Author: Flip van der Enden

De debuutsingle van AVI ON FIRE is wat wel een oorwurm wordt genoemd, zo’n song die zich in je hoofd nestelt om op de meest onverwachte moment weer op te borrelen. Daarnaast is Pearls het zonnigste nummer dat we in maanden hebben gehoord in een stijl ergens tussen die van Sue The Night en Bombay in. Wij zeggen kandidaat zomerhit 2016. Volgens de summiere info op internet is AOF een soloproject van Bram Wesdorp, die je zou kunnen kennen als zanger/gitarist van de countryrockband Yellow Grass. Bram kondigde zijn nieuwe project aan met een superleuke previewclip waarin twee ordinaire Haagse chickies schitteren. Een clip voor Pearls is er nog niet, we hopen vurig dat de dames ook daar een rol in mogen spelen. De aankondiging mag dan erg leuk zijn, AVI ON FIRE is zeker geen grap. Pearls is een doortimmerde compositie en prachtig geproduceerd. De band van Bram is ook geselecteerd voor de Popronde. Grote kans dus dat niet alleen de zomer in het teken van AVI ON FIRE zal staan, maar ook de herfst.

Twin Atlantic verstaat de kunst van de riff. No Sleep bevat een gitaarpartij waar Jimi Page trots op zou zijn. De rest van de song is ook prima te doen, stevig maar niet lomp, heavy maar geen metal. Daarnaast barst No Sleep van de spanning of zo je wilt de frustratie van iemand die wel wil maar niet kan slapen. Twin Atlantic komt uit Schotland en dat is te horen. Zanger Sam McTrusty doet met zijn zware Schotse tongval geen enkele poging om zijn afkomst te verloochenen. De band is gevestigd in Glasgow, jaar van oprichting is 2007. Hun eerste schreden op het rockpad zetten ze als support van landgenoten Biffy Clyro en, op voorspaak van drummer Jimmy Chamberlin, Smashing Pumkins. Dat was in het eerste jaar van het bestaan van de band. In jaar twee deden ze zo’n beetje elk Schots festival aan. Toch duurde het nog tot 2011 voordat Twin Atlantic south of the border voet aan de grond kreeg. Het succes kwam definitief in 2014 met de release van album nummer 3, Great Divide. Nu is dus de tijd aangebroken voor de opvolger van het doorbraakalbum. Voor de opname daarvan toog de band naar L.A. waar Jacknife Lee studio houdt. Lee, die ooit begon als gitarist in de punkband Compulsion is tegenwoordig een A-producer/mixer met klanten als Jake Bugg, Raury, Radiohead, REM en – hoezo veelzijdig?- Taylor Swift. Plaat gaat GLA heten en staat voor 9 september.

Nederland heeft altijd al iets gehad met countryrock. Naar verhouding was een band als Flying Burrito Brothers bij ons beroemder dan waar dan ook. The Byrds waren hier heilig en Nederland was het eerste land waar The Eagles doorbraken. De liefde voor linkse country blijkt nog niet vergaan, gezien de open armen waarmee Whitney ontvangen wordt. Whitney is gerezen uit de as van Smith-Westerns en kreeg versterking van een muzikant uit de gelederen van Unknown Mortal Orchestra. Het meest opvallende aan het geluid van Whitney is de falsetstem van Julien Erlich, zijn timbre, maar ook het genre maakt Whitney interessant voor fans van Bon Iver terwijl de samenzang fans van Fleet Foxes zal bekoren. Het succes van Whitney in het land achter de duinen is niet beperkt tot airplay en plaatverkoop. Komende tijd is Whitney in het land voor maar liefst vijf optredens, de 21ste staan ze in Vera, Groningen, de 22 in OT301 in Amsterdam, vrijdag 24/6 wordt Down The Rabit Hole aangedaan. Dan komt de band in augustus  terug voor Lowlands en in september voor Into The Great Wide Open. Een kortingskaart voor fans zou geen overbodige luxe zijn.

Begin april kwam er witte rook uit het Two Door Cinema kamp, ‘Album 3. Finished’. Laat maar horen dachten we toen, maar zo eenvoudig gaat dat niet. Eerst moesten er plannen worden gesmeed, marketingstrategieën bedacht en een eerste single gekozen. Dat is dus Are We Ready (Wreck) geworden. Wij kunnen deze vraag met een volmondig ja beantwoorden. De eerste nieuwe opname van de Ierse band in vier jaar is zeer geslaagd, een sterke song vol opwindende wendingen, toegankelijk en vernuftig tegelijk, commercieel, maar alles behalve plat, gelaagd als een Muse song, maar dan zonder de bombast. In de 3 minuut 50 die het nummer duurt gebeurt er meer dan op menig langspeler. Are We Ready (Wreck) heeft onze verwachting dat album numero drie van Two Door Cinema wel eens een hun meesterwerk zou kunnen zijn, verhoogd met de factor tien. Het gaat nog wel even duren voordat Gameshow, zo heet het album onder ons is. 14 oktober is de release-datum, maar reken er op dat er voor die tijd nog wel meer songs zullen verschijnen. En wie weet speelt de band dit weekend al een aantal nieuwe nummers op Best Kept Secret.

