Author: Flip van der Enden

Element Of Surprise is single #3 van Luwten, een vaderlands gezelschap onder aanvoering van de zeer getalenteerde Tessa Douwstra (ex Wooden Saints). Het is niet makkelijk de muziek van Luwten te omschrijven, laat staat om er een etiket op te plakken. Wat ons natuurlijk niet belet om een poging te wagen.

Luwten maakt luistermuziek, met smaak geproduceerd en met zorg gemixt. Het volume blijft beperkt en de sfeer is intiem. De songvorm wordt opgerekt, maar nooit geweld aan gedaan. De rode lijn in de liedjes van Luwten is Tessa’s stem, of eigenlijk stemmen, want ook de harmonieën neemt ze voor haar rekening. De teksten gaan over liefde, niet noodzakelijk de liefde. Vanwege de intellectuele component zou je de stijl van Luwten brainwave kunnen noemen, maar die term doet geen recht aan het effect, dat de Luwten-liedjes ook op het lichaam hebben. Kortom, we zijn er nog niet uit.

Isaac Gracie is er een om in de gaten te houden. Hij heeft nu nog niet zo veel volgers, maar dat is slechts een kwestie van tijd. Echt mega zal Gracie wel niet worden, daarvoor is zijn muziek te somber en misschien wel te sober, maar wie van singer-songwriters, die wars zijn van de waan van de dag heeft aan de 22 jarige Brit een goede.

Gracie’s eerste levensteken was een spartaans opgenomen ballad. Veel beginnende artiesten zijn nog zoekende, maar met Last Words (2015) zette Gracie gelijk de toon voor dat wat komen zou, integere, intensieve luistermuziek, rudimentair geproduceerd zodat alle focus gericht is op zijn stem en songs. Gracie‘s oude werk is behoorlijk lo-fi, maar sinds hij is opgepikt door een kapitaalkrachtig label klinken zijn platen als een klok. Deed ouder werk aan Jeff Buckley denken, nieuwe single The Death Of You & I lijkt geïnspireerd door de murder ballads van Nick Cave. Een debuutalbum is in de maak.

Japanese Breakfast is bekend van Everybody Wants To Love You. Deze oud-IJsbreker is zonnig en speels, maar niet echt representatief voor waar de band voor staat. Nieuwe single Road Head is dat veel meer. Japanese Breakfast is het soloproject van Michelle Zauner uit Portland, Oregon, die als ze zo doorgaat het succes van haar ‘echte’ band gaat overtreffen. Niet dat daar heel veel voor nodig is, want Little Big League is niet wat je noemt een grote naam.

Solo maakt Michelle zwoele dromerige indiepop, die in geval van Road Head  wel doet denken aan ons eigen Dakota. Andere songs laten bewegen zich tussen 80’s collegerock van bands als Belly, Throwing Muses en Bettie Serveert en sixties sunshine pop, maar kent ook eigentijdse invloeden zoals daar is de autotune. Road Head staat op het tweede album van Japanese Breakfast, Soft Sounds From Another Planet. Concert: London Calling 27 & 28 okt.

INHEAVEN is een no nonsense rock band uit Zuid-Londen, die een ieders aandacht verdient vanwege hun sterke songs, ongebreidelde energie en afwisselende leadzang. Zowel gitarist James Taylor (geen familie) als bassiste Chloe Little veroorzaken een flinke spanningsboog met hun opwindende vocalen. Tot nu toe heeft INHEAVEN alleen nog maar singles uitgebracht, World On Fire, de opvolger van het eveneens door ons gekoesterde is hun 8ste en misschien wel beste. Een debuutalbum staat gepland voor 1 september.

INHEAVEN maakt deel uit van de nieuwe golf Britse jonge honden rock waarvan ook bands als Sundera Karma, The Amazons en VANT deel uitmaken. Wat deze bands delen, naast een jeugdig elan en een voorkeur voor zweet en gitaren is liefde voor het live-spelen. Dat is de kern van hun kunst en dat is de reden waarom we nog veel van ze gaan horen.Concert: 25 november Cinetol, Amsterdam.

Na op het zijspoor van de progressive metal te zijn beland leek het slechts een kwestie van tijd voordat de gothic scene ten grave kon worden gedragen. Van de oorspronkelijke stijl zoals tot leven gewekt door Siouxie en haar Banshees en de vroege Cure leek weinig meer over. Naar nu blijkt is het genre ondergronds gegaan, wachtend op het juiste moment voor een wederopstanding. Die lijkt te worden opgewekt door Zola Jesus (né Nicole Humming) uit Phoenix Arizona. Actief sinds 2009 brak de in 1989 geboren zangeres in 2014 door met het album Taiga en een geluid dat door de Britse pers raak werd omschreven als een kruising tussen Kate Bush en Joy Division.

In september verschijnt de lang verwachtte opvolger, die Zola Okavi heeft gedoopt, wat Slavisch is voor ketenen en waarvan de single Soak afkomstig is. In de muziek van Zola Jesus spookt het weer, vliegen de vleermuizen om je oren en zijn zombies nooit ver weg. Concert 28 november in Bitterzoet, Amsterdam.

Laten we beginnen met het voorkomen van een misverstand. De zangeres van Sheer Mag heet geen Mag. Dat ze waarschijnlijk altijd aan die naam zal vast zitten zoals (zanger) Vincent Furnier voor eeuwig met (bandnaam) Alice Cooper wordt verward, lijkt onvermijdelijk. In deze vroege fase is Sheer Mag nog een hechte band, een vijfkoppige democratie. Dat zangeres en band onvermijdelijk met elkaar verwisseld zullen worden komt omdat Tina Halliday, zoals ze werkelijk heet wat je noemt een nogal opvallend uiterlijk heeft en idem stem.

Vergeleken met Tina is Beth Ditto een slanke den en de Rosie van  AC/DC niet meer dan een beetje mollig. Dat klinkt misschien seksistisch en weinig respectvol naar obese mensen toe, maar Tina lijkt niet met haar overgewicht te zitten. Integendeel. Om haar opzwepende pre-metal hardrock aan de man te brengen gooit ze haar hele lijf in de strijd. Na een stageperiode waarin de band vooral veel speelde en in eigen beheer een paar EP’s uit bracht, gaan ze nu voor de hoofdprijs, werelddominantie. Met zijn dubbele gitaren klinkt nieuwe single Suffer Me als een onbekende track van Lynyrd Skynyrd tot Tina haar mond opendoet en zich een discipel toont van Iggy Pop. Hoe opwindend ook op plaat, het is op de bühne dat Sheer Mag echt uit de verf komt. Goed nieuws dus dat de band binnenkort te zien zal zijn op een van onze podia en wel in de Ekko op 3 augustus a.s.