The Jerry Hormone Ego Trip – Is Dat Nou Je Vriend

Niet veel mensen van onder de veertig zullen de band Het kennen, maar Jerry Hormone waarschijnlijk wel. Het leverde midden jaren zestig twee Nederlandse beatklassiekers af met Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan en Kejje Nagaan. Zingen in je moerstaal was toentertijd redelijk revolutionair zeker als de begeleiding meer als Stones/Outsiders klonk dan als Rob De Nijs. De hits van Het waren komisch bedoeld, maar hebben juist vanwege hun ruige gitaararrangementen de tand des tijds opvallend goed doorstaan.

Net als Het maakt The Jerry Hormone Ego Trip Nederlandstalige rock met grappige teksten en serieus goede muziek. Is Dit Nou Je Vriend is de derde track die we van de Rotterdamse rockers oppikken, eerder gingen we aan de haal met Dood Dood Dood en Josefien. Jerry Hormone is een alias van Jeroen Alberst, voormalig punk en aanstormend bestsellerauteur, populair bij zowel de jongste als de wat oudere lezers. De Egotrip is niet Albers eerste avontuur in de muziekwereld. Als lid van o.a. The Apers en het roemruchte Anna Frank Zappa mocht hij aan het rock ‘n’ roll bestaan ruiken en dat is hem blijkbaar zo goed bevallen dat hij de draad weer heeft opgepikt. Je bent nu eenmaal rocker of niet.

Stationschef 241: Jerry Hormone

Jerry HormoneWe beginnen het nieuwe Stationschef-seizoen met een van de snelst stijgende sterren aan het Hollandse rock firmament, Jerry Hormone. Het is alweer enige tijd geleden dat we voor het eerst muziek hoorden van The Jerry Hormone Ego Trip. Zo’n ideaal huwelijk van grappige teksten en goede muziek hadden we niet vaak eerder gehoord. En nog in het Nederlands ook! Jerry klinkt als de liefdesbaby van Iggy Pop en Herman Brood, terwijl zijn Egotrippers de geur van garage met zich meedragen.
Het is nog te vroeg om songs als Dood Dood Dood en Josefien tot Nederklassiekers te bestempelen, maar ze zijn onderweg. Hoewel het Stout Stout Stout album de eerste release is van The Jerry Hormone Trio is de naamgever van de band zeker geen debutant.

Jerry Hormone is het alias van Jeroen Aalbers (Numansdorp 1982). Jeroen is zanger-componist en schrijver met een niet onaanzienlijke staat van dienst. Hij is de auteur van Borre, een zeer succesvolle serie jeugdverhalen, redigeert een literair tijdschrift en publiceerde vorig jaar zijn eerste verhalenbundel voor volwassenen, Het Is Maar Bloed. Voordat Jeroen zijn literaire talenten ontplooide, was hij gitarist in de polderpunklegende The Apers, maakte hij deel uit van The Windowsill en was hij actief lid (met Ella Bandita) van het roemruchte Anna Frank Zappa.

Na zijn omzwervingen in de wereld van zware gitaren, bier en tattoos besloot Jeroen zijn geluk te beproeven in het rijk van het geschreven woord. De Ako literatuurprijs heeft hij nog niet binnen, maar zijn naam als auteur heeft hij zeker gevestigd. Gelukkig kruipt ook Jeroen’s bloed waar het niet gaan kan en is hij wederopgestaan als rocker-vertolker van het stevigere Nederlandse lied. Het is die rol die hem de onbetaalde, maar eervolle bijbaan heeft bezorgd van Stationschef van Pinguin Radio. Zijn invloed zal de hele week hoorbaar zijn.

Het gesprek van Bazz met Jerry/Jeroen is te horen op donderdagavond 19/01 om 22:00 uur .

Dit zijn de toevoeging van Jerry Hormone aan onze playlist.

  1. The Lyres – Help You Ann
  2. Moby Grape – Omaha
  3. John Barry Orchestra – Beat Girl
  4. Beck – Truckdrivin’ Neighbors Downstairs (Yellow Seat)
  5. Trio – Broken Hearts for You and Me
  6. The Who – Mary Anne with the Shaky Hand
  7. The Banana Splits – I Enjoy Being a Boy
  8. Ivy Green – I’m Sure We’re Gonna Make It
  9. Bonnie St. Claire – Tame Me, Tiger
  10. Gerrit Dekzijl – Geld, drank en lekkere wijven
  11. The Beastie Boys – Egg Raid on Mojo
  12. de sp aties – Platteland
  13. Witch – Introduction
  14. Polle Eduard – Ik wil jou
  15. Stone Poneys – Meredith (On My Mind)
  16. Thursday’s Children – Dominoes
  17. Klein Orkest – De dromedaris
  18. Ganksta NIP – Rough Brothers from South Park
  19. Moondog – Tree Trail
  20. Niela Miller – Baby, Please Don’t Go to Town
  21. Frank Zappa – Flower Punk
  22. Loli & The Chones – You’re So Emotional
  23. The Don Ellis Orchestra – Turkish Bath
  24. American Breed – Bend Me, Shape Me
  25. Lover! – Bo Peep and Frank

