Author: Flip van der Enden

Annie ‘St Vincent‘ Clark verbreekt een stilte die zo’n 3 jaar heeft geduurd met een met krachttermen doorspekt treurdicht geïnspireerd door haar turbulente break-up met topmodel Cara Delevigne. De scheiding was blijkbaar zo traumatisch dat zelfs haar stad haar stad niet meer is. Gelukkig heeft Annie haar muziek als uitlaatklep en in plaats van bij de pakken neer te zitten is ze aan het schrijven geslagen met als eerste publieke resultaat de single New York. We kennen St Vincent vooral als gitarist, maar op New York speelt ze piano, wellicht en indicatie van wat komen gaat op haar nieuwe album. Over album 5 is niet veel meer bekend dan het gerucht dat de plaat geproduceerd zou worden door Jack Antonoff van The Bleachers/Fun en ‘the man tot go to‘ voor dames die om een hit verlegen zitten. Taylor Swift, Sia en Lorde gingen haar voor. Op basis van die namen zou je kunnen denken dat Annie haar ziel in de etalage heeft gezet, New York maakt gelukkig duidelijk dat dat geenszins het geval is. St Vincent heeft nog maar een paar maanden om haar nieuwe album te voltooien, want in oktober begint ze aan haar wereldtournee, die haar o.a. brengt naar: Concerten: 23/10 Ancienne Belgique/Brussel & 27/10 Tivoli/Utrecht.

Rat Boy is Jordan Cardy, een 21 jarig talent uit het Engelse Chelmsford. Tot nu toe zijn we een beetje huiverig geweest met het draaien van zijn songs, want net even te Brits. Ook leek Rat Boy moeilijk te kunnen kiezen tussen hip hop en rock en leek hij per single een andere doelgroep aan te spreken. Laidback maakt duidelijk dat de oplossing voor de hand lag, een integratie van beide stijlen. De half gezongen, half gerapte coupletten in combi met een refrein in de beste britpop traditie leveren een zonnige single op, die het vermoeden aanwakkert dat Rat Boy wel eens tot groet dingen in staat zou kunnen zijn. Misschien een idee voor London Calling om hen een keer hierheen te halen voordat hij te groot groeit.

Het festivalseizoen is nog in volle gang, maar we kunnen nu al vaststellen dat er momenteel geen betere liveact is dan Arcade Fire. Overal waar de Canadezen komen kijken boeken ze een overwinning. Terwijl de Butler-clan live de ene triomf na de andere viert, worden hun nieuwe songs met enige reserve ontvangen. De eerste reacties op Everything Now waren vrij lauw. Het zelfde geldt voor Creature Comfort.  Maar. Ook in dit geval doet herhaling wonderen.

Diverse keren draaien maakt duidelijk dat de nieuwe nummers van Arcade Fire weliswaar de vorm van een ‘gewone’ popsong hebben, maar over zaken gaan die in de popwereld zelden worden bezongen, van ongewenste ingrediënten in ons voedsel  tot en met sociale vervreemding. ‘We Can Dance But We Can’t Feel The Beat’ zingt Win Butler in de beste David Byrne traditie. Ook muzikaal zijn er opvallende overeenkomsten tussen Arcade Fire anno 2017 en de neurotische postdisco sound van Talking Heads. Het nieuwe album van Arcade Fire, Everything Now verschijnt op 28 juli.

Zelden klonk dreampop zo dromerig, zwoel of relaxt als op You Deserve This, de nieuwe single van Men I Trust. Men I Trust uit Montreal begon zijn bestaan als herendubbel zonder vaste zanger of zangeres. Dragos en Jessy brachten twee albums uit met vocals van vrienden en bekenden tot ze twee jaar geleden Emmanuelle Prouix tegen het muzikale lijf liepen.

Emma is behept met het soort stem waarvan de koning der zuchtmeisjes, Serge Gainsbourg behoorlijk opgewonden zou raken. Toen bleek dat de klik er niet alleen muzikaal was maar ook op persoonlijk vlak kreeg Emma een officieel aanzoek om te blijven. Dat wilde ze wel met als gevolg dat Men I Trust van een leuk lokaal bandje uit Quebec een act is geworden met internationale aantrekkingskracht.

