Author: Flip van der Enden

Geniaal is misschien wat overdreven, maar een goed idee was het zeker van Public Service Broadcasting om historische nieuwsberichten te combineren met dansbare beats. Het leverde toptracks op als Spitfire en Go en de band bleek mede dankzij welgekozen archiefbeelden ook live een bescheiden sensatie. Helaas bleek de formule sleets en na een paar albums wel uitgewerkt. Dus moest er iets nieuws worden bedacht. De oplossing is even simpel als doeltreffend; men hure een vocalist. De juiste stem werd gevonden in de persoon van Tracyanne Campbell, in het dagelijks leven zangeres van het Schotse Camera Obscura. De tijd zal leren hoe slijtvast de nieuwe formule is, maar nieuwe single Progress is fris en herkenbaar tegelijk. Gingen vorige tracks over onderwerpen als WWII en de vroege ruimtevaart, Progress en de andere songs op Every Valley, het nieuwe, 3e PSB-album gaan over de mechanisatie van de mijnindustrie in Wales, een thema dat symbool staat voor een vorm van vooruitgangsdenken, die misschien goed is voor de industrie, maar niet voor mens en natuur. Aldus PSB-leider J Wilgoose Esq, die zich haastte erbij te vertellen dat een en ander met humor wordt geserveerd en een beat dus.

Tall Ships is een vrij verse Britse band, die wat ons betreft meer aandacht verdiend dan ze tot nu toe ten deel is gevallen. Als je niet van serieuze Britse rock houdt, denk Foals en Lonely the Brave dan hoef je niet verder te lezen, maar als je bij het horen van deze namen je oren spitst, dan staat je een aangename verrassing te wachten. Tall Ships komt uit Cornwall. De band bracht vijf jaar geleden een eerste album uit, dat niet deed wat het had moeten doen, het opstoten van de makers in de vaart der bands. Erg jammer vinden we het niet dat plaat 1 flopte, want het was een muzikaal allegaartje dat nog het best omschreven kan worden met de term tel-rock (math rock). In 2015 verscheen vrij onverwachts een single, die liet horen dat de band bezig was van koers te veranderen. Die nieuwe koers is door gezeten en komt tot volle bloei op het Impressions album. De band blaakt van het zelfvertrouwen en heeft een overdaad aan goede songs op voorraad. Single Home is een goede introductie, maar lang niet het enige nummer van waarde op het album. Als Tall Ships live een beetje in de buurt komt van het gebodene op Illusions, dan hebben we er een band bij waar we nog lang plezier van gaan beleven.

Beth Ditto leerden we kennen we als het volslanke en actief lesbische boegbeeld van The Gossip. In 2011 bracht ze een eerste EP uit onder eigen naam, maar haar vertrek uit The Gossip werd pas vorig jaar bekend gemaakt. Zowel de latere Gossip tracks als haar EP gaven aan dat Beth zich richting dance ontwikkelde. Op Fire is daar niets van terug te horen. Het officiële startpunt van haar solocarrière is rete retro, een rocksong met een bluesbodem, waarin eventuele keyboards worden overschaduwd door zware gitaren en fysieke drums. Het zal door de titel komen, maar soms doet Beth’s Fire wel aan het gelijknamige nummer van The Boss denken (maar dan de versie van The Pointer Sisters). Op 16 juni komt miss Ditto met haar eerste album, Fake Sugar is de raadselachtige titel. Op dit moment doet Beth een aantal try-outs o.a. in Londen en Parijs ter voorbereiding van een zomertour. Nederlandse data zijn nog niet bekend, wel dat Beth en band op 29 juni Rock Werchter met een concert zullen vereren.

Dan Auerbach zoekt de zon op met de eerste single van zijn nieuwe soloalbum. Shine On Me, de titel zegt het eigenlijk al is een heerlijk niks aan de hand liedje, geknipt voor lange lome zomeravonden met de zon in de rug en een glas in de hand. Denk Travelling Wilbury’s en je hebt een aardig idee hoe Dan’ solosingle klinkt. Dit keer is het niet Memphis met zijn lange bluestraditie waar Dan zijn inspiratie vandaan haalt, maar die andere invloedrijke stad in Tennessee, zijn huidige woonplaats Nashville. Wat de status van Black Keys momenteel is, is onduidelijk, maar na 10 albums met zijn vaste partner Patrick Carney kunnen we ons wel voorstellen dat Dan even iets anders wil. Iets heel anders dus. Solo album # 2 van Dan Auerbach gaat Waiting On A Song album heten en op 2 juni uitkomen. Dan nam de plaat op met hulp van een aantal notabelen uit Nashville , waaronder singer-songwriter John Prine met wie hij zeven van de tien songs schreef, rock ‘n’ roll legende Duane ‘Guitar Man’ Eddy en hou je vast, Mark Knopfler de voormalige voorman van Dire Straits.

