Author: Flip van der Enden

Heet op de hielen van het ijzersterke My Decision komt Moss met The Promise. Twee toptracka maakt nog geen topalbum, maar er is alle reden om aan te nemen dat de band rond Marien Dorleijn een nieuw hoogtepunt gaat toevoegen aan hun toch al niet onaanzienlijke oeuvre. Dat mag bijzonder heten want er zijn niet veel bands waar het vlammetje na 13 jaar nog zo fel brandt. Zowel My Decision als The Promise lijken zowel wat pittiger als conventioneler dan we van Moss gewend zijn, beide songs zijn ronduit dansbaar, terwijl de refreinen vrij lastig zijn om niet mee te zingen. Meer van dit moois mogen we over niet al te lange tijd verwachten. ~Het nieuwe album van Moss is Stike gedoopt, het wordt hun 5e, de recente verzamelaar Collected Short Stories niet meegerekend. De plaat is opgenomen in Antwerpen in het atelier van dEUS met Arne “Styrofoam” van Petegem als opnameleider. Op 30 maart trapt Moss de nieuwe toer af met een show in de stad waar Strike is opgenomen. Daarna reizen ze weer noordwaarts en zal de band te zien zijn in alle gerenommeerde zalen in vrijwel alle grote steden.

Je hoeft geen waarzegger te zijn om te voorspellen dat de naam Luwten nog vaak zal vallen komend jaar. Het mooie oud-Hollandse woord voor windstiltes is de benaming van het nieuwe project van Tessa Douwstra. Misschien zegt haar naam je niet zoveel, maar de kans dat je haar hebt horen zingen is vrij groot, is het niet als prominent lid van het Wooden Saints collectief dan waarschijnlijk wel als aanvoerster van de band Orlando. Zowel Wooden Saints als Orlando zijn gestopt voordat ze hun potentie hebben kunnen realiseren. De kans dat dat ook met Luwten gaat gebeuren is niet heel groot. Was Tessa in voornoemde bands slechts een radertje in het geheel in Luwten deelt zij de lakens uit en hoeft ze dus met niemand anders rekening te houden dan zichzelf. Tessa heeft niet alleen een prachtstem, maar kan ook nog eens heel goed zingen, een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken. De debuutsingle van Luwten is een rijk geïllustreerd luisterlied met een licht exotische beat, een achtergrondkoor dat in dialoog lijkt met de leadzangeres en een productie waarin de dansachtergrond van producer Frank Wienk (Binkbeats) doorsijpelt. Helaas staat Go Honey nog niet op Spotify. Als je de track gratis wilt luisteren kan je terecht op Soundcloud. Wie de artiest wil steunen kan Go Honey kopen op Bandcamp.

zijn Na een handvol goede tot uitstekende singles is er nu een eerste album van Sundara Karma. De jonge Britse honden met zanger en blikvanger, de hoogblonde Oscar Lulu maakt deel uit van de zelfde golf jonge Britse gitaarbands als Circa Waves en Catfish & The Bottleman. Het kwartet uit Reading mag dan nog niet zo succesvol zijn, dat lijkt echter slechts een kwestie van tijd zeker als ze zulke sterke singles uitbrengen als Deep Relief. Dit moeten we anders zeggen, zeker als ze Deep Relief op single uitbrengen, want vooralsnog is het alleen een albumtrack. Het album debuut van Sundara Karma (sundara is Sanskrit voor prachtig, karma is well… a bitch) heet Youth Is Only Ever Fun In Retrospect en telt 12 tracks waarvan er 8 al eerder zijn verschenen, hetzij als single of op E.P. Deep Relief is helemaal nieuw en minstens zo goed als Flame, Loveblood of She Said en zou wel eens het nummer kunnen zijn waarmee Sundara Karma de lage landen bij de zee gaat veroveren, zeker als de band ook weer eens een keer komt spelen.

Niet veel mensen van onder de veertig zullen de band Het kennen, maar Jerry Hormone waarschijnlijk wel. Het leverde midden jaren zestig twee Nederlandse beatklassiekers af met Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan en Kejje Nagaan. Zingen in je moerstaal was toentertijd redelijk revolutionair zeker als de begeleiding meer als Stones/Outsiders klonk dan als Rob De Nijs. De hits van Het waren komisch bedoeld, maar hebben juist vanwege hun ruige gitaararrangementen de tand des tijds opvallend goed doorstaan.

