Author: Flip van der Enden

Chelou is de zoveelste artiest die kiest voor een zekere vorm van anonimiteit. Net als Daft Punk, Sia en Elohim wil hij waarschijnlijk gewoon ongestoord over straat kunnen gaan. Niet dat hij nu al achterna gezeten wordt door hordes fans, maar wat niet is kan nog komen. Eerlijk gezegd verwachten we niet dat de mysterieuze Londenaar zal doorbreken met Halfway To Nowhere, daarvoor is de song te subtiel en introvert, te goed eigenlijk. Ook de ontstaansgeschiedenis van Half Way is in nevelen gehuld. Chelou zou de vocals hebben opgenomen op een dictafoon tijdens een trip in Colombia. Door een godswonder of andere onverklaarbare loop der omstandigheden, kwam de demo in handen van Mary Jane Coles, een Brits-Japanse dame die doorgaans alleen maar dansdingen doet, zoals het remixen van tracks van Amy Winehouse, Massive Attack en The xx. Met haar productie van de nieuwe single van Chelou treedt miss Maya duidelijk buiten haar comfortzone, je kunt veel op Halfway maar niet dansen. Niet dat de track gespeend is van beats, enigszins verwant aan trip hop is de muziek van Chelou wel, maar net als oudere songs als The Quiet en Telstar maakt Chelou toch vooral luistermuziek in een stijl en met een sound, die niet al te ver verwijderd is van die van (de dance ontvluchtte) Fink.

The Ballad of East an West, zo heet het gedicht van Ruyard Kipling dat begint met de beroemde regels, ‘East is east and west is west, and never the twain shall meet’. Wat voor de auteur van Jungle Book een weet was, is voor het globalistische rockkwintet The Mysterons nog maar de vraag. Of beter een uitdaging. De Amsterdamse Mysterons debuteerden vorig jaar met een EP waarop Oosterse stijlen als Bollywood en K-pop in een westers jasje werden gestoken met hier en daar wat Afrikaanse franjes. Deze op papier oneerbiedige vorm van cultuurshopping pakt in de praktijk prima uit. Dat blijkt niet alleen uit het succes van songs als Thunderbird 1 en Mellow Guru, maar ook uit de drukke speellijst van The Mysterons. Dat het de laatste tijd wat stil is geweest rond de band komt omdat de diverse leden ook elders actief zijn. Drummer Sonny, bassist Peter en toetsenist Pyke zitten ook in Jungle By Night, gitarist Jordy rockt flink aan de weg met Orange Maplewood en zangeres Josephine lanceerde eerder dit jaar haar eigen esoterische combo, Odile. Ondanks de drukke bedrijven heeft de band kans gezien een album op te nemen, dat begin 2017 het licht zal zien. De opmaat naar het nieuwe avontuur heet Turkish Delight en geeft de mondiale burger moed met zijn (noord) Afrikaanse gitaren, (oost) Aziatische zang en zijn tot (buik)dansen uitnodigende (west) Europese beat. Exotica a go go!

Het is niet iedere dag dat een Nederlandse singer/songwriter zijn nieuwe single in première ziet gaan op een gerenommeerd Brits blog. Toch is dat precies water gebeurde afgelopen week. De artiest in kwestie is Kim Janssen, het nummer heet Bottle Rocket en is Janssen’s eerste release in drie jaar. Kim kennen we als pilaar van The Black Atlantic en als zanger-auteur van twee prachtalbums waarop hij zijn Hollandse achtergrond, internationale opvoeding en liefde voor Americana laat samensmelten tot een een muzikaal luisteravontuur zonder weerga in de lage landen. Bottle Rocket ademt een zelfde soort melancholie, maar klinkt wijzer, misschien wel troostrijker dan zijn oudere werk. Kim’s buitenland connecties rijken verder dan bewonderende blogs, ook heeft hij verre vrienden gemaakt in zijn eigen vakgebied. Zo is Bottle Rocket gemixt door Chris Coady (o.a. Beach House) en is de engel-achtige stem aan het slot van Marla Hansen, die ook te horen is op platen van The National en Sufjan Stevens, waarmee we gelijk twee namen te pakken hebben van acts aan wiens vele fans wij Kim Janssen van harte aanraden. Tot slot Kim gaat ook weer optreden te beginnen op Noorderslag-Eurosonic 2017

Come van de Franse zangeres JAIN was een van de grote hits van de zomer van 2016. Wie in het buitenland vertoefde zal het nummer zeker hebben gehoord. In ons land is JAIN alleen bekend bij luisteraars van Pinguin Radio. Om de een of andere reden heeft Come de publieke en commerciële zenders nooit bereikt. Die krijgen nu een herkansing in de vorm van Makeba, een aanstekelijke ode aan de Zuid-Afrikaanse zangeres en activiste Miriam Makeba. Je kent haar vast van Pata Pata (1967) misschien wel de eerste wereldmuziek hit ooit. Jeanne ‘JAIN’ Galice (Toulouse 1992) is een bijzonder innemende performer. Ze treedt in haar eentje op in Frankrijk in arena’s en op grote festivals en ze krijgt iedereen in beweging. Vooral als ze Makeba inzet, blijft er geen voet meer op de vloer en geen arm meer langszij. JAIN’s songs hebben een duidelijke Afrikaanse flavour, die ze persoonlijk heeft mogen proeven toen ze als kind een tijd in Congo woonde. Hopelijk komt Makeba verder dan Come, JAIN verdient het

