Author: Flip van der Enden

Het komt niet vaak voor dat een band een paar jaar uit de running is en bij terugkomst gewoon op oude voet verder kan gaan. Menig band moet zich in vreemde promotionele bochten wringen om weer enigszins in de picture te komen. The xx brengt gewoon een nieuwe single uit zonder veel bombarie en het is net alsof ze nooit zijn weggeweest. Alsof er geen vijf jaar zit tussen Coexist en het nieuwe album I See You, dat op het punt van uitkomen staat. Stilistisch is er niet veel veranderd, The xx maakt nog steeds onopdringerige, fraai verzorgde fluisterdance met dames en herenzang en een melancholieke ondertoon. Net als op comeback single On Hold heeft het trio zich voor Say Something Loving laten inspireren door de blue-eyed soul van de jaren 70. On Hold draaide om een sample van Hall & Oates, centraal in Say Something Loving is het een sample (Seabird) van de Alessi Brothers (hit Oh Lori). Niet alleen brengt 2017 nieuwe muziek van The xx, de band gaat ook weer toeren. Op 13 feb zullen ze te zien zijn in de AFAS Live (v/h de HMH)

Blaudzun begint het nieuwe jaar goed, met een pittige nieuwe single die laat horen dat het heilige vuur na tien jaar nog onverminderd fel brandt. Aangedreven door een hyperactieve drummer en geserveerd met een aanstekelijke riff zingt Johannes een tekst met het karakter en de kracht van een strijdlied. Vorig jaar bracht Blaudzun deel 1 uit van een beoogde trilogie. Mud zal de trailer zijn voor Pt 2 en doet precies wat hij moet doen, interesse opwekken. Los daarvan is Mud gewoon een van de betere Blaudzun tracks tot nu toe. Het nieuwe album (Jupiter pt2 ?) zal waarschijnlijk begin maart uitkomen. Op 4 maart vindt namelijk de aftrap plaats van een nieuwe toernee van de bebaarde toonkunstenaar door Nederland.

Be Charlotte is een van de ruim 300 acts die volgende week in Groningen een poging zal wagen om zich in de kijker te spelen. Wij geven het Schotse gezelschap een goede kans. Aanvoerder en naamgever is de 19 jarige Charlotte Brimmer, een prettig gestoorde brildragende frontvrouw met een goed oor voor melodie en lak aan conventies. Be Charlotte heeft nog maar 3 songs uit, eigenzinnige nummers met uiteenlopende invloeden als folk, pop, electronica en rap. Dat de songs een persoonlijk en misschien wel een therapeutisch karakter hebben, blijkt uit de naam Be Charlotte. Ondanks de geringe output op plaat gaat Be Charlotte live als een speer. De vlam sloeg in de pan tijdens een optreden op SXSW, een ‘industrie’ festival dat vergelijkbaar is met ESNS in die zin dat je van heel goede huize moet komen wil je daar boven de massa uit stijgen. Daarom denken we dat het met hun show in Groningen ook wel goed komt en we Be Charlotte nog wel vaker gaan tegenkomen in de komende tijd.

Tot nu toe hebben we nog geen enkele Temples single overgeslagen en dat gaat ook nu niet gebeuren. De tweede single van het tweede album (Volcano) van de Britse psychonauten is er weer een om je vingers bij af te likken. Strange To Be Forgotten is een typische Temples track, ambitieus maar niet opdringerig, retro, maar niet ouderwets en met een refrein dat bestand is tegen misbruik. Het is tegenwoordig druk op het psych-rockveld, maar Temples weet zich positief te onderscheiden met hun gecontroleerde gekte en stijlvolle presentatie. Wie op zoek is naar de bronnen van Temples moet vrij ver terug in de tijd, naar de eerste lichting muzikale geestverruimers, zoals de jonge Gee Gees en de vroege The Moody Blues en uiteraard  The Beatles anno 1967. De release van het Volcano album van Temples staat voor begin maart, maar de band zal al eind deze maand (27ste) te zien zijn in de Ekko in Utrecht.

