Author: Flip van der Enden

Jackle Bow – Insane

Jacle Bow is een no-nonsense rock-‘n-roll band uit België. Het trio is al even bezig en ook in onze contreien niet geheel onbekend meer. Begin dit jaar verscheen hun door Mario – Triggerfinger – Goossens geproduceerde debuutalbum, dat aanleiding gaf tot een show op Eurosonic en een minuut in DWDD. Helaas zonder verstrekkende gevolgen. De plaat telde een aantal toffe tracks, maar bevatte niet die vonk die de band live zo bijzonder maakt.

Op de bühne is Jacle Bow niks minder dan brandgevaarlijk. Nieuwe single Insane laat horen dat het trio nu ook in de studio de juiste knoppen heeft gevonden om hun muziek te laten vlammen. Insane klinkt zoals Oasis had geklonken als de Gallagher-broertjes Stones-fan waren geweest in plaats van Beatles-fan. Meer van dit graag.

LIVEDATA 10/11 De Roma (support Madness) Antwerpen 29/11 Muziekodroom, Hasselt 30/11 De Singer, Rijkevorsel 02/12 Zik Zak Club, Ittre 22/12 Koers for Life,
Deinze

 

Livingmore – Gone Too Fast

Zij heet Alex Moore en hij Spencer Livingston. 1+1 = Livingmore. Het lijkt er op dat ze niet heel veel tijd hebben besteed aan het zoeken naar een bandnaam. Des te meer moeite hebben ze geïnvesteerd in het vinden van een eigen sound. Gone Too Fast is het bewijs dat ze op de goede weg zijn.

Livingmore -behalve Alex en Spencer, die zingen en gitaarspelen zijn ook drummer Mike en bassist Rodrigo van de partij- wordt door de Amerikaans pers omschreven als een kruising tussen Blondie en The Everly Brothers. Die vlieger gaat een heel eind op, maar laat ongenoemd dat de sound van Livingmore  mede wordt bepaald door een stel stevige gitaren, die behoorlijk doordenderen in een song als Gone Too Fast en die van een goed liedje en vrij geweldig liedje maken.

Livingmore is nog niet veel verder dan een handvol single op basis waarvan we wel durven te voorspelen dat het laatste woord over de band nog niet is gevallen.

Lohaus – Crumble

Goed nieuws uit het Zuiden. Lohaus is een verse Vlaamse band, die behoorlijk goed uit de hoek komt met een 4-track debuut EP. Met hun grootstedelijke electropop baadt Lohaus in het zelfde neonlicht als het Frans-Duitse Her of om dichter bij huis te blijven de solisten van Balthazar.

Van navolging is echter geen sprake. De songs zijn opvallend uitgekristalliseerd voor een debuut en kennen alle vier iets eigens, variërend van een sax-solo tot een onverwachte gitaaruitbarsting. En dan is er nog het onderscheidende stemgeluid van Tomas Lauwers. Het op single vooruitgestuurde Crumble is een mooie introductie tot de meezingbare melancholie van de Antwerpenaren, die hopelijk niet al te lang zullen wachten met het oversteken van de grote rivieren.

Royal Blood – How Did We Get So Dark

De IJsbreker van deze week is de nieuwe single van Royal Blood. Doorgaans kiezen we voor beginnende bands of bands die in onze ogen onvoldoende aandacht krijgen, maar deze week gaan we voor een band die onze steun al lang niet meer nodig heeft. Het is eerder andersom. Wij kunnen een beetje Royal Blood gebruiken. Niks mis met instrumenten waar knoppen en toetsen aan zitten, maar af en toe wat snaargeweld doet wonderen.

Ondanks berichten dat gitaarbands op sterven na dood zouden zijn, gaat het behoorlijk goed in de wondere wereld van de rock-‘n-roll. Oudgedienden als Foo Fighters en Queens of The Stone Age hebben dit jaar prima albums uitgebracht. Wie van gitaren houdt kan niet om het laatste album van War On Drugs heen en Royal Blood heeft met hun nieuwe album bewezen over een lange adem te beschikken. Het duo is nog maar twee albums oud en nu al een grote naam.

