Author: Flip van der Enden

El Michels Affair is een band uit New York onder aanvoering van organist en drummer Leon Michels. De band maakt instrumentale muziek met invloeden uit de soul, jazz en hip hop. Echt goed ging het niet met het New Yorkse gezelschap tot ze ontdekt werden door rapper Reakwon van Wu Tang Clan. De Clan charterde El Michels Affair als backingband op een van hun tournees wat leidde tot het album Enter The 37^th Chamber. Sindsdien verschenen er nog twee albums, die het vooral goed deden bij collega muzikanten en oude soulfanaten. Leon Michels is echter niet meer financieel afhankelijk van het succes van zijn platen. Hij belegt zijn brood tegenwoordig dankzij schrijf en productieklussen voor acts als Jay Z, Aloe Blacc en Lana Del Rey. Tijdens deze werkzaamheden gaat het bouwen aan zijn eigen carrière gewoon door. Eerder dit jaar verscheen er een remix EP waarop voor het eerst zang te horen was. Dat beviel blijkbaar zo goed dat mr Michels voor de nieuwe single van zijn band ook een vocalist heeft ingevlogen, een vocaliste. Haar naam is Shannon Wise.  Ze is van the Shacks, een dreampop band uit Brooklyn. Op Strange Boy klinkt Shannon jong, charmant en ongeschoold, net als een popzangeresje uit de jaren zestig. Het is Shannon’s melancholieke onbevangenheid, die van Strange Boy zo’n goed nummer maakt, plus een intro waar Phil Spector trots op zou zijn.

Cherry Glazerr is niet de naam van de zangeres, maar van de band, trio eigelijk uit L.A. De zangeres heet Clementine Creevy. Zij is het enige bandlid dat nog over is van het oorspronkelijke trio dat in 2013 heel verdienstelijk debuteerde met een album met low budget rammelrocksongs. Een succes werd die eerste plaat niet. De single die in 2014 verscheen, Had Ten Dollars was wel raak en goed ook. Zoals wel vaker voorkomt bleek de band niet voorbereid op het succes met als gevolg die vrij rigoureuze personeelswisseling. Het drietal dat een maand of wat geleden Told You I’d Be With The Guys uitbracht, was wel klaar voor de strijd. Maar goed ook want de track is wereldwijd aangeslagen. En nu is er alweer een nieuwe single, een remake van een oud nummer. Nurse Ratched was oorspronkelijk de b-kant van Had Ten Dollars. Vergelijking van de twee opnamen maakt duidelijk dat niet alleen de geluidskwaliteit enorm is verbeterd ook het spelniveau van de muzikanten en de zangkunsten van Clementine zijn met sprongen vooruit gegaan. Onveranderd is de fijne fuzzy gitaarrock van Cherry Glazerr, dat niet alleen vanwege de frontvrouw verwant is aan bands als Wolf Alice en Black Honey. Het nieuwe album van Cherry Glazerr nadert zijn voltooiing. Op 20 januari moet de plaat uitkomen, de titel is ook al bekend dat wordt Apocalystick.

Duke Spirit’s Surrender is een van de meest gekoesterde platen van vijf jaar Pinguin Radio. Helaas is de band (nog) niet in staat gebleken die song te evenaren, laat staan te overtreffen. Ook Serenade haalt niet het niveau van Surrender, maar komt wel akelig dicht in de buurt. Er is dus nog hoop! Serenade staat op een nieuwe EP, die de relatieve flop van het eerder dit jaar verschenen tweede album moet doen vergeten. En dat lijkt dus te lukken. De vier tracks op de Serenade EP zijn zonder uitzondering sterk en ook nog eens flink gevarieerd, iets wat je van het KIN album niet kon zeggen. Dit alles brengt ons tot de voorzichtige conclusie dat er nog wel degelijk leven zit in de band van Leila Moss. Mogelijk blijkt achteraf dat de band gewoon last had van het moeilijke tweede album syndroom en worden ze alsnog zo goed als we op basis van Surrender al dachten.