Net als Het maakt The Jerry Hormone Ego Trip Nederlandstalige rock met grappige teksten en serieus goede muziek. Is Dit Nou Je Vriend is de derde track die we van de Rotterdamse rockers oppikken, eerder gingen we aan de haal met Dood Dood Dood en Josefien. Jerry Hormone is een alias van Jeroen Alberst, voormalig punk en aanstormend bestsellerauteur, populair bij zowel de jongste als de wat oudere lezers. De Egotrip is niet Albers eerste avontuur in de muziekwereld. Als lid van o.a. The Apers en het roemruchte Anna Frank Zappa mocht hij aan het rock ‘n’ roll bestaan ruiken en dat is hem blijkbaar zo goed bevallen dat hij de draad weer heeft opgepikt. Je bent nu eenmaal rocker of niet.

Harlea heeft een nieuwe single uit, de opvolger van de Graadmeter hit, Miss me. Met genoegen kunnen we rapporteren dat de Britse zangeres het rockpad niet heeft verlaten. Integendeel, zware gitaren stutten een song waarin de dame duidelijk maakt wat haar verdwenen vriendje allemaal mist. En geloof ons, je wilt haar niet als vijand hebben. Bij de introductie van Miss Me schreven we dat we helaas geen persoonlijk gegevens konden verstrekken, want niet te vinden. Het gordijn van mystiek staat nu op een kier. We weten nog niet of Harlea haar echte naam is of een artiestennaam. Een achternaam weten we ook niet. Wel is nu duidelijk dat ze 24 is en geboren is Birmingham. Op haar 16e verhuisde Harlea naar Londen voor een klus als model. Dat liep zo lekker dat ze haar school nooit heeft afgemaakt. Misschien is dat wel de reden dat ze zo zuinig is met persoonlijke info, ze wil niet op haar uiterlijk worden beoordeeld of dat haar verschijning afleidt van de muziek. Op basis van twee hard rockende singles kunnen we vaststellen dat Harlea wel wat meer is dan just another pretty face.

Tot nu toe hebben we nog geen enkele Temples single overgeslagen en dat gaat ook deze keer niet gebeuren. De tweede single van het tweede album (Volcano) van de Britse psychonauten is er weer een om je vingers bij af te likken. Strange To Be Forgotten is zo’n typische Temples track, ambitieus maar niet opdringerig, retro, maar niet ouderwets en met een refrein dat bestand is tegen misbruik. Het is tegenwoordig druk op het psych-rockveld, maar Temples weet zich positief te onderscheiden met hun gecontroleerde gekte en stijlvolle presentatie. Wie op zoek is naar de bronnen van Temples moet vrij ver terug in de tijd, naar de eerste golf muzikale geestverruimers zoals de vroegste albums van The Gee Gees en The Moody Blues en uiteraard het werk dat The Beatles in 1967 uitbrachten. De release van het Volcano album van Temples staat voor begin maart, maar de band zal al eind deze maand (27ste) te zien zijn in de Ekko in Utrecht.

Met zijn laagvliegende gitaren, Cobain-esque zang en tomeloze energie is Draw A Blank een ideale opener van het nieuwe seizoen van Paceshifters. Paul en Seb Dokman en Jesper Albers hebben met Draw A Blank hun beste single tot dusver afgeleverd en er is alle reden om aan te nemen dat er op het nieuwe album nog veel meer sterk nieuw werk zal staan. Voor de opnamen van album 4 is het trio naar Austin gevlogen om gebruik te maken van de diensten van producer Chris ‘Frenchie’ Smith, die in het verleden goede resultaten heeft geboekt met o.a. Dandy Warhols, Slayer en Jet om drie uiteenlopende bands te noemen. Begin maart komt het nieuwe album officieel uit, onder de titel Waiting To Derail. En al heeft Paceshifters zijn draai in de studio gevonden, hun natuurlijke habitat is en blijft de bühne. Dus komt er een tournee langs de belangrijkste zalen van ons land en ook zal de band te zien zijn op menig festival, te beginnen met een show op Noorderslag.

Black Hanz is de debuutsingle van The Moonlandingz, een gelegenheidsband c.q. supergroep met leden van Fat White Family en The Electronic Research Counsil. Laatstgenoemde is een obscuur gezelschap dat zich vooral ledig houdt met met remixen van werk van anderen. Fat White Family heeft een flinke schare volgelingen weten te strikken met ontregelende rammelrock. Voor een opname waar Fat White Family bij betrokken is klinkt Black Hanz vrij conventioneel en toegankelijk. De debuutsingle van het illustere gezelschap is schaamteloos retro (Joy Div. meets Laibach) en met zijn ‘spoken word’ passage ook nog eens flink kitscherig, maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel. Gelukkig is Black Hanz geen one off, maar is er ook een album (Planetary Class Classic) op komst. Co-producer van single en album is Sean Lennon, mixer is Dave Fridman die soortgelijk werk verrichtte voor o.a. Tame Impala en Flaming Lips. Gastrollen op het album zijn er voor Phil Oaky van Human League, Randy Jones a.k.a. Cowboy van The Village People en Sean’s moeder, de inmiddels 83 jarige Yoko Ono.