Het gaat dus helemaal niet zo slecht met de rock als wel wordt beweerd. Naast de kopgroep is er ook een snel groeiend peloton bestaande uit jonge bands, die niet op een decibelletje meer of minder kijken en staan te trappelen om gehoord te worden. Denk aan bands als Highly Suspect uit de V.S. en het Engelse Wolf Alice.

Het einde der rock-‘n-rolltijden is dus nog lang niet nabij, mede dankzij heerlijke Royal Blood-infusies als nieuwe single How Did We Get So Dark.

LIVEDATUM 10/11 AFAS LIVE, Amsterdam (uitverkocht)

 

Cosmo Sheldrake – Come Along

Cosmo Sheldrake is zo’n typisch Britse excentriekeling, waarvan er vroeger vrij veel rondliepen, maar waarvoor in het huidige muziekklimaat nog maar weinig ruimte is. Sheldrake is een multi-instrumentalist (hij schijnt zo’n 30 instrumenten te spelen), een doe-het-zelver, die folky muziek maakt met voornamelijk elektronische instrumenten.

Zijn stem, maar ook zijn stijl doen wel denken aan die van Syd Barrett, de legendarische oprichter van Pink Floyd. Behoorlijk psychedelisch dus, maar ook toegankelijk en innemend. Vrijwel al zijn songs hebben een helder refrein dat zich makkelijk laat meeneuriën en een ritme dat in de verte verwant is aan Ierse jigs en reels. Ook nieuwe single Come Along klinkt als Riverdance on drugs, beetje vreemd dus, maar wel lekker.

LIVEDATUM 30/10 Melkweg-Oude zaal, Amsterdam

MGMT – Little Dark Age

MGMT is een band zoals er maar weinig zijn. Het duo had de wereld aan hun voeten, maar besloot dat bergen geld en eeuwige roem hen waarschijnlijk niet gelukkig zouden maken, dus besloten ze het roer om te gooien en volgden ze hun uiterst succesvolle debuutalbum op met een plaat waar maar weinigen chocola van konden maken. Ook album drie viel voornamelijk in goede aarde bij lotuseters en paddo-people. Nieuwe single Little Dark Age lijkt echter een nieuwe fase in te luiden, lijkt want bij MGMT is niks zeker en een zwaluw betekent nog geen zomer. Maar toch.

Zonder te willen beweren dat MGMT met Little Dark Age terug is naar de tijd dat ze klanten lokten met slimme refreinen, heerlijke hooks en frisse sounds, mogen we wel vaststellen dat de nieuwe single qua structuur en sfeer een stuk conventioneler is dan we van ze gewend zijn geraakt. Little Dark Age is niet geheel gespeend van experiment, maar de uitwijdingen blijven binnen de perken. Je zou het eerste nieuwe MGMT-nummer in vier jaar kunnen omschrijven als elektronische barok. Er is zelfs weer een mogelijkheid tot meezingen en je kunt er op dansen – een beetje. De interesse voor album vier is gewekt.

Clean Pete – Afblijven

Tot nu toe vonden we Clean Pete erg sympathiek, maar te cabaretesk voor onze doeleinden. Blijkbaar is de Wijnhoven-tweeling zelf ook uitgekeken op hun spitsvondige luisterliedjes en/of hebben de dames behoefte aan meer muzikale uitdaging. Enter Kees Schraper en Sam van Hoogstraten, respectievelijk ex-drummer van Tim Kol en huidige drummer van Jett Rebel en specialist in alles wat 60’s is en Sam van Hoogstraten, ex-gitarist van Echo Movis en momenteel lid van de band San Dollar, van wie we komend jaar nog veel zullen gaan horen.

Clean Peter nieuwe stijl verhuist van het theater naar de garage. Opgejut door de ritmesectie en gesteund door gitaren uit het Byrds-songbook maken Loes en Renée duidelijk dat mannen met plannen hen beter niet kunnen benaderen zonder handschoenen. Afblijven komt van een nieuw, derde album van Clean Pete, dat net als de voorgangers uit zal komen op het Excelsior-label.

