Author: Flip van der Enden

Joywave is een zeven jaar oud indie-kwintet uit Rochester in de staat New York. De band maakte naam met soft rockende elektropopsongs. Waren de eerste releases van Joywave relatief happy en ongecompliceerd, het nieuwe album laat horen dat de band ook een darkside heeft. Joywave brengt altijd eerst een serie EP’s en singles uit, die ze vervolgens verzamelen op een album. Going Places is het vierde nummer van het tweede album, Content, dat einde deze maand uitkomt. Net als de songs op het debuut en de opvolger hebben de nieuwe nummers een dansbare beat en een elektronische coating, maar de vrijblijvendheid is verdwenen. Doorbraakhits als Tongues en Somebody New plaatsten de band ergens rechts van Glass Animals, met nieuwe nummers als It’s A Trip en Going To A Place halen de Amerikanen de Britten links in.

De songs beginnen relatief simpel, het venijn blijkt echter in de staart te zitten. Het verschil tussen begin en eind van Going To A Place is zo groot dat het nummer uiteen valt in een part 1 en part 2. Deel 1 is radiovriendelijk, deel 2 is meer geschikt voor gebruik thuis.  Live spelen doet de band vooralsnog in de VS maar met nummers als Going To A Place kunnen ze ook Europa veroveren.

Misschien is het nog te vroeg om van een trend te spreken, maar we zien dat het steeds vaker voorkomt dat een artiest betrokken is bij verschillende projecten. Anders gezegd, steeds meer notabelen hebben een bijband. Damon Albarn met Gorillaz bijvoorbeeld, Lykke Li met LIV, of om een ander recent voorbeeld te noemen, Butch Vig, die in dezelfde week een nieuwe single uitbrengt met Garbage als met zijn nieuwe speeltje, 5 Billion In Diamonds. Blaze Of A Feather is het toevluchtsoord van Ben Howard.

Feitelijk is Blaze Of Feather de liveband van Howard met dit verschil dat hij niet de baas is maar gewoon gitarist. Geen leider maar begeleider. Die verandering van perspectief kan zeer leerzaam zijn voor Howard, die soms wel moeite heeft met de rol van entertainer en liever speelt wat hij zelf wil horen dan waarvoor  zijn publiek komt. Muzikaal zijn de overeenkomsten tussen Howard solo en A Blaze Of Feather niet zo heel groot. Ook Blaze maakt stemmige softrock. Het grootste verschil zit hem in de stem. Waar Ben nog weleens

klinkt alsof de cavalerie hem op de hielen zit, klinkt Blaze-zanger Micky Smith ontspannen en intiem.

5 Billion In Diamonds is de tot de verbeelding sprekende naam van een nieuwe supergroep, soort van supergroep want de leden zijn niet zozeer bekend van naam, maar wel van hun daden. Ze hebben gespeeld met acts als Massive Attack, Spiritualized, Suede en Goldfrapp. De aanvoerder van het stel kennen we wel, zijn naam is Butch Vig. Als Vig na zijn productie van Nevermind en Siamese Dreams op zijn lauweren was gaan rusten dan nog was zijn kostje gekocht, maar Vig begon zijn eigen band samen met Shirley Manson, Garbage en nu heeft hij dus weer een nieuw doel in zijn leven, 5 Billion In Diamonds. De eerste releases van de zwaargewichten, de singles Gravity Rules en I’m Becoming doen zelfs in de verste verte niet denken aan Nirvana of Garbage. Stel je Pink Floyd voor ten tijde van Wish You Were Here met gastvocalen van CSN&Y en je hebt het begin van een indruk. De tempo’s zijn traag, de sfeer ontspannen en de productie natuurlijk tot in de puntjes verzorgd. Wij hebben een lichte voorkeur voor I’m Becoming You, maar als je van de een houdt,

hou je ook van de ander. Een album volgt in augustus, plannen voor een tournee verkeren nog een een zeer vroeg stadium.

Alles wijst er op dat het nieuwe album van Wolf Alice er een wordt vol heavy moodswings. Yuck Foo en Don’t Delete The Kisses zijn als dag en nacht. De eerste single van het tweede Wolf Alice album is ‘met zijn allen naar de schuilkelders’, de nieuwe is ‘samen naar bed’. Daarnaast lijken beide singles maar weinig op ouder werk. Kortom Wolf Alice is een band in beweging met onvoorspelbaarheid hoog in het vaandel. Eindelijk is er dus weer eens een band die het hart volgt en niet het advies van de platenmaatschappij, die doorgaans geen fan is van vernieuwingen. Even een korte inhoud van het voorafgaande. Wolf Alice kwam tot ons twee jaar geleden met een serie powerpopsongs waaronder Bros en Moaning Lisa Smile, waarmee de band relatief moeiteloos doorstootte naar de frontlinie van de indiescene. De formule van poppy songs in een heavy jasje met de bijna meisjesachtige zang van Ellie Roswell leek nog lang niet uitgewerkt, maar de band heeft dus niet voor de makkelijkste gekozen, maar voor het avontuur. In een recent interview vertelt Annie dat haar band op het nieuwe album, Visions Of A Life niet heeft gezocht naar eenheid van songs, maar juist naar contrasten. Het album is het resultaat van twee jaar toeren wat van iedereen een betere muzikant heeft gemaakt, maar ook door de politieke situatie in Engeland en elders. Bereid je dus voor op een aangename verrassing van deze linkse rockers. Visions Of Life verschijnt op 29 september. Concert 3 november in de Melkweg.

