Author: Flip van der Enden

Eerlijk gezegd houden wij ons hart vast als een held uit het verleden weer zo nodig met een nieuwe plaat moet komen.Vaker dan niet is dat minder van het zelfde en doen ze alleen hun die-hard fans er een plezier mee. Soms echter is er een band bij wie het heilige vuur nog niet is gedoofd, zoals Depeche Mode. Where’s the Revolution is muzikaal niet veel nieuws onder de zon, maar de plaat heeft pit en een boodschap die niet alleen actueel is, maar ook urgent. De nieuwe single van Depeche Mode gaat niet specifiek over The Donald, maar over het tijdsbestek waarin het mogelijk is dat populisten zoals hij aan de macht komen en veel verworvenheden van de laatste decennia op gebied van emancipatie, welzijn en tolerantie teniet worden gedaan. Het is overigens niet nieuw dat Depeche Mode de samenleving becommentarieerd. Een song als People Are People bevatte ook al een boodschap al was die minder specifiek dan die van Where’s The Revolution. . Laten we hopen dat dit goede voorbeeld veel wordt nagevolgd.

Opgenomen in Berlijn, Parijs, Londen, Rome en New York, gespeeld door muzikanten uit Italië, Frankrijk en Mexico en met een bandnaam als Cairobi zal het niemand verbazen dat Saint geen alledaags plaatje is. De nieuwe single van Cairobi klinkt als een Libanese Arctic Monkeys of een Marokkaanse Strokes. Deze Maghreb rock track staat niet op zichzelf. Cairobi heeft een album vol exotische indie in de aanbieding. De band haalt de mosterd niet alleen in het midden Oosten, maar ook in Afrika en Amerika en gewoon om de hoek. Wat opvalt is dat bijna elke song op het debuutalbum gedragen wordt door een memorabele gitaarriff, zoals die in Saint. Cairobi is geen spekkie voor ieders bekkie, maar wie niet vies is van gecontroleerd gekke, licht experimentele wereld-indie is voorlopig zoet met Cairobi.

Waar rock is is vuur, dat is zo’n beetje de boodschap van de nieuwe single van Circa Waves uit Liverpool. Het kwartet presenteert een tweede voorproefje van hun tweede langspeler Different Creatures, die op 10 maart het daglicht al zien. Strikt genomen is het niks nieuws wat de mannen presenteren.

Circa Waves maakt deel uit van de Britse poptraditie, die 55 jaar (!) geleden werd aangezwengeld door hun legendarische stadsgenoten. Toch is er van slaafse volgzaamheid of klakkeloos imitatiegedrag geen sprake. Net als bij de Britpop generatie van de jaren 90’s gaat het niet zozeer om originaliteit, maar om mentaliteit en attitude. Zanger Kieran Shuddall heeft een prettig grote bek en ook zijn maten zijn lekker young, loud & snotty. Na een relatief rustig begin eindigt Fire That Burns met een explosie die tot in de verre omtrek voelbaar is. Op 17 april staat Circa Waves in Paradiso, maar een festivalletje hier of daar zou ook helemaal niet verkeerd zijn.

Of je The Mysterons een van de beste Nederlandse acts van de laatste tijd vind, hangt af van je smaak. Maar niemand kan ontkennen dat als het gaat om spanning en avontuur er geen betere band is dan de exotische sprookjesrockers uit Amsterdam. De meeste bands blijven dicht bij hun leest en kijken zelden verder dan hun westerse neus lang is. Niet The Mysterons. De interesse van The Mysterons kent geen grenzen. It’s A Small World After All. Nieuwe single, Sold My Medicine zou je kunnen omschrijven als Zuid Oost Aziatische reggae met Afro invloeden, surfgitaar en Bollywood zang en dan nog mis je het een en ander aan ingrediënten. Net als het recente Turkish Delight zal Sold My Medicine binnenkort te vinden zijn op een nieuw album vol muzikale curiositeiten van een van de boeiendste bands van dit tijdsbestek.

