Author: Flip van der Enden

Succes heeft vele vaders is het spreekwoord. Veel mensen claimden dan ook dat ze het succes van Royal Blood van ver hadden zien aankomen. Niet dus. Het succes van het duo overviel eigenlijk iedereen, niet op de laatste plaats Mike Kerr en Ben Thatcher zelf. Dat Royal Blood zou opvallen was wel duidelijk, maar dan in het bier en zweet circuit. Dat de band onvervalste pophits zou scoren daar had echt niemand op gerekend. Daar was ook geen reden toe. De hitparades worden al weer een paar jaar bevolkt door paalzangeressen, dj’s met ingevlogen vocalisten en ideale schoonzonen. En plots staan daar twee morsige Britten tussen, een drummer en een bassist nog wel, die een partij herrie produceren zoals sinds de jaren negentig niet meer op popradio te horen is geweest. Helaas staat het succes van Royal Blood op zichzelf en zijn er in hun kielzog geen andere heavy rockacts door gedrongen tot de popzenders. Maar wat niet is kan nog komen. De nieuwe single van Royal Blood is zijn reis naar de top alweer begonnen. Lights Out is iets glanzender geproduceerd dan Little Monster of Figure It Out, maar niet minder heavy. Hopelijk gaat het hek dit keer wel van de dam en kunnen we achteraf vaststellen dat de wedergeboorte van de rock begon bij Royal Blood.

Ondanks een naam, die Engelstaligen wellicht wat vreemd in de oren zal klinken, gaat het goed met het IJslandse Vök. Het is opvallend hoe bloeiend en boeiend de IJslandse scene nog steeds is en hoeveel van hun acts ook elders aanslaan. Je zou dit het Björk effect kunnen noemen. Dankzij haar hebben wij ontdekt dat er bijzondere dingen gebeuren op het vrijwel boomloze eiland. Op hun beurt hebben de IJslanders ontdekt dat er een international markt is voor muziek van IJslandse origine. Vraag en aanbod houden elkaar zo in stand. Na Björk kwam Sigur Ros en sindsdien is de stroom IJslandse acts constant en van hoge kwaliteit. De gemene deler van IJslandse pop is sfeer. Ook Vök weet een hoe je ambiance moet creëren, maar toont zich ook vergevorderd in het schrijven van heldere songs, die dankzij de stem van Margrét Rán zijn weg naar de liefhebbers van luistermuziek met een lichte beat zeker zullen weten te vinden.

Palmsy is de Haarlemse dependance van het Amsterdamse Radio Eliza. Dat de bands best wel op elkaar lijken heeft een simpele verklaring. Ze delen een zanger. Frontman van beide bands is Morris Brandt, die blijkbaar te veel noten op zijn zang heeft voor een band. Wat ons betreft mag hij nog een orkest beginnen, want niet alleen heeft Morris een lekkere nasale rock ‘n’ roll stem in de beste John Lennon traditie, hij toont zich ook ver gevorderd in de kunst van het componeren van pakkende popsongs. Radio Eliza’s Kids is een nieuwe nederklassieker en hoewel iets minder catchy mag Ambulance er ook wezen. Wat er gaat gebeuren als Radio Eliza en Palmsy allebei beroemd worden, iets wat helemaal niet valt uit te sluiten, is onduidelijk en een potentieel probleem worden voor Morris en zijn maten, een luxe probleem dat wel. Palmsy houdt op 21 april aanstaande een feestje in Rapa Nui te Zandvoort t.g.v. de release van de Lost In A Cardboard Box EP.

Mocht de term Blue Eyed Indie soul nog niet bestaan, dan voeren we hem nu in. Het is namelijk best passende jasje voor de muziek van JMSN, een muzikale duizendpoot uit Michigan, die officieel Christian Berishaj heet, maar sinds een jaar of tien muziek maakt onder het alias JMSN. Net als Prince doet Christian alles liever lekker zelf, van het componeren tot het opnemen, van het arrangeren tot en met het spelen van vrijwel alle instrumenten. Na een aantal ongelukkig afgelopen avonturen bij verschillende grote platenmaatschappijen besloot Christiaan om voor zijn nieuwe project JMSN ook nog eens platenbaas te worden. Hij startte zijn eigen label en plots lachte het geluk hem toe. Dat was in 2012. Nu zijn we bijna vijf albums verder en staat JMSN aan de vooravond van een internationale doorbraak. Zijn genre hebben we te pakken, maar verwante acts zijn moeilijker te vinden. Zelf zegt de Amerikaanse Albanees gevormd te zijn door de muziek van o.a. Prince, Phil Colins, Fiona Apple en Radiohead. Veel wijzer worden we daar niet van, maar het geeft wel aan dat JMSN behalve soulfull ook flink ongrijpbaar is en voor een artiest is dat een goede eigenschap.