 

Terwijl Arcade Fire dit seizoen is doorgedrongen tot de absolute live-top zijn de reacties op de nieuwe studio-opnamen op zijn zachts gezegd verdeeld. Ook valt op dat veel negatieve beoordelingen worden bijgesteld na het horen/zien van het nieuwe werk in de huidige live-show. Ze werd Everything Now aanvankelijk omschreven als een ABBA rip-off, terwijl nu wordt gesproken over de zomerhit van 2017 .

Ook nieuwe (3e) single Signs Of Life wordt kritisch ontvangen, een mislukte versie West End Boys was een van de opmerkingen. Dat valt overigens wel mee. Wel heeft Sign Of Life een duidelijk 80’s stempel, maar dan eerder geïnspireerd door Talking Heads dan door The Pet Shop Boys. Originaliteit is misschien niet het criterium waarop je de nieuwe songs van Arcade Fire moet beoordelen. De band heeft een verhaal te vertellen, wil waarschuwen tegen oppervlakkigheid, hersenloze consumptie en instant bevrediging. Ze doen dit met toegankelijke muziek, via songs met een dansbare beat en behapbare refreinen. Om David Byrne te citeren; ‘This Ain’t No Party, This Ain’t No Disco, This Ain’t No Foolin’ Around’.

Wie The xx de laatste tijd live heeft gezien, zal hebben gemerkt dat veel spelen hen goed heeft gedaan. Het gaat te ver om te zeggen dat Jamie, Romy en Oliver zich hebben ontwikkelt tot extraverte rockgoden, maar zeker live zijn het niet meer die schuchtere nerds van weleer. Het feit dat ook album 3 een gigantisch succes is, artistiek en commercieel lijkt de band vleugels te hebben gegeven. Laten we hopen dat ze niet te vrolijk worden, want waar moeten we anders aankloppen voor troost met een beat?

Bands brengen tegenwoordig  de ene track na de andere uit, het is  daarom lang niet altijd makkelijk om te zien wat nu de officiële single is, ook omdat ze niet meer fysiek verschijnen. Het criterium lijkt de clip te zijn. Geen clip geen single en andersom. Vorige week verscheen er plotseling een mooie video bij I Dare You van The xx, eerder werden On Hold en Say Something Loving van beeld voorzien. Niet dat we zijn uitgeluisterd op die songs, maar op onze playlist was wel weer ruimte voor iets nieuws van het toonaangevende trio, ook omdat ze één van de publiekstrekkers zijn van Lowlands 2018.

The National is een geval apart. Niet alleen heeft de band een wereldpubliek vergaard met wat in essentie toch ernstige muziek is, ook vertoont de carrière van de broederbende uit Ohio na ruim 15 jaar nog steeds een stijgende lijn. Het gros van de succesacts scoort met muzikale leeghoofdigheid en de meerderheid van het muziekvolk ziet met lede ogen aan dat hun eerste album ook hun beste is en dat waarschijnlijk altijd zo zal blijven.

Het succesvolste album van The National tot nu toe is Trouble Will Find Me, hun meest recente. Alles wijst er echter op dat het binnenkort te verschijnen Sleep Well Beast een nieuw hoogtepunt gaat worden. De in aanloop naar de release van National album #7 verschenen singles, The System Only Dreams In Total Darkness en nu ook Guilty Party laten een band horen op de top van hun kunnen, met nog oneindig veel noten op hun zang.

Na een heropleving van de 90’s lijken nu de roemruchte jaren tachtig terug als bron van inspiratie en vermaak. Drie decennia geleden was de synthesizer het geluid van de toekomst, nu klinkt de uitvinding van Robert Moog vaak retro en nostalgisch. You and I, de nieuwe single van Toro Y Moi had een song kunnen zijn van vergeten 80’s synthesizerhelden als Howard Jones en Nick Kershaw, maar dan zonder de kitsch,  die toen vaak aan het instrument kleefde. Ook essentieel anders is de zang. Hedendaagse vocalisten hebben een heel arsenaal aan digitale hulpmiddelen tot hun beschikking waarmee ze hun stemmen op alle mogelijke manieren kunnen manipuleren. En dat doet Toro dan ook.

You & I is de laatste single van Boo Boo, het jongste album van Toro Y Moi, die 30 jaar geleden ter wereld kwam als Chad Bundick in South Carolina als zoon van een Filipijnse moeder en Afro-Amerikaanse vader. Zijn entree in de muziekwereld maakte hij in 2009 samen met Ernest Greene, die nu furore maakt met Washed-Out. Chillwave werd hun down tempo zonovergoten thuisdans muziek genoemd, een term waar Toro Y Moi weinig mee kan. Liever spreekt hij over synthi-pop. Net als in de jaren 80.

Het leek een vloek, maar blijkt nu een zegen. Dakota ging als een speer, maakte heel veel fans en vrienden met hun optredens in de Popronde van 2012 en elders. De wereld lag aan hun voeten, zeg maar. Totdat het noodlot toeslag en de band wegens ziekte alle activiteiten moest staken. Wie dacht van die zien we nooit meer terug kent Lisa, Tessa, Annemarie en Lana niet. In 2015 ging het licht weer op groen. De band dook de studio in en kwam terug met de ijzersterke Leda EP met daarop de single Icon, die de band lof en luisteraars opleverde tot ver over onze landsgrenzen.

Afgaand op nieuwe single Silver Tongue is Dakota niet alleen terug, maar ook een blijvertje. Silver Tongue is Dakota ten voeten uit, een uptempo ballad, melancholiek en troostend tegelijk, dromerige, gedetailleerde softpop met een bite en een flair die is voorbehouden vier gelijkgestemde zielen.

Concerten: Dakota doet dit najaar weer mee aan de Popronde