Author: Flip van der Enden

How To Boil An Egg is een appetijtelijke tussendoortje van the queen of slackers, Courtney Barnett. Het is geen nieuw nummer, Courtney speelt het al jaren live, maar was er nooit aan toegekomen om het op te nemen. Het is ook niet echt een officiële single, maar onderdeel van een serie 7” ‘s, die haar label uitbrengt met verschillende acts op de a en b-kanten. Courtney deelt haar single met het eveneens Australische Bedroom Suck. Maar How To Boil An Egg is een onbekend nummer van Courtney en alleen daarom al interessant. Vijf jaar geleden konden we voor het eerste kennismaken met de Australische singer-songrocker. Op Avant Gardener klonk ze als een vrouwelijke Lou Reed, maar dan op downers in plaats van uppers. Haar losse en laconieke toon en semi alledaagse tekstonderwerpen sloten aan bij de toen net in opkomst zijnde slacker scene en Courtney had haar voet tussen de deur. Met haar eerste echte album, Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit bereikte ze een miljoenen publiek en nu is de anti-heldin één van de grote namen op alternatief muziekgebied. Courtney’s kalender is helemaal leeg, waarschijnlijk werkt ze hard aan een nieuw album, volgens de geruchten doet ze dat samen met Kurt Vile. Nog even wachten dus tot er echt iets nieuws komt  How To Boil An Egg helpt het wachten verzachten.

Het is niet de vraag of, maar wanneer Sundara Karma gaat doorbreken. In Nederland dan. Thuis in de U.K. heeft de band zich stevig op de kaart gezet met songs als Flame en She Said, nummers die hier buiten Pinguinradio om nauwelijks zijn opgepikt. Of Explore het nummer is dat de vlam in de Hollandse pan zal doen slaan, zullen we over een week of wat weten. Bij ons valt hij in ieder geval weer goed. Wat compositie betreft doet Explore wel aan Tom Petty & The Heartbreakers denken, maar dan gebracht met van die typisch Britse branie. De nieuwe single staat niet op het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de band. Nog niet moeten we zeggen. Na de release van ‘Youth Is Only Ever Fun In Retrospect’ bleek de bron nog lang niet opgedroogd. De Sundera’s hebben al weer een sloot nieuwe songs geschreven, waaronder Explore dat met nog twee nieuwe songs op 7 juli zal verschijnen op de ‘expanded’ versie van  het Youth Is Only Ever Fun In Retrospect album.

Baio is Chris Baio, de bassist van Vampire Weekend. Of ex-bassist dat weet eigenlijk niemand. Mocht Chirs het moederschip hebben verlaten is dat een gemis, want met zijn nieuw solo-single bewijst hij weer eens hij bijzonder, veelzijdig en muzikaal hij wel niet is. Philosophy is een zomers popliedje met een 80’s feel, licht tropische dansbeat en elektronische omlijsting. Het is een track van het nieuwe, tweede album van Baio dat hij Man Of The World heeft gedoopt en dat op 30 juni uit moet komen. In 2015 bracht Baio zijn eerste solo-album uit, The Names, dat hem zijn eerste solosucces opleverde met de single Sister Of Pearl. Als het weer een beetje meezit, gaat hij met Philosophy ook een heel eind komen, maar hopelijk niet te ver anders verdwijnt zijn animo om nog op het oude nest terug te keren en is het beurt met Vampire Weekend. En dat zou toch zonde zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=sHzOkrO9y0o

Sheer Mag is een vijfkoppige rockband uit Philadelphia, aangevoerd door een rockchick die alles behalve ‘sheer’ (iel) is en ook geen Meg heet, maar Tina Haliday. Tina en haar boys maken al sinds 2014 de Amerikaanse podia onveilig met hun eigen merk rock, die punky is maar geen punk, hard, maar niet heavy. De band bracht drie EP’s uit in eigen beheer, die schitterden door afwezigheid op de streamingsdiensten. Maar niet langer! Niet alleen staat het oudere werk nu online, er is zelfs een gloednieuwe single. Just Can’t Get Enough (nee, niet die) is ‘just a good ol’ rock ‘n’ roll’ song met een straf tempo, snerpende gitaren, en lekker geknepen zang van Tina. Maar, hoe leuk en aardig de single ook is, Sheer Mag moet je live zien. Dat kan vooralsnog alleen op Youtube. Door de single te gaan draaien hopen we een boeker of een festival geïnteresseerd te krijgen, die de band hier heen haalt. De Zwarte Cross zou ideaal zijn, maar Mag en haar mannen maken van elk optreden een feestje. Hopelijk dus binnenkort ook ergens hier.

