Author: Flip van der Enden

Laura Marling maakt geen geheim van haar bewondering voor Joni Mitchel op haar nieuwe single, Wildfire. Het is voor een singer-songwriter ook schier onmogelijk om de invloed van de inmiddels 73 jarige Mitchell te negeren, want de Canadese was niet alleen een van de eersten in het metier van singer-songwriter, maar ook nog steeds een van de besten. Wildfire is net zozeer een ode aan Mitchel als een reminder hoe goed de nu 73 jarige zangeres was. Een tijdige reminder, want Mitchell, die haar leven lang heeft gerookt en gezopen als ware ze een bootwerker verkeert helaas niet in goede gezondheid. Laura Marling daarentegen blaakt op alle fronten. Het gemak waarmee de 26 jarige Britse Wildfire zingt is indrukwekkend en maakt duidelijk dat ze niet alleen het vroege oeuvre van Joni Mitchell heeft geabsorbeerd maar ook haar latere jazzperiode. Wildfire is net als voorganger Soothing bestemd voor het nieuwe 6e album van miss Marling, Semper Femina (10/3).

Valerie June is de vooralsnog laatste artieste in een lange lijn, die zo’n honderd jaar geleden begon in de delta van de Mississippi en zich razend snel voortplantte in de kroegen van New Orleans en de krochten van Chicago. We hebben het over de blues en dan met name over de ladies of the Blues. Valerie is dus een verre nazaat van Memphis Minnie en Bessie Smith, een erfgename ook van Tina Turner en Etta James. Typisch voor de blues is dat het een redelijk afgebakende stijl is die uiteindelijk wordt bepaald door de persoonlijkheid van de artiest. En personality heeft Valerie June in overvloed. Haar stem is herkenbaar uit duizenden, haar gitaarstijl is om het met een moeilijk woord te zeggen idiosyncratisch, maar haar songs sluiten aan bij een tientallen zo niet honderden jaren oude traditie van het zingen levenslust, levenservaring en levenshouding. Het is een misverstand te denken dat blues altijd blue is, dat misverstand is in het leven geroepen door blanke fans die een voorkeur hadden voor langzame nummers. Het gros van de bluesartiesten is levensgenieter en dat uit zich in hun muziek. Valerie viert haar bestaan met Shakedown, een uptempo track met zware gitaren, een opzwepende beat, handclaps gospelkoortje en een happy end. Weer heel anders dus dan het mooie melancholieke Astral Plane,waarmee de diva haar nieuwe (4e) album, The Order of Time al eerder aankondigde.

Niet alleen is shoegaze als genre weer helemaal terug van weggeweest, ook de pioniers van het genre roeren zich weer. We hadden onlangs voor het eerst in jaren weer nieuw werk van The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine is  soort van actief, Lush is weer bij elkaar net als Ride en nu is ook Slowdive nieuw leven ingeblazen. En hoe klinkt Slowdive anno 2016? Alsof het 1994 is. Gelukkig maar, want er zit niemand te wachten op een update van de laagvliegende in galm gedrenkte gitaarsound, zoals ooit ontworpen in de gedrogeerde geesten van de gebroeders Reid van The Jesus & Mary Chain. Star Roving is de eerste nieuwe opname van de band uit het Engelse Reading in 22 jaar en mogelijk, maar niet noodzakelijk en voorbode van een vierde album.

Het intro van de nieuwe single van Foxygen is direct afkomstig uit het Elton John songbook. Ook wat volgt is bij elkaar gesprokkeld uit bronnen uit de late jaren zestig en vroege seventies, maar is zo door elkaar gehutseld dat de oorspronkelijke eigenaars niet meer te herkennen zijn. Oh Lakershim is ambitieus, ongrijpbaar en het zoveelste bewijs dat Foxygen een van de interessantste acts is van de jaren 10. Niet alleen muzikaal graven Sam France en Jonathan Rado diep ook hun tekstonderwerpen halen ze van ver. De Lankershim uit de titel is een Duits-Amerikaanse pionier en landbouwmagnaat uit de 19e eeuw. Waar de man de eer aan te danken heeft genoemd te worden in een song van Foxygen? Geen idee, maar dat typeert het duo, logica is vaak ver te zoeken. Talent daarentegen spat er van af. Oh Lankershim is een van de acht tracks die de band met koor en orkest opnam voor hun 5e album, Hang en zal zonder twijfel ten gehore worden gebracht als de band op 22 februari te zien zal zijn in Paradiso.

Als je niet weet dat het Iggy is zou je zweren dat Gold wordt gezongen door Leonard Cohen. Dat Iggy kan croonen weten we al sinds zijn wisselvallige uitstapjes richting Frans chanson, maar zo mooi laag als op zijn bijdrage aan de film Gold (van en met Matt McConaughey) hebben we hem zelden in het Engels gehoord. Vlak voor het eind van Gold borrelt de oude punk nog even naar boven, maar het nummer blijft meer zondagochtend dan zaterdagavond. Gold is een productie van Danger Mouse en lijkt qua sfeer en instrumentatie op het ‘spaghetti western’ album dat de producer opnam met Danielle Lupi. Het is niet de eerste keer dat Iggy met Danger Mouse heeft gewerkt, Iggy is een van de gastvocalisten op het Dark Night Of The Soul album van Danger Mouse en Mark Linkous van Sparklehorse. Iggy heeft laten weten dat het Post Pop Depression album dat hij vorig jaar maakte met Josh Homme waarschijnlijk zijn laatste zal zijn, maar voor kleine klusjes als een nummer voor een soundtracks is hij gelukkig nog wel te porren. Ook het toeren kan de 69 jaar jonge rockgod nog niet laten. In augustus zal Iggy -deo volente- weer te zien zijn op Lowlands.