Het is een inkoppertje, maar de nieuwe single van Elbow is inderdaad vrij Magnificent. De eerste single van het nieuwe Little Fictions album is Elbow ten voeten uit, episch, melancholiek en majestueus. Gedreven door een zachte, maar aandringende beat en gedomineerd door een flink orkest zingt Guy Harvey over zijn favoriete onderwerp; onbeantwoorde liefde. Elbow meldde zich alweer 15 jaar geleden en heeft sindsdien 7 albums uitgebracht, Little Fictions wordt de eerste langspeler van de band uit zonder drummer van het eerste uur Richard Jupp. Vooralsnog gaat de band door als kwartet en wordt er per project een drummer ingehuurd. Het nieuwe album van de moody mannen uit Manchester staat voor 2 februari. Later die maand gaat Elbow weer op tournee, vooralsnog alleen in de U.K.

Muzikale veelpleger Ryan Adams kondigt zijn 16e solo-album aan met de release van een solide power ballad. Adam’s hartenkreet verschijnt op zijn eigen PAX-AM label, dat onlangs een distributiedeal tekende met legendarische jazzlabel Blue Note. Deze wisseling van de wacht heeft geen invloed gehad op de stijl van Adams, de deuren naar North Sea Jazz zullen niet plotseling voor hem open gaan. Do You Still Love Me is wat je noemt een classic rocksong, die zonder veel aanpassingen ook 30 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn, in de tijd dat Tom Petty, Bob Seger en baasje Bruce de stijl introduceerden. Wat Adams veel meer maakt dan een volgeling is zijn temperament, zijn feel voor dramatiek en niet op de laatste plaats die fantastische stem. Adam’s nieuwe album gaat Prisoner heten en werd geproduceerd door Don Was, die president is van Blue Note maar ook gevierd producer met cliënten als The Rolling Stones, Van Morrison, John Mayer en andere classic rockers.

Dat alternatieve muziek ook op een bepaalde manier conservatief kan zijn bewijst Bombay -niet voor de eerste keer- met hun nieuwe single Cynical Kids. Niet alleen verscheen de single eerder op vinyl dan online, ook het opnameproces is een zorgvuldige reconstructie van hoe het er aan toe ging in het pre-digitale tijdperk. Voor ons als platform en doorgeefluik maakt het niet zoveel uit hoe het er in de keuken aan toe gaat, wij beoordelen uiteindelijk alleen op smaak. Dat gezegd hebbende kunnen we niet anders dan concluderen dat ook de nieuwe Bombay release niet te versmaden is. Cynical Kids is een lo-fi rammelrocksong met de drive van King Gizzard en de call en response van d’oude Pixies. Na een overvolle zomer en een heftig najaar doet Bombay het momenteel ietsje rustiger aan, maar een kans om op te treden op 30 december in Paradiso met geestverwanten als Jo Goes Hunting, EUT en Canshaker Pi wilden ze toch niet laten lopen.

Een van de betere albums van popjaar 2016 komt uit de koker van Will Toledo, een muzikaal studiehoofd uit de stad Williamsburg in de Amerikaanse staat Virginia. Teens Of Denial heet het album dat schittert in heel wat jaarlijstjes. Toledo en zijn band Car Seat Head Rest maken intelligente luisterrock in een traditie die begin jaren tachtig begon met R.E.M. Voorbestemd voor een academisch bestaan verruilde Toledo de universiteitscampus voor donkere kroegen en multifunctionele jongerencentra om gehoor te geven aan zijn muze. De tocht naar de top begon in 2010 met de release van de 1ste van in totaal 12 eigen beheer albums. In 2015 nam Toledo eindelijk het advies ter harte om de zaken wat serieuzer aan te pakken en tekende hij een deal met een serieus label. De eerste release was een ‘best of’ van het voorafgaande, Teens of Style dat eerder dit jaar een vervolg kreeg met Teens Of Denial, het doorbraakalbum. Car Seat Head Rest veroverde zijn publiek vooral via optredens, de lengte en de complexiteit van de songs limiteert het bereik op de radio. Met een speciale radiomix van een van de prijsnummer van het Teens Of Denial album neemt de band nu ook die horde.

Mystery Girl is de derde single van Alex Turner protegé Alexandra Savior. Alexandra’s debuut, Shades hebben we vaak gedraaid. De opvolger M.T.M.E. hebben we om artistieke redenen overgeslagen, maar single drie valt weer in goede aarde. Als je het weet, hoor je de hand van de Arctic Monkey in Mystery Girl, een songs met een blues bottom en een pop top. Alexandra Savior McDermott is een 21 jarige zangeres/actrice uit Portland, Oregon. Ze is ontdekt door Courtney Love, die haar zag op Youtube als 13 jarige met een cover van Big Jet Plane (van Julia & Angus Stone). Een andere vroege fan was Linda Perry van 4 Non Blondes, die Alexandra de nieuwe Fiona Apple noemde. Een beetje overdreven, maar toch. Labels stonden in drommen op de stoep, maar bijna allemaal zagen ze in haar de nieuwe Katie Perry. Alexandra had andere plannen en dacht er over de muziek de rug toe te keren en model te worden toen Alex Turner zich aandiende. De klik was van verre hoorbaar. Er is een album, maar dat zal niet eerder verschijnen dan april volgend jaar. De titel mag er zijn, Belladonna Of Sadness.