Fuzzrocktrio Bartek heeft vorig jaar de bodem gelegd van wat wel eens een lang en rijk bestaan zou kunnen worden. Niet alleen rockte het trio zich een slag in de popronde, ook Noorderslag ging overstag. We kunnen dan ook  stellen dat er reikhalzend wordt uitgekeken naar de nieuwe EP van de band. Bartek bestaat uit drie uitzonderlijk goede muzikanten, die ervoor kiezen om hun muziek zo basic mogelijk te houden. Aan soleren hebben ze een broertje dood, songs die langer zijn dan drie minuten vinden ze maar saai en melodie prima, als het maar niet ten koste gaat van de dynamiek en energie. Op basis van deze omschrijving zou je kunnen denken dat Bartek een metalband is of van de punk. Ja en nee. Bartek is in de verte familie van John Coffey, maar ook van The Strokes en Sonic Youth. Als je de band zou vergelijken met sterke drank dan is Bartek een soort stroh-rum met een alcohol percentage van 80%. Doorgaans zijn wij zijn meer bier en wijndrinkers, maar af en toe een stevige borrel gaat er best in.

Een kleine 10 jaar geleden bracht Ty Segall zijn eerste album uit, op cassette. Er zouden er nog velen volgen. Als we Ty’s werk als gastmuzikant en bandlid voor het gemak even vergeten, (niet echt verstandig gezien zijn werk met Fuzz en Mikal Cronin) dan verschijnt binnen kort zijn 9e solo-album. Natuurlijk zijn niet alle albums even goed, maar ze zijn wel allemaal interessant en sommigen zijn mijlpalen en ijkpunten van de Californische punk/garage/psychedelic rockscene van de jaren 10 van deze eeuw. Break A Guitar is Ty op zijn best, stem en gitaarsound hebben wel iets weg van John Lennon ten tijde van The Plastic Ono Band (Cold Turkey), terwijl de toon lekker laconiek is en aan Dinosaur jr doet denken. Maar Ty Segall staat vooral zijn eigen mannetje en rijgt 50 jaar rockhistorie aaneen tot een puntig werkje met de klassieke popsonglengte van 3 en halve minuut. Nieuwe album, Ty Segall (de 2e die naar hem is vernoemd), opgenomen met de legendarische Steve Albini is fysiek te koop bij de betere platenzaken en digitaal via iTunes, maar schittert vooralsnog door afwezigheid op de steamingssdiensten.

Net als Ed Sheeran brengt Mac Demarco twee singles tegelijk uit. Terwijl de dubbelrelease van Ed een snood marketingplan is, waar de hele muziek wereld met open ogen intuimelt, brengt Mac gewoon twee liedjes uit, omdat hij niet kan kiezen en ook omdat zijn laatste release alweer een jaar geleden is. Mac, geboren als -hou je vast- Vernor Winfield McBriare Smith IV komt uit een goed nest. Zijn overgrootvader, naar wie hij is vernoemd was iets hoogs in de regering van de Canadese deelstaat Alberta. Maar liever dan gebruik maken van het gespreide bed koos Mac voor de rock ‘n’ roll. Als tiener speelde hij in diverse bandjes, experimenteerde hij met videokunst en bracht hij in eigen beheer zijn eerste plaat uit, onder de naam Makeout Videotape. Dat was in 2008. Na zijn verhuizing van Vancouver naar Montreal besloot hij het solo te proberen. Nu is de 26 jarige singer-songrocker een GROTE naam van Indie-land en samen met Drake en Arcade Fire een van de populairste acts uit Canada. De dubbelsingle My Old Man/This Old Dog is de voorbode van soloalbum numero tres, This Old Dog. Beide nummers zijn van die typische Mac Demarco songs: net niet onder-geproduceerd, prettig kabbelend en gezongen in een stijl die het midden houdt tussen neuriën en mompelen. Release datum van het This Old Dog album is nog niet bekend, maar heel lang zal het niet meer duren.

Toen Pixies eind jaren, begin jaren negentig furore maakten, bleef hun faam grotendeels beperkt tot Europa. De V.S. haakte eigenlijk pas in toen de band weer bij elkaar kwam begin deze eeuw. Toen was ook wel duidelijk hoe invloedrijk de band uit Boston is. Geen grunge zonder Pixies en ook bands van Radiohead tot The Strokes en van Pavement tot en met U2 hebben de ideeën van Frank Black nauwkeurig bestudeerd en waar mogelijk toegepast in hun eigen muziek. Dat iedere generatie rockers Pixies weer ontdekt als een bron van lering ende vermaak blijkt wel uit de nieuw single van The Orwells. Black Francis is een van de bijnamen van Charles Michael Kittridge Thompson IV a.k.a. Frank Black a.k.a. Black Francis. Na oud-IJsbreker They Put The Body In The Bayou is de nieuwe single van The Orwells weer een schot in de roos, Nog even wachten en dan verschijnt album drie, Terrible Human Beings en komt de band ook spelen. 23 feb is het bal in De Helling in Utrecht en een dag later is Paradiso Noord aan de beurt.