitaarliedjes maken duidelijk dat de mannen aanhangers zijn van de Britse School. Alsof ze uit Manchester komen i.p.v. Middelburg.

Het gaat PEER al vanaf het begin voor de wind. Nog nat achter de oren sleepten ze een Buma Academy-bokaal in de wacht, wonnen ze de Zeeuwse bandcompetitie en brachten ze een heel behoorlijk debuutsingle uit. Dat was in 2015. Twee jaar later heeft PEER een krachtig minialbum online staan en twee indiehitjes in de pocket, I Don’t Wanna en het vers verschenen Emily. En dan moet de Popronde nog beginnen! Het is nog te vroeg voor grote conclusies, maar als we onze vermoedens mogen uitspreken zeggen we dat PEER volgend jaar rond deze tijd behoorlijk beroemd zal zijn. PEER is druk aan het toeren door Nederland momenteel en speelt ook tijdens de Popronde.