Jo Goes Hunting – Confusion

Jo Goes HuntingJo Goes Hunting is een van de beste live-acts, die je momenteel kunt gaan zien. Dat de band rond Jimmi ‘Jo’ Heuting ook in de studio zijn draai begint te vinden blijkt uit nieuwe single Confusion. Het is opmerkelijk hoe hard het gaat met de band uit Nijmegen.

De naam Jo Goes Hunting dook begin 2015 voor het eerst in onze boeken op, aanleiding was de EP Glow. Jo’s debuut viel op om 3 treden op 1) de overtuigende muziek 2) het feit dat Jo alle instrumenten zelf had gespeeld en 3) de familieconnectie. Jo bleek broer van Rocco van De Staat. Dat laatste is allang niet meer relevant, als Jo Goes Hunting iets heeft bewezen is het wel op eigen benen te kunnen staan. Punt 2 speelt nog wel een rol, los van wat Jo uitspookt in de studio is het een lust voor oog en oor om de bevlogen multi-instrumentalist op de bühne bezig te zien.

Resteert punt1, de muziek. Die is gaandeweg steeds beter geworden, zonder aan eigenzinnigheid te hebben ingeboet. De muziek van Jo Goes Hunting is vreemd maar behapbaar, futuristisch en retro tegelijk. Barok met een beat. Zelfs ervaren hokjesgeesten als wij hebben moeite een vlag te vinden die de lading van nummers als Confusion dekt. De term smartrock past misschien nog wel het best. Over smart gesproken zorg dat je Jo & co zo snel mogelijk live gaat zien voordat de band de sprong maakt naar groet zalen, of nog erger wordt weggekaapt door een van de vele buitenlanden die nu al lonken.

LIVEDATA 18/02 AFAS Live, Amsterdam (Support van De Staat) 16/03 Merleyn, Nijmegen 17/03 V11, Rotterdam 18/03 Paradiso, Amsterdam

Chaz Bubdick Meets The Mattson 2 – Star Stuff

Chaz Bubdick Meets The Mattson 2 het klinkt een beetje als de titel van een slechte pornofilm, maar is de naam van een nieuw samenwerkingsverband van ..inderdaad Chad Bubwick en The Mattson 2. Om met die laatste te beginnen, The Mattson 2 zijn Jonathan en Jared Mattson, een eeneiige tweeling uit San Diego, die enig aanzien genieten in de jazzwereld. Jonathan is een hoogbegaafde gitarist, zijn broer is net zo goed, maar dan op de drums. De stijl van de Mattson 2 is een mix van sixties surf en seventies fusion a.k.a. jazzrock (denk Dick Dale meets Weather Report). Chaz Bubdick is de echte naam van Toro Y Moi, een man die furore maakte met experimentele maar behapbare elektronica. De combi van de digitale en analoge stijlen werkt als een tierelier. Star Stuff is een psychedelische jam met een sterk seventies gevoel dat nog eens wordt versterkt door de sfeervolle clip. Ook Chaz en de broertje waren blijkbaar blij met het resultaat, want ze hebben een compleet album opgenomen dat eind maart uitkomt. Helemaal mooi zou het zijn als het collectief deze zomer hun gezicht laat zien BKS, DTRM, LL, NSJ maakt niet uit, ze passen overal.

Pond – Sweep Me Off My Feet

Pond is een satellietband van Tame Impala en dat kan je horen. Net als het succesvolle moederschip maakt de club van Nick Allbrook muziek onder invloed. Of de muzikanten daadwerkelijk wappie zijn tijdens de opnamen staat te bezien, daarvoor klinken de songs te gedisciplineerd en de ideeën te uitgewerkt, maar dat er in de voorbereidende fase aan geestverruiming wordt gedaan is een ding dat zeker is. Pond en Tame Impala bestaan vreedzaam naast elkaar, beide bands maken gebruik van de muzikantenpool van Perth, maar coördineren hun activiteiten. Het is dus niet toevallig dat Pond met een nieuw album komt als Tame Impala klaar is met het promoten van hun Currents album. Hoewel je nooit nooit moet zeggen in de popmuziek is de kans klein dat Pond ooit de status van Tame Impala zal bereiken. Aan de andere kant is Sweep Me Of My Feet wel een van de ‘normaalste’ songs van Pond en leek Tame Impala ook voorbestemd voor een bestaan in de marge en zie hoe dat is uitgepakt. Ergens in maart volgt het album, Pond 5 gaat The Weather heten en wordt gevolgd door een tournee die de band in juni in Europa zal brengen. Er zijn nog geen NL data bekend.