We hadden MICH helemaal gemist. We ontdekten de band pas deze week toen hun tweede single opdook in een van de playlisten, die we volgen. Prima single, de nieuwe van MICH, maar naar onze bescheiden mening, maar niet zo goed als hun eersteling die niets minder is dan uitstekend. Geprikkeld door het opvallend hoge niveau van de debuutsingle gingen we op zoek naar de makers. Nu is MICH niet de makkelijkste zoekterm, maar zet er Gotherdammerung achter en je wordt meteen een stuk wijzer. MICH blijkt gewoon Nederlands te zijn een ook nog eens te bestaan uit een aantal oude bekenden, zoals daar zijn Piet Parra, ontwerper/illustrator en helft van Le Le, Bastiaan Bosman van Aus Raus, Rimer Londen uit het Magnetron/Bas Bron-kamp en Mick Johan van Firestone. Zoals veel supergroepen is ook MICH begonnen als geintje; vier vrienden die uit hun dagelijkse schulp kruipen om samen lol te maken. Alleen drong het besef al gauw door dat de vrucht van hun gezamenlijke ontspanning te goed was om niks mee te doen. Dus werd Gotherdammerung online gezet en begon de zaak te borrelen. Nu is de aap uit de mouw, de teerling geworpen en lijkt er geen weg meer terug. En hoe klinkt MICH? Open en ingewikkeld tegelijk. Gotherdammerung doet denken aan de 80’s, maar is niet echt retro. Je kunt er op dansen, maar het is geen dance.  Je hoort elektronische instrumenten, maar gitaren en analoge drums bepalen de uiteindelijk sound. De nieuwe single, I.D.i.o.T. Klinkt weer heel anders, maar daarover later meer. Conclusie bijzonder bandje dat MICH.

Hippocampus is Latijn voor zeepaardje, hippocampus kan ook slaan op dat deel van onze hersenen dat een rol speelt bij het opslaan van nieuwe informatie. De Hippo Campus waar het ons omgaat echter is de band met die naam (los geschreven) uit Woodbury, een plaats in de Amerikaanse staat Minnesota. De bandleden zijn al samen sinds High School, in totaal nu zo’n drie jaar. Hippo Campus maakt inventieve Amerikaanse indie, mooi geproduceerd en gecomponeerd, maar verre van glad en met genoeg bite om toevallige passanten op afstand te houden. Hippo Campus ziet zichzelf als exponent van het streamingtijdperk, d.w.z. ze brengen liever regelmatig EP’s en singles uit dan om de paar jaar een album. De oogst van een kleine drie jaar Hippo Campus is twee EP’s en een handvol singles. In de V.S. is de band opgeklommen via live-optredens en festivalshows, hier zullen voorlopig de platen het werk moeten doen. Met sterke singles als Boyish moet dat echter geen probleem zijn.

The Orwells gooide hoge ogen met songs als Dirty Sheets en ex-IJsbreker Who Needs You. Dat is alweer twee jaar geleden, tijd dus voor een nieuw offensief. Dat wordt geopend met het korte maar krachtige Buddy. Waarschijnlijk is Buddy geen officiële eerste single, maar wat heet een leadtrack, een nummertje om de fans te laten weten dat er nieuw werk in aantocht is. Bij deze dus. Nog even ter opfrissing van de geheugens. The Orwells is een vijfkoppige rockband uit de buurt van Chicago. Ze begonnen in 2009, best wel even geleden dus, maar de boys zaten toen nog op school. In 2013 deden ze vervroegd eindexamen om daarna full time herrie te kunnen gaan maken. Pitchfork en Lolapalooza waren er als de kippen bij en na een optreden in de show van David Letterman en een tourtje als support van Arctic Monkeys was de basis gelegd voor een lucratieve toekomst. Debuutalbum sloeg goed aan, tweede plaat was een doorslaggevend succes. En nu staat album drie voor de deur, nou ja voor de deur. Voorjaar 2017 is de planning.