Heet op de hielen van het fantastische Drinkin’ Time verschijnt er deze week weer een compleet verse track van Indian Askin. Was hij vorige week uitgekomen i.p.v. Drinkin Time hadden we Crazy gebombardeerd tot IJsbreker, want wat een geweldig nummer weer! Crazy is een ballad en etaleert een andere kant van de Amsterdamse hoogvliegers, die tot dusver hoge ogen gooiden met nucleaire boogie tracks als Asshole Down en Really Wanna Tell You. Dat Indian Askin ook weg weet met de rustigere tempi weten we van albumtracks als Island en Smudge. Crazy is nog weer een stap vooruit, broeierig, spannend en prettig unheimisch. Er wordt wel beweerd dat iedere halve zool een up tempo song kan bedenken, maar dat de ware meester zich toont in de ballads. Als dat zo is, mag Indian Askin die titel voor hun naam zetten. We mogen er van uitgaan dat Drinkin’ Time en Crazy over niet al te lange tijd op een album (of EP) terecht zullen komen en we hebben het vermoeden dat die release Pinata Disco Derby gaat heten, want zo heet de nieuwe tour die half april van start gaat. Vooralsnog is Crazy b/w Drinkin’ Time overal te streamen en te koop op wit vinyl, maar dan moet je wel snel zijn want de oplage van de 7” is slechts 350.

Declan McKenna is de anti-Ed Sheeran. Niet dat de jonge Brit geen succes wil hebben, maar niet tegen elke prijs. Waar Sheeran uit de lange traditie komt van rasentertainers als Tom Jones en Robbie Williams volgt jonge Declan meer het spoor van Bob Dylan en Morrissey. McKenna’s debuutsingle, Brazil gaat over corruptie, opvolger Paracetamol over het beeld van transgenders in de media, Bethlehem gaat over religie en zo heeft tot nu toe elke release van de 18 jarige Brit een politiek of actueel thema. Declan ziet zichzelf niet als protestzanger, maar voelt wel de behoefte om zijn gedachte en meningen in zijn songs te verwoorden. Eerlijk gezegd zijn het niet de onderwerpen van zijn songs die hem binnen korte tijd een vrij groot publiek hebben bezorgd, maar de kwaliteit van de composities en productie. Declan kwam speelde en overwon vorige week op Eurosonic en is nu ook op andere zenders dan Pinguin te beluisteren. Ondertussen blijft hij een van de productievere artiesten van dit moment en kwam hij vorige week met alweer een nieuwe single, The Kids Don’t Wanna Go Home, zijn respons op de aanslagen in Parijs. Het is niet alleen bewonderenswaardig dat Declan ernstige onderwerpen aansnijdt, maar ook dat hij de kunst verstaat zijn boodschappen zo te verpakken dat ze te horen zijn op plekken, die doorgaans bezet worden gehouden door de Ed Sheerans van deze wereld.

Misschien zijn de muzikanten van MICH net niet beroemd genoeg om van een supergroep te kunnen spreken, maar een stel zwaargewichten is het zeker. Neem Bastiaan Bosma, bekend van de Amsterdamse herriemakers Aux Raus, of Piet Parra, een succesvolle illustrator/grafisch ontwerper, tevens partner van Pepijn’ Faberyayo’ Lanen in Le Le. Zij vormen de helft van MICH dat gecompleteerd wordt door producer Rimer London ook lid van Le Le en afkomstig uit het Bas Bron kamp en skater, rocker en kunstenaar Mick Johan (Firestone). MICH begon als hobbyband, maar bleek al snel te goed voor een bestaan binnenskamers. De hobby is muziek uit de jaren 80, de tijd dat mannen make-up droegen en vrouwen mannenkleding. Synths waren nog analoog, de muziek veelal monotoon en de toekomst leek er geen een om naar uit te kijken. Dat laatste is achteraf best meegevallen, net als de houdbaarheid van de new wave, die de 80’s van een soundtrack voorzag. Tumbled, met zang van Sofie Winterson is de derde en meest publieksvriendelijke single van MICH (dat je waarschijnlijk op zijn Duits uitspreekt) en net als de voorgangers binnenkort terug te vinden is op het naar de band vernoemde debuutalbum.

Laten we er maar geen doekjes omwinden. Marianne de nieuwe single van Mozes and the Firstborn doet ontzettend aan Nirvana denken. En daar is helemaal niks mis mee. Mozes & co zullen de laatsten zijn die de invloed van het trio uit Seattle ontkennen, daarnaast is Marianne geen schaamteloze rip off, maar gewoon een songs waarin de oorspronkelijk inspiratie van de rockers uit Nijmegen doorsijpelt. Net als Cobain werken de songs van Mozes and Firstborn op verschillende niveaus. Ze rocken stevig genoeg voor podium en zaalactiviteiten, maar hebben ook vrijwel allemaal een ondertoon, die de songs tot meer maken dan een alibi om te headbangen of stagediven. Bij langere blootsstelling blijken de songs van Mozes een emotionele lading te hebben, die vrij zeldzaam is in de wereld van punk en garage. Marriane vormt daar ondanks zijn testosteron-intro geen uitzondering op. De nieuwe single staat overigens niet op het recente Great Pile Of Nothing album, maar is het openingssalvo van een nieuwe EP, die tegelijk met de single is verschenen.