LIVEDATA 03/11 Mezz, Breda 08/11 Theater Heerenlogement, Beusichem 09/11 Gebr. Nobel. Leiden 10/11 Gebouw T, Bergen Op Zoom 17/11 Grenswerk, Venlo 18/11 Iduna, Drachten 24/11 Luxor Live, Arnhem 25/11 Annabel, Rotterdam 28/12 De Weijer, Boxmeer

Hockey Dad – Homely Feeling

Hockey Dad, niet te verwarren met Soccer Mom is een Australisch duo dat behoorlijk aan de internationale weg timmert met hun mix van 60’s garage, 90’s punk en 00’s surf. Helemaal onbekend hier is de band niet, want ze eindigden hun eerste Europese tour vorig jaar met een optreden in Nederweert. Een tour overigens die wegens succes werd geprolongeerd.

Toch heeft Hockey Dad nog wel even te gaan voordat ze een treetje hoger kunnen gaan opereren. Maar ze zijn goed bezig. Nieuwe single Homely Feeling is een kort maar krachtig gitaarwerkje dat in de smaak zal vallen bij iedereen die zijn rock graag speels en stevig heeft. Homely Feeling is de eerste single van het tweede album van Hockey Dad, dat binnenkort onder de titel Blend In overal verkrijgbaar zal zijn. Een nieuwe Eurotour is in voorbereiding.

Nana Adjoa – Late Bloomer

De eerste namen van Noorderslag 2018 zijn bekend. Het zal niemand verbazen dat Nana Adjoa daar bij zit. Tenminste niemand die de Nederpopscene een beetje bijhoudt. Nana maakte eerder dit jaar een uitstekende eerste indruk met debuutsingle The Resolution. Opvolger Late Bloomer -een ironische titel voor iemand die al een tijdje meedraait o.a. als basbeest bij Sue The Night- is hele andere koek. Waar The Resolution zwoel en elegant is, is Late Bloomer stoer en spannend.

De sfeer wordt bepaald door grommende synthesizers en een behoorlijk rockende ritmesectie. Klonk Nana lief en lekker lui op haar debuut, op single twee klinkt ze als een volleerd verleidster, als de femme fatale waar ouders voor waarschuwen. Het gevoel dat luisteren niet zonder risico is, wordt versterkt door het achtergrondkoor, dat klinkt als de sirenen uit de oudheid. Twee singles, twee smaken, één topartiest. Laat dat album maar komen.

 

LIVEDATA 04/11 Museumnacht, Nieuwe Kerk, Amsterdam 11/03 Melkweg, Amsterdam 14/12 Effenaar, Eindhoven

Foo Fighters – Soldier

Deze week werd bekend dat Foo Fighters een belofte inlost door in 2018 alsnog naar Landgraaf te komen voor een optreden op Pinkpop dat een paar jaar geleden moest worden uitgesteld vanwege een gebroken been van Dave Grohl. Dat is dus goed nieuws, niet alleen omdat beloofd beloofd is, maar ook omdat Grohl & co weer in bloedvorm steken. Het recente Blood & Concrete album is een van hun betere en naar nu blijkt heeft de band nog geen eens alle nieuw opgenomen nummers op dat album gezet.

Het vers verschenen Soldier bijvoorbeeld zou een van de betere tracks op het album zijn geweest als het de eindstreep had gehaald. Gelukkig duikt de track alsnog op, als onderdeel van een bijzondere release, een benefiet album voor de Amerikaanse gezondheidsorganisatie Planned Parenthood.

Voor wie de Amerikaanse politiek niet helemaal bijhoudt. De Republikeinen zouden het liefst alle abortussen verbieden. Gelukkig is er een wet, die het toch mogelijk maakt voor vrouwen om ongewenste zwangerschappen af te breken. Het feit dat dit legaal is, wil niet zeggen dat de Republikeinse moraalridders tegenwoordig o.l.v. Trump zich er niet tegen verzetten. Ze trekken subsidies in en bedenken de gekste voorwaarden. Om Planned Parenthood zowel publicitair als financieel een riem onder het hart te steken heeft een aantal acts benefietsingles uitgebracht. Aan het project, 7 Inches for Planned Parenthood is meegewerkt door een 30-tal uiteenlopende acts, van Bon Iver tot John Legend en van Feist tot en met Foo Fighters dus, die net als alle andere acts geen winkeldochter heeft ingeleverd, maar een heuse toptrack.