Op het Europese vaste land heeft punk nooit zo huis gehouden als in Engeland en de V.S. Tegen de tijd dat we hier de geest te pakken hadden was punk al geëvolueerd in new wave. Een van de schaarse continentale punkhits was Ça Plane Pour Moi van Plastic Bertrand uit België. Aan dat nummer moeten we sterk denken bij het horen van Tatiana de nieuwe single van La Femme ( en niet alleen vanwege de taal). De rest van hun overigens uitstekende album laat zich niet zo makkelijk definiëren, maar Tatiana is duidelijk punque maar dan moderne en dus net zo jolie als het single succes van Plastic Bertrand. La Femme komt uit Biarritz in Frans Baskenland. Met zijn ledental dat varieert tussen de zes en negen is La Femme is meer een collectief dan een band. Het gezelschap legt zich toe op het maken van hypnotische rock naar voorbeeld van The Velvet Underground en de Duitse krautrockers uit de jaren zeventig. In 2013 bracht La Femme hun debuutalbum uit, daarvan haalden Nous Etions Deux en Sur La Pianche onze playlist. Het is dat we er wat laat achter kwamen dat er een tweede album uit is van La Femme anders waren we er wel eerder ingedoken. Het recente Mystére album van La Femme is namelijk een uitermate boeiende plaat, rijk aan stijlen en stemmingen en dankzij de inbreng van de dames bij tijd en wijle ook flink sexy. Tatiana is dus niet echt representatief voor het bonte album, maar wel een goed nummer om mee te beginnen.

Jo Goes Hunting is een van de bands die is komen bovendrijven in de Popronde 2017. Dat is best knap, want het deelnemersveld is groot, maar niet onverwacht. Jo Goes Hunting (geen connectie met Jo Marches) nam ons al vorig jaar voor zich in met de debuutsingle, Act Of Leaving, een track die op Spotify al meer dan een half miljoen keer is beluisterd. We zullen het nog één keer zeggen en daarna houden we er over op, want Jo Goes Hunting is er volledig op eigen kracht gekozen. Maar, Jo Goes Hunting is een eenmanszaak. Eigenaar en uitbater is Jimmy ‘Jo’ Heuting, de broer van Rocco Heuting, de rechterhand van Torre in De Staat. Het is niet helemaal waar om te zeggen dat de muziek van beide broers mijlenver uit elkaar ligt, maar de verschillen zijn groter dan de overeenkomsten. Winner, hopelijk de voorbode van een langspeler is een ambitieuze track, een mini electro-opera vol wendingen in tempo en stijl. Speciale vermelding ook voor het (kinder?)koor op drie-kwart van de compositie en voor Jo’s zang, die doet wel denken aan de legendarische Frank Zappa. Vorig jaar stond Jo Goes Hunting op Noorderslag. Het zou verstandig zijn en terecht als het gezelschap in januari op Eurosonic mag aantreden. Jo Goes Hunting is namelijk grensoverschrijdend goed.

In de herkansing! Dakota is een hoofdstedelijke band, die een paar jaar geleden best wel wat opwinding veroorzaakte met een sterke debuut EP en een aantal imposante optredens. Een zonnige toekomst lag in het verschiet. Helaas kwamen er een paar wolken opzetten en werd het hele feest uitgesteld. Maar uitstel bleek gelukkig geen afstel, want nu is er een nieuwe EP, die meer dan uitstekend is. Technisch verantwoordelijk voor de Leda EP is Holland’s heetste producer, JJJ Sielcken, die zijn ‘magic touch’ eerder losliet op plaatwerk van Jett Rebel, Echo Movis en Lucas Hamming, om er maar een paar te noemen. De songs en sound van Dakota laat zich niet een twee drie in woorden samenvatten, maar we zullen toch een poging wagen. Met zijn melancholieke ondertoon, Afrikaans aandoende gitaarfills en subtiel stuwende ritmesectie is de single Icon exemplarisch voor de gepatenteerde Dakota-sound. Daarnaast is Icon met zijn verslavende gitaarriedel en heldere refrein ook nog eens zo’n liedje dat langzaam maar zeker bezit van je neemt. Meer van dit moois op de Leda EP.