Author: Flip van der Enden

My Baby heeft zich in 3 jaar en evenzo vele albums opgewerkt van beginnend bandje tot internationaal vermaarde live-attractie. Dat het trio dit jaar als eerste Nederlandse act ooit op het hoofdpodium van het befaamde Isle Of Wight festival staat, is geen geslaagd opzetje van een slim netwerkende manager, maar niks meer en ook niks minder dan dik verdiend. Begonnen als bluestrio is My Baby nu een band die met vele facetten. Het doel is echter onveranderd, ‘dance to the music’! Als ware ze de liefdesbaby van John Lee Hooker  en Armin van Buren gaat My Baby’s blikvanger, hoge priesteres en femme fatale Cato van Dijk de menigte voor in een muzikale seance, die zonder uitzondering leidt tot gevoelens van euforie en extase. De ontwikkeling die My Baby live heeft doorgemaakt vindt ook zijn weerslag op de albums van het trio. De recente LP , Prehistoric Rhythm is minder bluesy, maar niet veel minder rootsy. Cosmic Radio is een sterk staaltje van de nieuwe My Baby sound, bluesrock met een scheutje electro, een vleugje reggae en geserveerd met een pittige cajun saus.

 

Het regent bekende namen aan het releasefront de laatste paar weken. Ook Grizzly Bear acht het tijd om weer eens iets van zich te laten horen en gelijk hebben ze, want hun laatste release is ook alweer 5 jaar oud. Grizzly Bear een one hit wonder noemen is de band te kort doen, maar dat neemt niet weg dat in hun catalogus het nummer Two Weeks hoog boven de rest uit torent. Het is redelijk aan te nemen dat Three Rings in die situatie geen verandering zal brengen. Gelukkig heeft de band uit Brooklyn ook geen poging gedaan een remake of zelfs maar een sound alike van hun claim to fame te maken. Three Rings is een weelderig geproduceerde art rocksong met een drums ‘n’ bass- achtige ritmetrack, waarvan het ritme maskeert dat we feitelijk te maken hebben met een ballad. Hoewel verwant aan ouder werk laat Three Rings  een band horen die nog volop op zoek is naar nieuwe stijlen en sounds. Three Rings is het sein dat er een nieuw album in aantocht is van Grizzly Bear, details volgen.

Highly Suspect is niet zo’n instant hit als Royal Blood, niet zo hip als The War On Drugs en kan vooralsnog alleen nog maar dromen van het succes van Queens Of The Stone Age, maar als we over een jaar of wat terugblikken op de rockscene van de vroege 21ste eeuw dan is de kans groot dat het New Yorkse trio in één adem genoemd zal worden met voornoemde bands. Highly Suspect bracht binnen relatief korte tijd twee albums uit vol no nonsense rock uitgevoerd in het powertrio format, dat in de jaren 60’s werd geïntroduceerd door Eric Clapton’s Cream en vervolmaakt door Jimi Hendrix en zijn Experience. Met oud IJsbrekers Lydia en My Name Is Human maakt Highly Suspect niet alleen duidelijk, dat ze kunnen rocken als de beste, maar ook dat ze songs schrijven die gewapend zijn tegen de tand des tijds. Ook de laatste single release van het trio is een ieders aandacht waard. Little One begint bescheiden met een akoestische gitaar, maar dat blijkt stilte voor de storm te zijn. Na een kleine minuut gaat de beuk er in en is het riemen vast en remmen los. Een band als Highly Suspect moet je ook live zien en gelukkig kan dat binnenkort. Op 27 juni staat het trio in de Effenaar in Eindhoven. Gaat dat zien als je kunt, want het is het voorlopig enige optreden van Highly Suspect in ons land.

IX is de nom de plume van de hoogbegaafde alleskunner Marnix Dorrestein. Pinguin-luisteraars kennen hem zo onderhand van songs als Sense en Love You Simple, de rest mist nogal wat. Even een korte indruk van de veelzijdigheid en activiteit van MarnIX. De zanger/gitarist is co-auteur van Cosmic Radio, de nieuwe single van My Baby, als producer mede verantwoordelijk voor het comeback album van Herman van Veen, werkte met Kris Berry en Perquisite, zat ooit in een band met Jett Rebel, won met een van zijn eerdere bands (Über-Ich) de Grote Prijs van Nederland (waar hij eerder al de prijs voor beste drummer in de wacht had gesleept) en voerde pas nog liederen uit de vroege barok uit gearrangeerd voor stem en gitaar met een bona fide operazangeres. En dat is slechts een greep uit zijn immer indrukwekkender wordende staat van dienst. Ondertussen bouwt IX hard aan zijn eigen carrière, die met Difference een boeiend en bijzonder nieuw hoofdstuk krijgt. Difference is een muzikale onafhankelijkheidsverklaring waarin de zanger zegt zich niet te herkennen in de traditionele verdeling van de seksen, ‘I don’t feel no difference’. De muziek is even sterk als de tekst, een dansbare neo-glamrocksong met elektronische bedding en een dressing van elektrische gitaar. Difference is ook fysiek uit, niet op vinyl cd of cassette, maar als USB stick gestikt in de door IX zelf ontworpen unisex jasje.