Strand Of Oaks – Rest Of It

Als je een buitenaardse bezoeker moet uitleggen wat rock ‘n’ roll is kan je iets van Chuck Berry of The Stones laten horen, maar je kunt ook de nieuwe single van Strand Of Oaks opzetten. Van aftrap tot eindsignaal rocken de mannen alsof het lot van wereld van hen afhangt. Dankzij een paar strategisch ingezette gitaren, een niet aflatende drummer en de bezielde leiding van Tim Showlater lukt het ze om het gevaar af te wenden, maar spanning alom. Rest of It is de tweede single van het vijfde album van Strand Of Oaks. De band uit Indiana is al even bezig, maar zag twee jaar geleden alle inspanningen beloond met internationaal succes. Het nummer waarmee Strand Of Oaks zich in de kijker speelde, is Goshen 97, een stevig rockend en in galm gedrenkte track, die als blauwdruk diende voor het nieuwe album. Dat album is vanaf volgende week al overal verkrijgbaar en zal waarschijnlijk in fysieke vorm te koop zijn wanneer de band op 5 maart a.s. een poging gaat wagen de grondvesten van Paradiso Noord eens lekker te laten schudden.

Sorority Noise – No Halo

Wie zijn rock graag een beetje oppervlakkig en vrijblijvend heeft is bij Sorority Moise aan het verkeerde adres. De band uit Connecticut bracht eerder een EP uit die was opgedragen aan een vriend die net als zanger Cameron Boucher leed aan depressies, maar anders dan hij niet uit het dal heeft kunnen kruipen. De nieuwe single van Sorority Noise laat horen dat zanger-schrijver Cameron Boucher nog steeds weken heeft waarin het echt niet goed met hem gaat. Gelukkig heeft hij zijn band als eerste opvang, zijn muziek als uitlaatklep en zijn talent als uitweg. Sorority Noise is een gitaarband, hun sound is stevig maar niet hard, assertief maar niet agressief, energiek maar intelligent. Je zou Sorority Noise emo kunnen noemen, als die term niet zo’n slechte naam had. No Halo is de voorpost van album numero 3, You Are Not As_____As You Think, dat uit zal komen op 17 maart.

Lauren Ruth Ward – Make Love To Myself

Lauren Ruth Ward is een rockmeisje dat haar geboortestad Baltimore inruilde voor L.A. om daar haar geluk te beproeven in de wondere wereld van de lichte muziek. Lauren heeft de facie en het figuur van een paalzangeres, maar dat is niet de weg die ze wil bewandelen. Ze heeft gekozen voor het alternatieve speelveld. Na een debuut EP in de traditionele singer-songwriter stijl heeft Laren Ruth haar gitaar nu ingeplugd en rockt ze naar hartenlust. Wat haar anders maakt dan alle andere jonge vrouwelijke rockers is haar stem, die is hees zonder dat het haar bereik beperkt. Voeg daar een opmerkelijke vibrato aan toe en een zangstijl, die suggereert dat ze is opgegroeid in een omgeving waar country koning was en je begrijpt dat we hier niet te maken hebben met een wannabe, maar met een echt talent. Het is allemaal nog zo pril voor miss Ward dat de informatie over haar summier is. Wat we weten is dat ze veel speelt met haar band en dat ze een … eh..opvallende clip heeft gemaakt. Wat we voorspellen is dat Make Love To Yourself waarschijnlijk niet het laatste is dat we van haar dit jaar zullen horen.

Dakota – Automatic

De nieuwe single van Dakota is net zo goed als Icon, maar anders genoeg om weer helemaal verliefd te worden op het dameskwartet uit Amsterdam. Een paar jaar geleden was Dakota een zeer veel belovende band, waar door boekers en labels om werd gevochten. En toen hielden ze er mee op. Het is te danken aan de regisseur van een best wel niet zo goede Nederlandse film dat de meiden weer bij elkaar kwamen. Hij had een nummer gehoord van Dakota dat hij graag op de soundtrack van zijn film wilde hebben. Voor de bandleden was dat aanleiding om de instrumenten weer eens te kruisen. Dat beviel blijkbaar, niet alleen volgden er weer optredens ook verscheen er een nieuwe E.P. Daarvan verscheen Icon als eerste single en nu is Dakota samen met Klangstof en Amber Arcades de vaakst genoemde en meest geprezen Nederlandse rockact in de Engelstalige pers. Automatic staat net als Icon op de Lada EP, die eind vorig jaar online kwam. Uit welingelichte kringen hebben we vernomen dat Dakota al weer in de studio is gesignaleerd, werkend aan een nieuwe E.P. Als dat geen goed nieuws is, zit je bij het verkeerde radiostation 😉