Ook een radiostation kan zich vergissen. Op basis van vorige singles dachten wij dat het Groningse Orange Skyline een band was die mikte op een zo groot mogelijk publiek. Het succes van songs als I Don’t Mind en Sound & Fury gaf aan dat die ambitie niet te hoog gegrepen was en de weg naar de Ziggodome leek geplaveid. Niks mis mee, alleen vissen wij in een andere vijver. En dan verschijnt er een nieuwe single en blijkt ons oordeel weer eens een vooroordeel te zijn geweest. Waar genoemde songs prettig, maar in onze oren wat anoniem klinken imponeert Embrace met karakter, klank en eigenzinnigheid. En dat is niet alles. Met zijn ijzersterke vocalen, smaakvolle arrangement en licht psychedelische door gitaren aangejaagde climax, die ook bij herhaling weet te bevredigen is Embrace gewoon een van de beste songs van 2016, een jaar waarin we wat polderpop betreft toch al weinig te klagen hebben.

Mondo Cozmo is de band van Joshua Ostrander, een in Philadelphia getogen artiest, die vanuit L.A. probeert om de wereld aan zijn voeten te krijgen. Dat lukt vrij aardig. Met nog maar drie singles op hun conto heeft de band al meer dan een miljoen bezoekers weten te trekken op de best bezochte streamingsstite en ook hun clips vallen in goede aarde. Mondo Cozmo brengt het soort hedonistische gospelrock waarmee The Stones rond 1970 furore maakten en waar 20 jaar later een band als Primal Scream een chemisch schepje bovenop deed. Het zijn grootse en galmende producties, die Mondo Cozmo op ons afvuurt, een beetje kitscherig zelfs, maar ook heerlijk anarchistisch en duidelijk geïnspireerd. Higher is de jongste en zeker niet de minste. Als de band live net zo goed is als de singles suggereren, dan gaan we nog een hoop plezier beleven aan Mondo Cozmo

Veel authentieker dan Valerie June komen ze niet. De zangeres uit Memphis oogt en klinkt als een directe afstammeling van de bluesartiesten, die midden vorige eeuw mensen als Eric Clapton, Keith Richards en Jimmy Page op ideeën bracht. Met een stem die tegelijkertijd wereldwijs en naïef klinkt, zingt Valerie zelfgeschreven songs over leven en overleven, afkomst en toekomst en uiteraard over de liefde. Haar stijl is een samenvloeiing van oergenres als blues, gospel, folk en country. Americana is het officiële etiket, maar Valerie is moderner dan die term doet vermoeden. Het is dan ook niet toevallig dat eigentijdse, maar traditiebewuste muzikanten als Jake Bugg en Dan Auerbach (Black Keys) fanatieke voorvechters zijn van de vrouw die je zou moeten kennen van (door Auerbach geproduceerde) topsongs als Wanne Be On Your Mind en You Can’t Be Told . De elegante troost track Astral Plane is de eerste single van miss June’s vijfde album, The Order of Time, die eind januari uit moet komen.

Eerder dit jaar bracht Conor ‘Bright Eyes’ Oberst zijn 7e solo-album uit. Met de nadruk op solo, want Oberst was de enige muzikant op de plaat. Hij maakte het album nadat hij wegens angstaanvallen en oververmoeidheidsverschijnselen voortijdig de tournee moest verlaten van zijn meest recente band, Desaparecidos. Ruminations is een indringend ego-document over de fysieke en psychische toestand van de maker. De kale songs en de aangrijpende onderwerpen leenden zich niet echt voor airplay en andersoortige publieke vertoning. Toen hij weer licht aan het einde van de tunnel zag, nam Oberst een bandversie op van het openingsnummer van het album, Tachycardia speciaal voor Record Store Day. Het onderwerp (hartritmestoringen) blijft onveranderd ernstig, maar met band zijn de somberste randjes er af en als je (zoals de meeste Nederlanders) niet naar de tekst luistert dan heb je een song die duidelijk maakt waarom de freakfolk en neo-Americana pionier in zo’n hoog aanzien staat bij veel muziekfans. Het lijkt er op dat Oberst echt uit zijn dal is gekropen, want hij gaat ook weer op tournee. Op 19 januari zal hij te zien zijn (solo) in TivoliVredenburg.