Author: Flip van der Enden

Je wenst het niemand toe, liefdesverdriet, maar het levert doorgaans wel mooie platen op. Ryan Adams maakte in 2000 een vrij verpletterd solodebuut met Heartbreaker. Thema van de plaat was ‘love gone bad’. Alhoewel latere albums altijd hun momenten hadden, werd het emotionele niveau van zijn eersteling nog maar zelden bereikt. Naar nu blijkt is het artistiek het beste voor Ryan als hij af een toe een blauwtje loopt, als de liefde van zijn leven toch niet de ware blijkt te zijn, als hij noodgedwongen herontdekt, dat als puntje bij paaltje komt hij er toch echt alleen voor staat. Gelukkig heeft Adams in zijn muziek een uitlaatklep voor zijn verdriet. Zijn nieuw verschenen Prisoner album kent nauwelijks zwakken plekken en is dan ook een van zijn beste albums sinds Heartbreaker.

Er is een nieuw album op komst van The New Pornographers. White Out Conditions (7 april) wordt alweer de zevende langspeler van de Canadese supergroep, hun eerste sinds 2014. De grootste verandering is het vertrek van Dan Bejar. Bejar is tijdelijk afgehaakt vanwege werkzaamheden aan een nieuw album van zijn eigen band, het lichtelijk onderschatte Destroyer. Dat maakt Nico Case dus het meest prominente lid van de band, naast voorman Carl Newman. Single High Ticket Attractions is een droevig liefdesliedje vermomt als luchtige popsong. Mede door de call and response zang van Carl en Nico en het springerige ritme doet de single wel aan The B52′ denken. The New Pornographers komen minus Bejar, maar plus Nico Case onze kant op. Op 10 mei kan je ze gaan zien in Paradiso Noord.

 

In ons taalgebied is de moordballade een zo goed als non-existent genre. Als er bij ons iemand dood gaat in een lied is dat meestal door de drank. Misschien zijn we te nuchter voor de crime passionele. In de Engelse taal daarentegen bestaat de murder ballad al sinds de middeleeuwen.  Via de country en de blues overleefde het moordlied en soms duikt er zelfs een op in de hitparade. Zoals Where The Wild Roses Grow van Nick Cave en Kylie Minogue. Dat duet lijkt model te hebben gestaan voor misschien wel de eerste moordballade in de Nederlandse taal, Ballade Van De Moord van orgelrocker Thijs Boontjes en smartlappenzangeres Roxeanne Hazes. Hun ballade begon waarschijnlijk als grap, maar is eigenlijk te goed om als geintje af te doen. De tekst, de dubbele gitaren, het grote orkest, het is allemaal zwaar overdone en nijgt naar edelkitsch. En toch werkt het. Sterke jongen die niet mee wiegt, knap meisje dat het droog houdt.  Wat ons betreft vallen er meer doden.

The Amazons verzint ze waar je bij staat. Black Magic is alweer de 8ste single van de band, die een jaar geleden nog volledig onbekend was. De jonge Britten maken deel uit van de zelfde nieuwe rockgolf als Sundera Karma en VANT. Je zou hun stijl radiorock kunnen noemen, pittig maar vriendelijk. In ons land vist o.a. Lucas Hamming in de zelfde vijver. In Black Magic is de band niet zuinig met gitaren, de riffs vliegen je om de oren en als klap op de vuurpijl eindigt de track met een riante gitaar solo van het soort dat we sinds de punk een einde maakte aan krachtpatserij niet vaak meer hebben gehoord. Buiten de metal dan. Na in 2016 een bodem te hebben gelegd in Engeland, zullen The Amazons deze zomer vaak in Europe verblijven en te zien zijn op festivals,. In ons land staan het kwartet bijv. half juni op Best Kept Secret.

Met Young Hearts van NoMbe gaan we een beetje het experiment aan. Normaal draaien we niet zoveel soulsingles, ook niet de futuristische variant zoals dit werkstukje van NoMbe. Dat we toch voor het nummer zijn gezwicht, komt omdat het zo lekker gek is en dan bedoelen we nog geen eens die stemmen die halverwege plotseling opduiken, maar vooral dat ondefinieerbare instrument, iets tussen een keyboard en gitaar in, dat de coupletten aan elkaar voegt. Het resultaat is een karaktervolle song,  die misschien ook wel gewaardeerd wordt door liefhebbers van trip hop acts als Portishead en Massive Attack of om het wat dichter bij deze tijd te houden bands als Beyond The Wizzard’s Sleeve en The Haelos. Young Hearts is ongeveer de 8ste single van de verder nog albumloze Noam McBeth uit L.A. van wie we verder vrij weinig weten, behalve dan dat Chaka Khan zijn peetmoeder is.

