Author: Flip van der Enden

Het is best wel opvallend dat in een tijd waarin de nadruk steeds meer op beeld/uiterlijk komt te liggen een aantal van de succesvolste acts van dit moment bepaald niet voldoet aan de klassieke schoonheidsidealen. Ed Sheeran bijvoorbeeld is veel, maar geen adonis. Dat geldt ook voor Mac DeMarco, de Canadese koning van de slackerrock. De nu 26 jarige muzikant staat op het punt om zijn 4e officiële album uit te brengen. This Old Dog kan je vanaf 5 mei aanraken en beluisteren. Het titelnummer en This Old man verschenen al eerder en nu is er een derde single. On The Level is zoals bijna alle liedjes van Mac rustig van tempo en relaxed van sfeer, misschien een tikkeltje melancholieker dan we van hem gewend zijn en iets beter geproduceerd. Later dit jaar zal Mac maar liefst drie keer te zien zijn in de lage landen. Eerste komt hij naar Lowlands, tijd is niet bekend wel dat hij op zondag staat, ‘s ochtends zou prima zijn. In November komt hij terug voor een show in de Paradiso op 29/11. De 30ste staat hij in Tivoli/Vredenburg.

De nieuwe single van Blood Red Shoes laat een band in beweging horen. Niet tevreden met het herhalen van in het verleden behaalde successen heeft het Britse duo hun beproefde bier en zweet sound tegen het licht gehouden en is tot de conclusie gekomen dat enige finetuning wel op zijn plaats zou zijn. Vrees niet, Eye To Eye is direct herkenbaar als het werk van Laura-Mary en Steven, maar waar vroeger de gitaren de baas waren, moeten die nu de spotlight delen met synthesizers en waar Laura-Mary eerder de longen uit haar ranke lijf schreeuwde, zingt ze nu subtiel een sexy. Helaas is Eye To Eye geen voorbode van een nieuw album, dat staat wel in de steigers, maar zal niet eerder dan het najaar gereed zijn voor release. nog wel even. Eye To Eye is een reminder dat Blood Red Shoes nog steeds actief is en nog lang niet is uitontwikkeld dus.

Succes heeft vele vaders is het spreekwoord. Veel mensen claimden dan ook dat ze het succes van Royal Blood van ver hadden zien aankomen. Niet dus. Het succes van het duo overviel eigenlijk iedereen, niet op de laatste plaats Mike Kerr en Ben Thatcher zelf. Dat Royal Blood zou opvallen was wel duidelijk, maar dan in het bier en zweet circuit. Dat de band onvervalste pophits zou scoren daar had echt niemand op gerekend. Daar was ook geen reden toe. De hitparades worden al weer een paar jaar bevolkt door paalzangeressen, dj’s met ingevlogen vocalisten en ideale schoonzonen. En plots staan daar twee morsige Britten tussen, een drummer en een bassist nog wel, die een partij herrie produceren zoals sinds de jaren negentig niet meer op popradio te horen is geweest. Helaas staat het succes van Royal Blood op zichzelf en zijn er in hun kielzog geen andere heavy rockacts door gedrongen tot de popzenders. Maar wat niet is kan nog komen. De nieuwe single van Royal Blood is zijn reis naar de top alweer begonnen. Lights Out is iets glanzender geproduceerd dan Little Monster of Figure It Out, maar niet minder heavy. Hopelijk gaat het hek dit keer wel van de dam en kunnen we achteraf vaststellen dat de wedergeboorte van de rock begon bij Royal Blood.

Ondanks een naam, die Engelstaligen wellicht wat vreemd in de oren zal klinken, gaat het goed met het IJslandse Vök. Het is opvallend hoe bloeiend en boeiend de IJslandse scene nog steeds is en hoeveel van hun acts ook elders aanslaan. Je zou dit het Björk effect kunnen noemen. Dankzij haar hebben wij ontdekt dat er bijzondere dingen gebeuren op het vrijwel boomloze eiland. Op hun beurt hebben de IJslanders ontdekt dat er een international markt is voor muziek van IJslandse origine. Vraag en aanbod houden elkaar zo in stand. Na Björk kwam Sigur Ros en sindsdien is de stroom IJslandse acts constant en van hoge kwaliteit. De gemene deler van IJslandse pop is sfeer. Ook Vök weet een hoe je ambiance moet creëren, maar toont zich ook vergevorderd in het schrijven van heldere songs, die dankzij de stem van Margrét Rán zijn weg naar de liefhebbers van luistermuziek met een lichte beat zeker zullen weten te vinden.