Harlea –You Don’t Get It

Harlea heeft een nieuwe single uit, de opvolger van de Graadmeter hit, Miss me. Met genoegen kunnen we rapporteren dat de Britse zangeres het rockpad niet heeft verlaten. Integendeel, zware gitaren stutten een song waarin de dame duidelijk maakt wat haar verdwenen vriendje allemaal mist. En geloof ons, je wilt haar niet als vijand hebben. Bij de introductie van Miss Me schreven we dat we helaas geen persoonlijk gegevens konden verstrekken, want niet te vinden. Het gordijn van mystiek staat nu op een kier. We weten nog niet of Harlea haar echte naam is of een artiestennaam. Een achternaam weten we ook niet. Wel is nu duidelijk dat ze 24 is en geboren is Birmingham. Op haar 16e verhuisde Harlea naar Londen voor een klus als model. Dat liep zo lekker dat ze haar school nooit heeft afgemaakt. Misschien is dat wel de reden dat ze zo zuinig is met persoonlijke info, ze wil niet op haar uiterlijk worden beoordeeld of dat haar verschijning afleidt van de muziek. Op basis van twee hard rockende singles kunnen we vaststellen dat Harlea wel wat meer is dan just another pretty face.

IJsbreker: Indian Askin – Drinkin Time

We vervolgen onze ruk naar rock door ook deze week weer een IJsbreker te kiezen waar de gitaren je om je oren vliegen. Makers van de tweede Pinguin schijf van 2017 is een kwartet uit de hoofdstad, dat zich afgelopen jaar drie slagen in de rondte heeft getoerd. Met alle goede gevolgen van dien. Niet alleen heeft Indian Askin -want over hen hebben we het- zich in de spanne van slechts één jaar en één album dicht in de buurt van de top genesteld, het constante toeren heeft de band ook artistiek vleugels gegeven. Nieuwe single Drinkin’ Time giert heerlijk uit de speakers, heeft een drive die bergen kan verzetten en meer hooks dan geadviseerd door de hitdokter. En dat allemaal zonder enige concessie te doen aan de commercie of wat dan ook. Nog even voor wie vorig jaar heeft doorgebracht bij de pinguïns in Antarctica. Indian Askin is een Amsterdams kwartet onder aanvoering van Chino Ayala dat sinds 2012 stevig aan de weg rockt en die inspanningen sinds begin eind 2015 beloond ziet met een behoorlijke mate van succes. Het debuutalbum van Indian Askin telt meer dan een handvol supertracks waarvan er drie los zijn verschenen en inmiddels opgenomen in de Hollandse rockcanon. Het net opgeleverde Drinkin’ Time (not thinkin’ time) is een nieuw juweel aan de kroon van een van beste Nederlandse bands van dit tijdsbestek.

Temples – Strange To Be Forgotten

Tot nu toe hebben we nog geen enkele Temples single overgeslagen en dat gaat ook deze keer niet gebeuren. De tweede single van het tweede album (Volcano) van de Britse psychonauten is er weer een om je vingers bij af te likken. Strange To Be Forgotten is zo’n typische Temples track, ambitieus maar niet opdringerig, retro, maar niet ouderwets en met een refrein dat bestand is tegen misbruik. Het is tegenwoordig druk op het psych-rockveld, maar Temples weet zich positief te onderscheiden met hun gecontroleerde gekte en stijlvolle presentatie. Wie op zoek is naar de bronnen van Temples moet vrij ver terug in de tijd, naar de eerste golf muzikale geestverruimers zoals de vroegste albums van The Gee Gees en The Moody Blues en uiteraard het werk dat The Beatles in 1967 uitbrachten. De release van het Volcano album van Temples staat voor begin maart, maar de band zal al eind deze maand (27ste) te zien zijn in de Ekko in Utrecht.

Paceshifters – Draw A Blank

Met zijn laagvliegende gitaren, Cobain-esque zang en tomeloze energie is Draw A Blank een ideale opener van het nieuwe seizoen van Paceshifters. Paul en Seb Dokman en Jesper Albers hebben met Draw A Blank hun beste single tot dusver afgeleverd en er is alle reden om aan te nemen dat er op het nieuwe album nog veel meer sterk nieuw werk zal staan. Voor de opnamen van album 4 is het trio naar Austin gevlogen om gebruik te maken van de diensten van producer Chris ‘Frenchie’ Smith, die in het verleden goede resultaten heeft geboekt met o.a. Dandy Warhols, Slayer en Jet om drie uiteenlopende bands te noemen. Begin maart komt het nieuwe album officieel uit, onder de titel Waiting To Derail. En al heeft Paceshifters zijn draai in de studio gevonden, hun natuurlijke habitat is en blijft de bühne. Dus komt er een tournee langs de belangrijkste zalen van ons land en ook zal de band te zien zijn op menig festival, te beginnen met een show op Noorderslag.

