Author: Flip van der Enden

Twintig jaar geleden waaide er plotseling een extreem creatieve wind uit Frankrijk, met name uit de hoek van Versailles bereikte ons mooie dingen. Dat was opvallend, want tot dusver was de bijdrage van Frankrijk aan de mondiale muziekcultuur min of meer beperkt gebleven tot het chanson.Nou ja beperkt. Plots bleek La Douce France ook een levendige popscene te herbergen, die een brug sloeg tussen dance en rockmuziek. Air, Daft Punk en Phoenix kwamen rond 2000 met albums, die nu onderdeel zijn van de internationale rockcanon. Air is helaas niet in staat gebleken om hun klassieke debuut te overtreffen, Daft Punk is enig in zijn soort gebleken en nog steeds immens succesvol, als ze iets doen.

Phoenix zit er een beetje tussen in. De band heeft meerdere succesalbums, geniet mondiaal respect, maar moet wel iedere keer hard werken om hun succes te prolongeren. Nieuw album, Ti Amo heeft zijn zwakke plekken, maar telt ook een aantal songs die akelig dicht in de buurt van het niveau van If I Ever Feel Beter en 1901 komen. Het verschil zit hem eerder in de afwezigheid van de verassing, dan in het gebrek aan kwaliteit. Toen Phoenix debuteerde in 2000 was er gewoon geen andere band die klonk zoals zij. Nu is hoog zingen de norm en een lichte discobeat in een rocksong bijna een cliché. Goodbye Soleil heeft alles wat Phoenix zo bijzonder maakt, een perfecte balans tussen synths en gitaren, een zonnige beat en een watervaste riff.

Een groot verschil tussen sixties hits en moderne successen is de tijdsduur. In de middeleeuwen van de popmuziek was twee en halve minuut de standaard. Nu is de verlangde radiolengte drie en halve minuut, maar vaak wordt er een edit gemaakt van een song, die op het album nog langer duurt. Het is niet zo dat eigentijdse songschrijvers meer componeren, ze herhalen vooral. Gelukkig zijn er ook band als Together Pangea, dat op nieuwe single Better Find Out ruim onder de twee minuten blijft en in die tijd alles zegt wat gezegd moet worden. Wie meer wil, drukke op repeat.

Together Pangea staat al bijna vier albums garant voor punky rock met garage en surf invloeden naar voorbeeld van de legendarische Replacements. In de V.S. is het kwartet uit L.A. er vrij beroemd mee geworden, hier is nog wel wat terrein te winnen. Better Find Out, de voorbode van nieuw album Bulls and Roosters (25/8) is een prima instappunt.

Toen Everything Everything aftrapte in 2010 was de band min of meer uniek in hun soort. Nu begint smartrock een zelfstandig genre te worden en verkeert het Britse kwartet zich in het goede gezelschap van gelijkgezinde bands als Portugal The Man, Swim Deep en Foster The People. In ons land wordt  smartrock beoefend door acts als IX en EUT. Can’t Do is Everything Everything in optima forma, vernuftig, opwindend en twee stappen voor op de rest.

Vanaf het begin heeft productie een grote rol gespeeld in de muziek van de makers van Kemosabe en Distant Past, ook Can’t Stop leent zich prima voor een test van je geluidsinstallatie of de kwaliteit van je koptelefoon. Verantwoordelijk voor de klank als een klok is ditmaal Jim Ford, die eerder projecten van o.a. Arctic Monkeys, Florence & The Machine en Haim in goede banen leidde.

Gemengde gevoelens beslopen ons toen we het bericht zagen dat Josh Homme de politiek buiten de deur wil houden en van het zevende album van Queens Of The Stone Age ‘an escape from the bullshit of the day’ wil maken. Aan de ene kant lijkt een zorgeloos album van Homme en co precies wat we nodig hebben in deze woelige tijden. Aan de andere kant kan je als weldenkende Amerikaan niet je ogen sluiten voor de groeiende chaos die Trump aan het veroorzaken is. Ook zijn we niet vergeten dat Jesse Hughes, Homme’s maat uit Eagles of Death Metal er vrij bizarre ideeën op na houdt. Anders gezegd album 7 van QOTSA moet wel verdomde goed zijn, willen we meegaan in Hommes vlucht van de realiteit. The Way You Used To komt een heel eind. Het is stevige, door een boogie ritme aangedreven rocker, die doet denken aan ouder werk het Masters Of Reality, de band van Hommes  mentor Chris Goss en het begin van wat later dessertrock is gaan heten. Niet echt opzienbarend dus, maar wel lekker.