Blazers zijn behoorlijk schaars in de popmuziek tegenwoordig. Dat dat best een gemis is, maakt Woods duidelijk met nieuwe single Bleeding Blue, een sfeervolle midtempo rocksong, die opvalt en indruk maakt dankij een terugkerend trompet thema. Bleeding Blue is een protestsong vermomd als liefdesliedje. Het nummer gaat over de kater, die menig weldenkende Amerikaan had de dag na de verkiezing van Trump tot president. De toon van de song is echter berustend en hoopvol. In de beste Beatle traditie luidt de conclusie van de folkrockers uit Brooklyn dat er niets is dat liefde niet kan overwinnen. Het nieuwe album van Woods, gaat Love Is Love heten en zal zo ongeveer hun tiende worden. Opvallend is dat hun meest recente plaat, Sun Eater In The River Of Light tot nu toe hun succesvolste is. Niet minder opvallend is dat de band een vlucht nam na het vertrek van Kevin Morby, die nu als solist behoorlijk aan de weg timmert. Vaak luidt het afscheid van een kernlid het einde in van een band, maar Woods lijkt er alleen maar sterker door geworden.

Heroïsch trompetgeschal vormt het intro van de straffe en spannende nieuwe single van Kasabian. Kasabian is de missing link tussen technoacts als Chemical Brothers en rockbands als Stone Roses. Van de belofte om de gitaar in ere te herstellen is dit keer niet zo heel veel te merken, het zijn juist de ‘branche vreemde’ elementen die opvallen in Comeback Kid, zoals voornoemde trompetten, een kerkorgel en een break die niet had misstaan op een plaat van de Underworld. Comeback Kid staat op de soundtrack van Fifa 17 en is single twee van het aanstaande album van de band uit Leicester, For Crying Out Loud. Dat wordt overigens het eerste album van Kasabian waar een ‘parent advisory’ sticker opzit, maar dit geheel terzijde. Releasedatum is 5 mei.

Geniaal is misschien wat overdreven, maar een goed idee was het zeker van Public Service Broadcasting om historische nieuwsberichten te combineren met dansbare beats. Het leverde toptracks op als Spitfire en Go en de band bleek mede dankzij welgekozen archiefbeelden ook live een bescheiden sensatie. Helaas bleek de formule sleets en na een paar albums wel uitgewerkt. Dus moest er iets nieuws worden bedacht. De oplossing is even simpel als doeltreffend; men hure een vocalist. De juiste stem werd gevonden in de persoon van Tracyanne Campbell, in het dagelijks leven zangeres van het Schotse Camera Obscura. De tijd zal leren hoe slijtvast de nieuwe formule is, maar nieuwe single Progress is fris en herkenbaar tegelijk. Gingen vorige tracks over onderwerpen als WWII en de vroege ruimtevaart, Progress en de andere songs op Every Valley, het nieuwe, 3e PSB-album gaan over de mechanisatie van de mijnindustrie in Wales, een thema dat symbool staat voor een vorm van vooruitgangsdenken, die misschien goed is voor de industrie, maar niet voor mens en natuur. Aldus PSB-leider J Wilgoose Esq, die zich haastte erbij te vertellen dat een en ander met humor wordt geserveerd en een beat dus.

Tall Ships is een vrij verse Britse band, die wat ons betreft meer aandacht verdiend dan ze tot nu toe ten deel is gevallen. Als je niet van serieuze Britse rock houdt, denk Foals en Lonely the Brave dan hoef je niet verder te lezen, maar als je bij het horen van deze namen je oren spitst, dan staat je een aangename verrassing te wachten. Tall Ships komt uit Cornwall. De band bracht vijf jaar geleden een eerste album uit, dat niet deed wat het had moeten doen, het opstoten van de makers in de vaart der bands. Erg jammer vinden we het niet dat plaat 1 flopte, want het was een muzikaal allegaartje dat nog het best omschreven kan worden met de term tel-rock (math rock). In 2015 verscheen vrij onverwachts een single, die liet horen dat de band bezig was van koers te veranderen. Die nieuwe koers is door gezeten en komt tot volle bloei op het Impressions album. De band blaakt van het zelfvertrouwen en heeft een overdaad aan goede songs op voorraad. Single Home is een goede introductie, maar lang niet het enige nummer van waarde op het album. Als Tall Ships live een beetje in de buurt komt van het gebodene op Illusions, dan hebben we er een band bij waar we nog lang plezier van gaan beleven.