Palmsy is de Haarlemse dependance van het Amsterdamse Radio Eliza. Dat de bands best wel op elkaar lijken heeft een simpele verklaring. Ze delen een zanger. Frontman van beide bands is Morris Brandt, die blijkbaar te veel noten op zijn zang heeft voor een band. Wat ons betreft mag hij nog een orkest beginnen, want niet alleen heeft Morris een lekkere nasale rock ‘n’ roll stem in de beste John Lennon traditie, hij toont zich ook ver gevorderd in de kunst van het componeren van pakkende popsongs. Radio Eliza’s Kids is een nieuwe nederklassieker en hoewel iets minder catchy mag Ambulance er ook wezen. Wat er gaat gebeuren als Radio Eliza en Palmsy allebei beroemd worden, iets wat helemaal niet valt uit te sluiten, is onduidelijk en een potentieel probleem worden voor Morris en zijn maten, een luxe probleem dat wel. Palmsy houdt op 21 april aanstaande een feestje in Rapa Nui te Zandvoort t.g.v. de release van de Lost In A Cardboard Box EP.

Mocht de term Blue Eyed Indie soul nog niet bestaan, dan voeren we hem nu in. Het is namelijk best passende jasje voor de muziek van JMSN, een muzikale duizendpoot uit Michigan, die officieel Christian Berishaj heet, maar sinds een jaar of tien muziek maakt onder het alias JMSN. Net als Prince doet Christian alles liever lekker zelf, van het componeren tot het opnemen, van het arrangeren tot en met het spelen van vrijwel alle instrumenten. Na een aantal ongelukkig afgelopen avonturen bij verschillende grote platenmaatschappijen besloot Christiaan om voor zijn nieuwe project JMSN ook nog eens platenbaas te worden. Hij startte zijn eigen label en plots lachte het geluk hem toe. Dat was in 2012. Nu zijn we bijna vijf albums verder en staat JMSN aan de vooravond van een internationale doorbraak. Zijn genre hebben we te pakken, maar verwante acts zijn moeilijker te vinden. Zelf zegt de Amerikaanse Albanees gevormd te zijn door de muziek van o.a. Prince, Phil Colins, Fiona Apple en Radiohead. Veel wijzer worden we daar niet van, maar het geeft wel aan dat JMSN behalve soulfull ook flink ongrijpbaar is en voor een artiest is dat een goede eigenschap.

Blazers zijn behoorlijk schaars in de popmuziek tegenwoordig. Dat dat best een gemis is, maakt Woods duidelijk met nieuwe single Bleeding Blue, een sfeervolle midtempo rocksong, die opvalt en indruk maakt dankij een terugkerend trompet thema. Bleeding Blue is een protestsong vermomd als liefdesliedje. Het nummer gaat over de kater, die menig weldenkende Amerikaan had de dag na de verkiezing van Trump tot president. De toon van de song is echter berustend en hoopvol. In de beste Beatle traditie luidt de conclusie van de folkrockers uit Brooklyn dat er niets is dat liefde niet kan overwinnen. Het nieuwe album van Woods, gaat Love Is Love heten en zal zo ongeveer hun tiende worden. Opvallend is dat hun meest recente plaat, Sun Eater In The River Of Light tot nu toe hun succesvolste is. Niet minder opvallend is dat de band een vlucht nam na het vertrek van Kevin Morby, die nu als solist behoorlijk aan de weg timmert. Vaak luidt het afscheid van een kernlid het einde in van een band, maar Woods lijkt er alleen maar sterker door geworden.

Heroïsch trompetgeschal vormt het intro van de straffe en spannende nieuwe single van Kasabian. Kasabian is de missing link tussen technoacts als Chemical Brothers en rockbands als Stone Roses. Van de belofte om de gitaar in ere te herstellen is dit keer niet zo heel veel te merken, het zijn juist de ‘branche vreemde’ elementen die opvallen in Comeback Kid, zoals voornoemde trompetten, een kerkorgel en een break die niet had misstaan op een plaat van de Underworld. Comeback Kid staat op de soundtrack van Fifa 17 en is single twee van het aanstaande album van de band uit Leicester, For Crying Out Loud. Dat wordt overigens het eerste album van Kasabian waar een ‘parent advisory’ sticker opzit, maar dit geheel terzijde. Releasedatum is 5 mei.