Het Schotse White is al een tijdje bezig, ze waren ‘new band of the week’ bij The Guardian in 2015, maar aan een volledige album was de band nog niet toegekomen. De oogst tot nu toe was een vijftal singles, waarvan wij er een, Living Fiction met heel veel plezier hebben gedraaid. Dat zullen we ook doen met One Night Stand Forever, dat net als Living Fiction een vreemde maar smakelijke hybride is van new wave, disco en rock. De nieuwe White single, tevens titelnummer van het eerste album klinkt een beetje als New Order dat I Was Made For Loving You van Kiss covert. One Night Stand Forever, de single is nu uit, One Night Stand Forever het album volgt op 21 april. White komt ook hier spelen. Onder de vlag van Pinguin Radio presenteert, kan je de Schotten en de Schotse gaan zien op 25/5 in Cafe Cafe in Hasselt, 26/5 in Merleyn Nijmegen, 27/5 staat White naar London Calling, de 28ste is Rotown aan de beurt en op 3 juni komt White kleur geven aan Vestrock in Hulst.

Cold War Kids vuurt zo’n beetje om de twee weken een nieuw nummer op ons af. Het begon in februari met Love Is Mystical, deze week kwam Restless online, nieuw nummer nummer 4. Niks mis met Restless, maar wij gaan voor nieuw Cold War Kids nummer nummer 3, So Tied Up, een track die de band opnam met Bishop Briggs. Miss Briggs ken je misschien nog gewoon als Bishop, de maakster van de Pinguin hit, River. In Europa waren we zo’n beetje de enigen die de track draaiden. In de V.S. was het een enorm succes en betekende het de doorbraak van Bishop, die sindsdien ook haar achternaam gebruikt. Hoe het contact tussen de indie veteranen en de nieuwkomer tot stand is gekomen, weten we niet. Wel dat het een vrij gelukkig combi is. Ook heeft Bishop een bijrol, haar gospelachtige stijl is goed herkenbaar in de call and response koortjes. Waarschijnlijk zullen er voorlopig even geen verse singles meer van Cold War Kids uitkomen, want deze week verschijnt het nieuwe (6e) album, LA Divine.

Een van de betere debuutalbums van 2016 kwam van Whitney, een band die gevormd werd door muzikanten met connecties met Smith Westerns en Unknown Mortal Orchestra. Op het eerste gehoor leek Whitney de zoveelste band met een kopstem zanger. Mannen met hoge stemmen zijn schering en inslag momenteel dus als je op wilt vallen kan je beter gaan grunten. Toch kwam Whitney vrij snel bovendrijven. Dat kwam omdat de band ondanks het feit dat hun frontman regelmatig op zijn tenen moest gaan staan om de hoge noten te halen toch nooit geforceerd overkwam. Voeg daar opvallend sterke songs aan toe, een prettige melancholie en dit alles binnen een genre, country-rock dat aan een update toe was en het succes van Whitney blijkt eerder terecht dan toevallig. Bijzonder is dat Whitney ondanks een bizar druk jaar toch nog tijd heeft gevonden om nieuwe nummers op te nemen. You’ve Got A Woman is de a-kant van een single waarvan de b-kant (Gonna Hurry) ook helemaal niet verkeerd is. Gonna Hurry is een song van Dolly Parton, You’ve Got A Woman is een cover van een obscuur Nederlands duo, Lion. Het origineel staat op Youtube. Als je de oorspronkelijke 12″ wilt kopen dan moet je op zo’n 120 euro rekenen, een prijs die nu Whitney het nummer heeft gecoverd alleen nog maar omhoog zal gaan.

De kans dat Future Island ooit nog over het succes van Seasons heen zal gaan is niet erg groot. Het was de introductie tot de band en vooral tot de super dynamische performance van frontman Sam Herring. De katalysator achter het plotselinge en mondiale succes van het trio waren hun optredens in de shows van de Amerikaanse tv -host Jimmy Kimmel en die van Jools Holland. Dat Seasons onovertrefbaar lijkt, wil niet zeggen dat we de band daarom voor gehoord kunnen houden. Zo is er een nieuwe single, Cave die helemaal niet verkeerd is. Het genre zou je droevige disco kunnen noemen, de sound is weer behoorlijk 90’s. Sam is en blijft het belangrijkste wapen van de band, hij zingt weer uit volle bots en uit volle overtuiging en met een urgentie alsof zijn broek in brand staat. Cave is de voorloper van een nieuw album van Future Islands, The Far Field. Dat wordt de 5e langspeler van de band en de opvolger van het doorbraak album, Singles uit 2014. In het najaar komt het trio naar Paradiso, maar zal deze zomer al te zien zijn op Rock Werchter en op Lowlands.

Balthazar heeft een sabbatical ingelast. Dat lijkt jammer, maar als je weet dat de bandleden hun vrije tijd gebruiken om solo-expedities op touw te zetten dan hebben we eigenlijk geen klagen. Drie van de vijf Balthazars hebben nu eigen muziek uit, Maarten Devoldere als Warhaus, Simon Cassier onder het pseudoniem Zimmerman en Jinte Deprez, die opereert onder het alias J Bernhardt. Terwijl zijn collega’s al albums in de aanbieding hebben zijn er van J Bernard tot nu toe alleen nog maar singles verschenen. Wicked Street is de derde. Van de alleen opererende Balthazars wijkt J Bernardt het meest af van het groepsgeluid. J Bernardt toont zich een muzikaal omnivoor, die gretig grasduint in de pophistorie op zoek naar de rode lijn tussen The Doors en Daft Punk. Wicked Streets heeft een r&b feel en valt in goede aarde met zijn funky beat, toffe toeters en smaakvolle synths. De drie tot nu toe verschenen songs verschillen behoorlijk van elkaar, wat aangeeft dat het albumdebuut van J Bernard niet alleen goed maar ook gevarieerd zal zijn.