LIVEDATA 12/11 Ziggo Dome, Amsterdam

Een hit vroeg in je carrière lijkt leuk, maar kan killing zijn. Vanaf dat moment is de hit de standaard, alles wat minder scoort is een flop. Alvvays had vrij vroeg beet met Archie, I’ll Mary You, een speels, verleidelijk werkje dat miljoenen afnemers vond en de naam van de band vestigde als makers van indiepop met een tic.

Gelukkig voor de band viel het hele debuutalbum in goede aarde en al bleef Archie het populairst, het gevaar een one hit wonder te worden was geweken. Er is echter een andere hobbel, die genomen moet worden, die van het succesvolle debuutalbum. Menig band is gesneuveld toen bleek dat de koek op was op plaat twee. De wil was er wel maar de inspiratie was weg. Wat dat betreft maken de Canadezen een vliegende start.

Nieuwe single, In Undertow valt goed en breed. Que genre is er niks veranderd. Alvvays maakte en maakt in galm gedrenkte indiepop, die mede door de ‘meisjesachtige’ stem van Molly Rankin refereert aan de befaamde girl group sound van de jaren 60. De productie is echter hoorbaar beter dan die van Archie & zo. Dat is dan wel weer het voordeel van een succesvol debuut; meer tijd en geld voor de opname van de tweede.

Heaven is de derde single van de Zweeds–Amerikaans supergroep Liv. De supermannen en vrouwen, die deel uitmaken van de band zijn o.a. Miike Snow, Bjorn Ittling (van Peter, Bjorn & John) plus de onvolprezen Lykki Li. Liv maakt luxe luistermuziek, knap gemaakte kamerpop, die ondanks zijn tot in de puntjes verzorgde productie ademt en leeft. De stem van Lykki Li bepaalt de sfeer, alles wat zij zingt krijgt een weemoedige glans, maar waar ze op haar solo-albums nog wel eens dicht langs de klippen der wanhoop zeilt, heeft Heaven een positieve, om niet te zeggen christelijke boodschap. ‘I Know It’s Hell, I Know It’s Helpless, But I Feel That Heaven Is Waiting For Us’. Halleluja.

Damon Albarns wegen zijn wonderlijk en vrijwel altijd aangenaam. Naar nu blijkt heeft hij veel meer opgenomen met Gorillaz dan dat er plek was op het album. Waarschijnlijk tot wanhoop van zijn platenmaatschappij brengt Albarn die songs nu los uit. Dat gaat tegen alle regels in. Een artiest hoort zijn nieuwe album te promoten en niet de aandacht af te leiden met nog nieuwer werk. Helemaal ingewikkeld wordt het als die nieuwe nummers beter zijn dan die op het album. Nou ja beter, bruikbaarder is het woord. Voor ons dan als rockstation. Recht-toe-recht-aan-rock is Sleeping Powder natuurlijk niet. We hebben het hier over Gorillaz, een band die onvoorspelbaarheid als motto heeft. Sleeping Powder heeft in ieder geval de vorm van een popsong, een sterke kop, een opwindende staart en een beklijvend refrein. Dat er meer zo mogen volgen.

The Resolution is de debuutsingle van Nana Adjoa, maar je heeft geen musicoloog te zijn om te horen dat de single niet het werk is van een debutant. Onder muzikanten geniet Nana al jaren faam als veelzijdig bassist, die ook nog eens knappe koortjes kan zingen. Het publiek kan haar kennen als lid van Sue The Night, tot voor kort de huisband van DWDD. Nana komt oorspronkelijk uit de jazz, wat haar instrumentbeheersing verklaart, maar als het moet kan ze kan rocken als de beste. Onder eigen naam maakt ze luistermuziek waar je op kunt dansen, lichte liedjes met een donkere ondertoon, die zich bewegen binnen de driehoek van pop, jazz en de klassieke singer-songwriters stijl. Meer van dit moois is onderweg.