Nouveau Velo – Day At Work

Nouveau Velo is een band uit het Brabantse Laarbeek, die goede zaken doet met knap en strak gespeelde rocksongs waarin de elektrische gitaar centraal staat. Ooit heeft iemand de stijl van Nouveau Velo ‘healing pop’ genoemd, een term die wij associëren met beatmissen en E.O. Landdagen en niet met de rijpe en trefzekere sound zoals geëtaleerd op nieuwe single Day At Work. Natuurlijk zijn er lijnen naar het verleden te trekken van The Byrds via R.E.M. tot en met een eigentijdse band als Real Estate, dat toevallig of niet ook deze week met een nieuwe single komt. Maar wat je vooral hoort is een band die zijn draai heeft gevonden, een band die gehoord wil worden. Waar vorig werk nog wel eens gemankeerd werd door een lo-fi productie schittert Day At Work als de zon op het water. Je hoeft geen waarzegger te zijn om te beweren dat Nouveau Velo deze zomer zijn slag zal slaan.

Real Estate – Darling

Eerst het slechte nieuws. Mede-oprichter en gitarist Matt Mondanile heeft Real Estate verlaten om zich volledig te kunnen richten op zijn eigen clubje, Ducktails. Het goede nieuws is dat de band een uitstekende opvolger heeft gevonden in de persoon van Julian Lynch, die een ontluikende solocarrière on hold heeft gezet om deel uit te mogen maken van Real Estate. Ander goed nieuws is dat de tranfer nauwelijks invloed heeft gehad op de sound van Real Estate. Darling kabbelt even superieur als Talking Backwards en Hard To Hear van het Atlas album, waarmee de band twee jaar veel nieuwe vrienden maakte. Voor de opname van album vijf is het vijftal uit New Jersey naar L.A. gegaan, niet alleen omdat het klimaat daar beter past bij hun gepatenteerde after-sun sound, maar ook om te kunnen werken met Cole M.G.N, een producer met een bonte staat van dienst, die o.a. Beck, The Vaccines en Julia Holter tot zijn clientèle mag rekenen. Je zou kunnen zeggen dat Darling de juiste zonnige plaat op het juiste winterse moment is, maar de songs van Real Estate zijn geschikt voor alle jaargetijden.

IJsbreker: Valerie June – Shakedown

Ze ziet er uit als het rasta-nichtje van Lenny Kravitz en klinkt als de dochter van Jack White en Etta James. Er is maar een iemand die voldoet aan deze beschrijving, Valerie June. Valerie, geboren in Jackson, Mississippi als Valerie June Hockett heeft zich ontpopt als vaandeldraagster van de blues. Denk nu niet gelijk dat de blues een oud en achterhaald genre is dat alleen nog wordt beoefend door hoogbejaarde mannen voor iets minder bejaarde mannen met ruitjesoverhemden en paardenstaarten, want dat is maar een deel van het verhaal.

De blues zoals vertolkt door miss June is springlevend en net zo eigentijds als Snapchat en Spotify. Valerie June begon als traditionalist, ze leerde banjo, steel gitaar en ukelele spelen en zong een mix van country, blues en folksongs. Geholpen door haar aparte stem en bijzondere opvoeding -pa werkte als promotor voor gospelkoren, maar ook voor Prince en Bobby Womack- ontwikkelde ze al snel een unieke sound.

Twee eigen beheer albums brachten haar de eerste faam en in contact met Dan Auerbach, die het op zich nam haar derde album te produceren (Pushing Against A Stone 2013). Songs als You Can’t Be Told en Wanna Be On Your Mind hielpen Valerie het glazen bluesplafond te doorbreken en plots stond ze met haar Organic Moonshine Roots Music op Europese poppodia, stal ze de show in Later with Jools en was ze zelfs te horen op de (Pinguin) radio. Maar we zijn er nog niet. Miss June heeft nog niet de helft van haar potentiële publiek bereikt.

Tijd dus voor een vervolgoffensief. De nieuwe slag om de gunst van rockers en indie-ers verschijnt binnenkort (10 maart) in de vorm van een 4e album, The Order of Time. De eerste single van het nieuwe album, Astral Plane is mooi en melancholiek, single twee is stoer en sexy. Met zijn kruiende gitaren, losse koortjes en happy end is Shakedown uitermate geschikt voor festivals en partijen, voor meezingers en schaduwgitaristen en voor puristen en alleseters.