De naam Midas suist al een tijdje rond. Spaarzame optredens afgelopen jaar zorgden voor ouderwetse mond tot mond reclame, die hype achtige vormen begon aan te nemen. Hij liet zich echter niet gek maken en werkte rustig door in de studio tot hij een album had waarmee hij voor de dag kon komen. Nu de plaat klaar is treedt hij ook weer naar buiten. Zo was Midas vorige week te zien in DWDD en staat er een landelijke tournee op stapel, die op 2 april begint met een albumreleaseshow in Paradiso. Debuutsingle Where Are We Now is vlot, vernuftig en een mooi voorbeeld van de kunst en kunde van Midas als zanger en songwriter. Het nummer doet sixties aan, niet zozeer vanwege een behoefte om retro te zijn, maar omdat de maker een discipel is van bands als The Beatles, The Byrds en The Beach Boys, die midden jaren zestig de popsong perfectioneerden tot een kunstvorm, die nog steeds geen slijtage vertoont zoals Midas bewijst Midas met zijn machtig mooie Where Are You Know.

 

Vorig jaar bracht Angus Stone, hij van Julia een album uit als Dope Lemon. Het als hobby bedoelde project sloeg boven verwachting aan waardoor de Australiër besloot om er een tourtje aan vast te plannen. Toen sloeg het noodlot toe. Stone kwam zo ongelukkig te vallen, dat hij een paar maanden moest revalideren. Omdat hij verder toch weinig te doen had begon hij met het schrijven van meer songs voor Dope Lemon met de bedoeling om een nieuwe EP uit te brengen. Home Soon is een van die nieuwe nummers. Nou ja nieuw. Home Soon is meer een herbewerking van een bestaand nummer, dan een nieuwe compositie. Het origineel is van de Belgische band Los Chakachas, dat in 1972 een mondiale hit had met Jungle Fever, een sexy funk track met latin invloeden. Ook Home Soon (originele titel  Stories) stamt uit de vroege jaren zeventig. Het verhaal gaat dat Angus de single opnam met de oorspronkelijke band, maar dat zal niet helemaal kloppen tenzij hij met een stel hoogbejaarde Belgen de studio in ingedoken. Los Chakachas maakte namelijk eind jaren vijftig al platen. Mochten de bandleden het allemaal hebben overleefd, zijn ze nu dik in de zeventig. Misschien iets voor onze Belgische luisteraars om uit te zoeken. Dit alles neemt echter niet weg dat het solo-uitstapje van Julia’s grote broer lief, leuk en lekker is en een stukje Australische zomer brengt in deze donkere wintermaanden.

Het wordt zo langzamerhand dringen in de Nederlandse garage-scene. Steeds meer bands belijden het garage geloof en dragen dat enthousiast uit middels optredens en plaatreleases. Lookapony was er vrij vroeg bij. In 2013 bracht de band een eerste EP uit, gevolgd door een paar singles, waarvan You Will Die dankzij een deal met het befaamde Burger Records ook in de V.S. zijn weg naar de fans wist te vinden. Begin dit jaar speelde Lookapony vrij letterlijk het dak er af tijdens een show op Noorderslag. Dat was een mooi begin van een nieuw offensief dat nu met de release van het debuutalbum, Ha-Satan en single Forty Four een nieuwe fase ingaat. Forty Four is een riant rockend werkstuk in de stijl van de Stones -de oervaders van de garagerock- ten tijde van Exile On Main Street, maar dan minder nuchter. Hou de agenda in de gaten voor een optreden van Lookapony bij jou in de buurt, want een bezoekje meer dan waard. Blijf in eerste instantie wel uit de buurt van het podium in verband met mosh pit gevaar.

Met Hot Thoughts speelde Spoon zich na een radiostilte van drie jaar in één klap weer in de kijker. Die aandacht houdt de band zonder moeite vast met nieuwe single Can I Sit Next To You. Dat roept de vraag op waarom het Spoon wel lukt om acht albums lang te blijven boeien, terwijl menig andere band na een plaat of twee in herhaling valt of erger. Spoon draait om de wisselwerking tussen singer-songwriter Britt Daniel en drummer Jim Eno. Dit duo heeft een vrij ideale samenwerking waarin Daniel verantwoordelijk is voor de inhoud en Eno, die ook bijklust als producer grotendeels voor de vorm. Een andere reden waarom Spoon na tien jaar en acht albums nog steeds meetelt, is de constante ontwikkeling van de band , muzikaal maar ook tekstueel. Toen Spoon begon begin jaren 90 was Britt Daniel begin 20 en zoekende. Nu is hij 45 ouder, wijzer en beter in staat om zijn stormachtige gedachten in woord en melodie te vangen. Ook muzikaal weet Can I Sit Next To You te bekoren met zijn funk light ritme en orkestraal intermezzo, dat beïnvloed lijkt door Bollywood. Het Hot Thoughts album komt op 17 maart uit. De eerst volgende kans om Spoon te bezoeken is eind juni op Down The Rabbit Hole.