Een van de beroemdste songs uit de blueshistorie is When The Levee Breaks. Memphis Minnie en haar echtgenoot Kansas Joe McCoy schreven het nummer en namen het op in 1929. Aanleiding was een dijkbreuk in 1927 die grote delen van het stroomgebied van de Mississippi onder water zette. In 1970 nam Led Zeppelin een versie op, die een jaar later op album IV zou belanden. Afgaande op de naam en de rootsy sound van de nieuwe single van het Amsterdamse Breaking Levees zijn de heren bekend met dit deel van de pophistorie. Wat Doctor’s Dream ook duidelijk maakt is dat de band niet heel erg veel respect heeft voor hun illustere voorgangers. En dat juichen we van harte toe. We noemen geen namen, maar ons land kent heel veel bands die te veel eerbied hebben voor hun voorbeelden om hun eigen stempel op de muziek te drukken. En dat is toch uiteindelijk waar het omgaat, een eigen smoel. Wat Breaking Levees bij elkaar heeft ‘gesprokkeld’ uit een kleine 100 jaar Amerikaanse muziektraditie is bravoure, dynamiek en iets dat doorgaans alleen in het holst van de nacht verkrijgbaar is op afgelegen kruispunten is in ruil voor een ongerepte ziel. We verwachten dan ook nog veel van de jongen honden te horen.

Niet gehinderd door commercie, modegrillen of ijdelheid is Apneu bezig zich een plaats te verwerven in ons immer uitdijende muzikale landschap. Je kunt het Amsterdamse kwartet zien als de anti Kensington. Niet dat ze nooit in de HMH willen staan of op Pinkpop, waarschijnlijk wel. Maar dan als gevolg van gedane zaken en niet als ambitie. Apneu is, als we de cryptische bio op Facebook goed begrijpen op zoek naar de bron van de eeuwige jeugd en hoopt die te vinden in de muziek. De beoefende stijl is losse pols gitaar rock naar Amerikaans voorbeeld, te strak voor slacker, te laconiek voor punk. De songs gaan over liefde, specifiek onbereikbare of onbeantwoorde liefde. Enig gevoel voor romantiek kan de heren niet worden ontzegt. De begeerde dames hebben namen als Caroline, Emily, Jennifer en Siobhan, die single is, herstel dat op single uit is.

You And I van Margaret Glaspy hebben we al een tijdje in het vizier. Tot nu toe was er weinig animo voor het eigenwijze damesplaatje. Tot er vorige week een begeleidend filmpje verscheen en nu zit Margaret duidelijk in de lift. De maakster van You And I komt uit California. Ze speelt fiddle, maar is geen country of folk artiest. Ze speelt trombone maar voor jazz ben je bij haar aan het verkeerde adres. Ze noemt Joni Mitchel en Elliot Smith als lichtende voorbeelden, maar horen doe je dat niet echt. Kortom Margaret laat zich moeilijk in een hokje duwen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we geen poging ondernemen om haar te plaatsen. Margaret Glaspy maakt licht rockende luisterliedjes waarbij ze zich zelf begeleid op de elektrische gitaar. Componeren en produceren doet ze ook zelf, uiteraard. You and I is haar debuut voor het ATO label (King Gizzard/Alabama Shakes). In 2014 bracht ze in eigen beheer een EP uit, maar die is niet representatief voor wat ze nu doet en is. Album volgt in september.

Verandering van spijs doet smullen. Angel Olsen kennen we als serieuze chanteuse met als specialisme folkie luisterliedjes veelal met een unhappy end. Luchtig vermaak staat nog steeds niet hoog in Angel’s vaandel, maar dat folkie lijkt tot de verleden tijd te horen. Lijkt want op basis van slechts één song mogen we geen verstrekkende conclusies trekken. Maar toch. Intern heeft de sensualiteit van Lana Del Rey en de eeuwige droefheid van Lykke Li, maar is toch direct herkenbaar als een song van de maakster van High Five en Unfuckworld. Mocht er sprake zijn van een Angel Olsen 2.0 dan heeft dat net zozeer te maken met de opgeschroefde productiewaarden als met een verandering van stijl. Waar vorig werk bewust klein en intiem werd gehouden, klinkt Intern groots en meeslepend. Toch is er van instrumentale overdaad geen sprake. Het arrangement bestaat uit violen uit een kastje, een bescheiden koor en een afsluitende synth-solo. Zo wordt met minimale middelen een maximaal effect bereikt. Angel’s nieuwe album gaat My Woman heten en komt pas na de zomer uit. Op 6 november zal ze te zien zijn in de Tolhuistuin.