Fool’s Errand laat horen dat we van Fleet Foxes geen gekke dingen hoeven te verwachten op hun lang verwachte nieuwe album. En waarom zouden ze ook, het is pas hun derde. De band brak door mede dankzij zij hun messcherpe samenzang, die is weer in volle glorie te horen op de nieuwe single van het collectief uit Seattle. Dat er zes jaar gaapt tussen Helplessness Blues en Crack Up is dus niet echt te horen. Toch is er wel het een en ander veranderd in die tijd. Andere freakfolkies als Sufjan Stevens , Beirut en zelfs Bon Iver hebben of een stapje terug moeten doen of een pas op de plaats gemaakt, terwijl de carrière van Father John Misty na zijn vertrek uit Fleet Foxes een grote vlucht heeft genomen. Om een beroemde bard te parafraseren, de tijden zijn veranderd. Fleet Foxes is nu bezig meet een aantal try-out concerten om goed beslagen ten ijs te komen voor de wereldtournee die binnenkort begint. In Nerderland zal de band vooralsnog alleen op Down The Rabit Hole te zien zijn op 23 juni. Het Crack Up album is dan net een week uit.

Midas wordt wel omschreven als Jett Rebel met liedjes en daar zit wel wat in. Net als Jett Rebel kan Midas prachtig zingen. Hij kan ook minstens zo goed gitaarspelen en hij is net als Jett Rebel live gewoon geweldig. En Midas schrijft dus uitstekende songs. Op zijn debuutalbum, Heavy Moon staan er 12. TV On Demand is zo’n sterk liedje, pure powerpop met Beatle harmonieën, een new wave orgeltje en gorgelende gitaren. Het zal wel geen hit worden, want daar is het te goed en te gek voor. Op het album staan echter nog genoeg songs die wel breed kunnen aanslaan, Lost In The High bijvoorbeeld, het hoogtepunt van de live-sets van Midas of het tedere Caroline. Aan die Midas daar gaan we dus nog een hoop lol beleven. Mocht je de kans krijgen, check hem dan ook live, bijvoorbeeld op Pinkpop 2017.

Kids is ongetwijfeld een van de betere debuutsingles van een Nederlandse band in deze nog prille eeuw. Opvolger I Don’t Care was ook niet verkeerd, maar bleef onderbelicht omdat Kids maar niet weg wilde gaan. Het hit-leven van het debuut werd keer op keer werd verlengd omdat steeds weer nieuwe volksstammen het nummer ontdekten. Nu de rust een beetje is weergekeerd, acht Radio Eliza het tijd om weer eens iets van zich te laten horen. De titel van Give Me Attention geeft de gretigheid van de band aardig aan. Aandacht is wat ze willen en aandacht is wat ze verdienen. Give Me Attention is fris en vernuftig, springerig en opwindend en klinkt veel volwassener dan je zou mogen verwachten van een band die eigenlijk nog maar net komt kijken.

2017 wordt het jaar van de waarheid voor Royal Blood. Het duo moet bewijzen echt van koninklijke bloede te zijn en geen eendagsvlieg. Het plotselinge succes van Mike Kerr en Ben Thatcher met hun debuutalbum is namelijk helemaal niet zo vanzelfsprekend. Het duo brak door met een stijl, die vrij ver verwijderd is van de mainstream. Het is ook niet zo dat de doorbraak van Royal Blood de sluizen opende voor soortgelijke bands. Het aantal rockduo’s is zeker gestegen, maar de gitaar heeft het nog steeds zwaar. Royal Blood heeft twee hindernissen te nemen, die van het moeilijke tweede album en de mannen moet bewijzen over een lange adem te beschikken. Lights Out, de eerste single van het nieuwe album, How Did We Get So Dark laat horen dat de band doorgaat op de ingeslagen weg, maar dat ze wat sound betreft wel enige concessies richting radio hebben gedaan. Dat die opzet is geslaagd, blijkt wel uit het feit dat 3FM Lights Out tot Megahit heeft uitgeroepen. De kans dat dat met Hook, Line & Sinker ook gaat gebeuren is een stuk kleiner. Single # 2 van het nieuwe album is een paar tandjes heavier en een stuk opwindender. Is Lights Out gemaakt met de radio in het hoofd, Hooks, Line & Sinker is een voor de festivals. Het tweesporenbeleid van Royal Blood lijkt te werken, want to nu toe is everybody happy, de hitkids en het bier en zweet publiek.

Met hun nieuwe single voegt het Britse Nothing But Thieves zich in het rijtje muzikale notabelen zoals David Bowie, Coldplay, Daughter, Van Halen en Crowded House, die een ode hebben gebracht aan onze hoofdstad. Wij vlijen ons met het idee dat we een kleine rol hebben mogen spelen in de liefde van de band voor Amsterdam. Het eerste optreden van Nothing But Thieves in Amsterdam vond namelijk plaats op ons initiatief tijdens Pinguins In Paradiso twee jaar geleden. Dat was het begin van de Hollandse victorie voor Nothing But Thieves. Ondanks de titel gaat Amsterdam niet echt over de Mokum. Het thema van de song is frustratie. Binnen die context staat Amsterdam symbool voor rust en ontspanning, een plek waar je je zelf kan zijn. Amsterdam als metaforische oase zeg maar. De single is de voorloper van Broken Machine, album # 2 van de band uit Essex, dat begin september uit moet komen. Dat duurt dus nog wel even. Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten op het volgende bezoek aan Amsterdam. Op 14 juni al staat Nothing But Thieves in de Tolhuistuin a.k.a. Paradiso Noord. De kaartverkoop is begonnen.