Nachtschade is een bijzondere band en dat is het. Het Amsterdamse kwartet, dat zich vorig jaar behoorlijk in de kijker speelde tijdens de Popronde staat met één been in het bier en zweet circuit en met het andere in de theaterwereld. Voor een band die rockt al een malle en niet vies is van een gitaarsolo meer of minder zijn hun songs bij tijd en wijle flink gelaagd. Opvallend is ook dat alle vier bandleden componeren en zingen. Net als het verwante en bevriende DeWolff haalt Nachtschade de mosterd vooral uit de V.S. Geheid dat er regelmatig muziek van Little Feat en The Meters door de bandbus schalt. Het kwartet blijft echter niet steken in blinde bewondering, maar gaat met de invloeden aan de haal en brouwt er iets van met een geheel eigen smaak.

Binnenkort verschijnt het derde album van The Districts. Vol verwachting klopt ons hart, want de Amerikaanse band maakte een paar jaar geleden diepe indruk met songs als Funeral Beds en 4^th and Roebling en de bijbehorende langspelers. Het kwartet uit Pennsylvania maakt subtiele indierock met een hoofdrol voor de elektrische gitaar. Invloeden zijn de rijke blues en country tradities, maar de band is ook niet vies van een beetje punk en een weinig grunge. The Districts zit niet voor niks bij Fat Possum Records. Een belangrijk pluspunt is ook de doorleefde stem van Rob Grote. Ordinary Day klinkt behoorlijk anders dan genoemde nummers, beter geproduceerd maar ook eigenzinniger dan eerder werk. The Districts is dus een band in beweging en zo hoort het. Album 3, een productie van The Districs en de van St Vincent en Future Islands bekende producer John Congleton is Popular Manupilations gedoopt en staat gepland voor half augustus. Waarom The Districst dan al eind deze maand opLondon Calling staan is een raadsel, maar beter vroeg dan nooit.

Kan Wakan is het alias van Gueorgui Linev. Kan is geboren en heeft zijn jeugd doorgebracht in Bulgarije. Zijn kennismaking met popmuziek kwam via platen van The Beatles en Eric Clapton, die door vrienden van zijn ouders het toen nog communistische land werden binnen gesmokkeld. Na de scheiding van zijn ouders verhuisde Kan met zijn moeder naar de V.S. Net bekomen van de cultuurshock werd er bij hem een zeldzame vorm van kanker geconstateerd. Tijdens de chemo begon hij met gitaarspelen met Stevie Ray Vaughn als voorbeeld. Kan had gelukkig mazzel en werd uiteindelijk schoon verklaard. Toen besloot hij om serieus werk te maken van een loopbaan in de muziek. Hij was 18. Na een periode in Engeland, dook hij begin deze eeuw  op in L.A waar hij naam maakte als componist van muziek voor film en tv. Tussen de bedrijvigheden door werkt hij ook aan zijn eigen muziek. In 2014 verscheen het eerste Kan Wakan album, het tweede komt binnenkort. Het succes van zijn debuut leverde Kan o.a een tournee op in het voorprogramma van o.a. Royal Blood en Lianne La Havas. Ook  werd hij ontdekt als producer en werkte hij in die hoedanigheid voor o.a. Thundercat. Still Feather is de eerste single van het tweede Kan Wakan project, Phantasmagoria. De song is exemplarisch voor Wakan’s stijl, een gedragen, breed georkestreerde pianoballade met elementen uit de moderne klassieke muziek, prog-rock en trip hop, opgediend met een vleugje soul. Kan Wakan denkt groots en barst van de ideeën. Het is dan ook geen toeval dat zijn nieuwe album een drie dubbelaar is. Release datum t.b.a. Concerten hopelijk later dit jaar.

De grote namen komen er aan! Het eerste kwartaal van 2017 was op zijn zachtst gezegd nogal mager. Er is heel veel muziek uitgekomen, maar veel eindejaarslijstplaten zaten er niet tussen. Nu met het festivalseizoen voor de deur gaan de sluizen open en wordt het weer spannend. Het is namelijk altijd maar de vraag of verwachtingen worden waargemaakt, of helden op hun voetstuk blijven staan en of er nieuw talent komt aanstormen. Dat laatste houdt nog niet over, maar veel veteranen pikken de draad weer op. Zo ook Phoenix, makers van tot nu toe vijf albums waarvan er minstens vier klassiek mogen worden genoemd. Helaas was het Bankrupt, het laatste album van de Fransen dat een beetje tegenviel. Het uur van de waarheid is dan ook aangebroken voor Phoenix. Live staat de band nog steeds al een maison, maar blijven ze ook op plaat meedoen met de grote jongens? Alhoewel geen instant classic is nieuwe single J-Boy wel een sterke eerste stap. J-Boy is een riant geproduceerde track, gepolijst maar niet glad en met een mooie balans tussen analoog en digitaal en een beat die de voeten ongemerkt laat meetappen. Hoopgevend.