Een fris geluid uit Vlaanderen. Equal Idiots is een stel genre-overschrijdende lawaaimakers, dat met Put My Head In The Ground een uitstekend visitekaartje aflevert. Uit ruwe materialen als punk, garage, glam en hardrock smeden de jonge honden een sound die even brutaal als opwindend is. All you need is bluf, maar een goed liedje is ook belangrijk en met Put My Head In The Ground hebben Thibault en Pieter een song in handen waarmee de band ook in Nederland de handen op elkaar moet kunnen krijgen. Of The Sore Losers en Triggerfinger zich nu al zorgen moeten staat te bezien, maar feit is dat België er met Equal Idiots een rock ‘n’ roll animal bij heeft.

Humongous is single nummer vijf van de uiterst getalenteerde Declan McKenna. Toen hij in 2015 debuteerde met Paracetamol was vooral zijn leeftijd een issue. Hoe kon een pikkie van 15 zo overtuigend uit de hoek komen? Het antwoord is eenvoudig, kwestie van talent. Na vijf nummers weten we dat hij gezegend is met de gave puntige popsongs te schrijven, die ook nog eens ergens over gaan. Hem een protestzanger noemen gaat misschien wat ver, maar zo’n behaagzieke hoogzanger (met of zonder baard) waarvan er momenteel veel te veel rondlopen is hij zeker niet.

Na nummers over armoede, corruptie, transseksualiteit en politiegeweld zingt Declan in Humongous over (de behoefte aan) emancipatie. Muzikaal is Humongous de meest avontuurlijke en misschien wel beste productie van de jonge Brit tot nu toe. Op 21/7 verschijnt het eerste album van het voormalige wonderkind, What Do You Think About The Car, met daarop alle tot nu toe verschenen singles.

Wie nu nog niet in de ban is van King Gizzard and The Lizard Wizard houdt niet van gitaarmuziek en hoeft niet verder te lezen. Als je er nog bent, willen we je graag attenderen op het feit dat de Australische bigband weer nieuw werk in de aanbieding heeft. The Lord of Lightning is een van de 21 nieuwe nummers, die tezamen het vers verschenen (driedubbel) album Murder Of The Universe vormen. Het is zo langzamerhand net zo moeilijk om zicht te houden op het King Gizzard-releasebeleid als op de verhaallijn van de Star Wars-cyclus, maar als we goed hebben geteld is het Master album nummer 10 in totaal en het 2e dat dit jaar is verschenen. Murder Of The Universe is een conceptalbum, of space-rockopera met voornamelijk korte songs, die aan elkaar gepraat worden door singer-songwriter Leah Senior. Het zou niet verbazen als de band onderzoek heeft gedaan naar het oeuvre van Hawkwind, het hippieorkest waar Lemmy ooit zijn illustere loopbaan begon.

The Lord Of The Lightning is een van de langere nummers van het nieuwe album, hoewel 5.07 min. voor King Gizzard’s doen  relatief kort is. Lord Of The Lightning klinkt zoals we KG het liefst horen, op oorlogspad met dit keer naast de dubbele drums en een batterij gitaren ook een krioelende synthesizer en een sexy voice-over. King Gizzard and The Lizard King, vorige week nog zegevierend op Best Kept Secret en in Paradiso heeft nog meer platen in de planning dit jaar, te beginnen met een door Miles Davis geïnspireerd jazzalbum, Sketches of Brunswick East dat mogelijk al volgende maand verschijnt.

Van Common is een nieuw project van Sebastiaan van Ravenhorst, de voorman van Grote Prijs van Nederland winnaars Bluepaint. Dat moet je weten, want te horen is het niet. Waar Bluepaint zich specialiseert in puntige, radiovriendelijke rocksongs, creëert Van Common op This Afternoon een prachtig muzikaal droomlandschap met keyboards, gestapelde zang en uitwaaierende gitaren. Producer van deze zomeravondsoundtrack is Jurriaan Sielcken, wiens naam hier regelmatig opduikt, vanwege zijn gewaardeerde producties voor o.a. Dakota, IX en Radio Eliza.

Van Common is ontstaan als eindexamenproject van Van Ravenhorst ter afsluiting van zijn studie aan het Conservatorium van Amsterdam (net als o.a. The Mysterons en EUT). Laten we hopen dat debuutsingle van Van Common niet alleen de afsluiting is van een tijdperk, maar ook het begin van een nieuwe periode, want dit smaakt heel erg naar meer.