The Moonlandingz – Black Hanz

Black Hanz is de debuutsingle van The Moonlandingz, een gelegenheidsband c.q. supergroep met leden van Fat White Family en The Electronic Research Counsil. Laatstgenoemde is een obscuur gezelschap dat zich vooral ledig houdt met met remixen van werk van anderen. Fat White Family heeft een flinke schare volgelingen weten te strikken met ontregelende rammelrock. Voor een opname waar Fat White Family bij betrokken is klinkt Black Hanz vrij conventioneel en toegankelijk. De debuutsingle van het illustere gezelschap is schaamteloos retro (Joy Div. meets Laibach) en met zijn ‘spoken word’ passage ook nog eens flink kitscherig, maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel. Gelukkig is Black Hanz geen one off, maar is er ook een album (Planetary Class Classic) op komst. Co-producer van single en album is Sean Lennon, mixer is Dave Fridman die soortgelijk werk verrichtte voor o.a. Tame Impala en Flaming Lips. Gastrollen op het album zijn er voor Phil Oaky van Human League, Randy Jones a.k.a. Cowboy van The Village People en Sean’s moeder, de inmiddels 83 jarige Yoko Ono.

The xx – Say Something Loving

Het komt niet vaak voor dat een band een paar jaar uit de running is en bij terugkomst gewoon op oude voet verder kan gaan. Menig band moet zich in vreemde promotionele bochten wringen om weer enigszins in de picture te komen. The xx brengt gewoon een nieuwe single uit zonder veel bombarie en het is net alsof ze nooit zijn weggeweest. Alsof er geen vijf jaar zit tussen Coexist en het nieuwe album I See You, dat op het punt van uitkomen staat. Stilistisch is er niet veel veranderd, The xx maakt nog steeds onopdringerige, fraai verzorgde fluisterdance met dames en herenzang en een melancholieke ondertoon. Net als op comeback single On Hold heeft het trio zich voor Say Something Loving laten inspireren door de blue-eyed soul van de jaren 70. On Hold draaide om een sample van Hall & Oates, centraal in Say Something Loving is het een sample (Seabird) van de Alessi Brothers (hit Oh Lori). Niet alleen brengt 2017 nieuwe muziek van The xx, de band gaat ook weer toeren. Op 13 feb zullen ze te zien zijn in de AFAS Live (v/h de HMH)

Blaudzun – Mud

Blaudzun begint het nieuwe jaar goed, met een pittige nieuwe single die laat horen dat het heilige vuur na tien jaar nog onverminderd fel brandt. Aangedreven door een hyperactieve drummer en geserveerd met een aanstekelijke riff zingt Johannes een tekst met het karakter en de kracht van een strijdlied. Vorig jaar bracht Blaudzun deel 1 uit van een beoogde trilogie. Mud zal de trailer zijn voor Pt 2 en doet precies wat hij moet doen, interesse opwekken. Los daarvan is Mud gewoon een van de betere Blaudzun tracks tot nu toe. Het nieuwe album (Jupiter pt2 ?) zal waarschijnlijk begin maart uitkomen. Op 4 maart vindt namelijk de aftrap plaats van een nieuwe toernee van de bebaarde toonkunstenaar door Nederland.

Be Charlotte – One Drop

Be Charlotte is een van de ruim 300 acts die volgende week in Groningen een poging zal wagen om zich in de kijker te spelen. Wij geven het Schotse gezelschap een goede kans. Aanvoerder en naamgever is de 19 jarige Charlotte Brimmer, een prettig gestoorde brildragende frontvrouw met een goed oor voor melodie en lak aan conventies. Be Charlotte heeft nog maar 3 songs uit, eigenzinnige nummers met uiteenlopende invloeden als folk, pop, electronica en rap. Dat de songs een persoonlijk en misschien wel een therapeutisch karakter hebben, blijkt uit de naam Be Charlotte. Ondanks de geringe output op plaat gaat Be Charlotte live als een speer. De vlam sloeg in de pan tijdens een optreden op SXSW, een ‘industrie’ festival dat vergelijkbaar is met ESNS in die zin dat je van heel goede huize moet komen wil je daar boven de massa uit stijgen. Daarom denken we dat het met hun show in Groningen ook wel goed komt en we Be Charlotte nog wel vaker gaan tegenkomen in de komende tijd.