Author: Flip van der Enden

Middle Kids zijn kinderen die op de middenschool zitten, het Australisch/Amerikaanse equivalent van onze brugklas. Middle Kids is ook de naam van een jonge en zeer veel belovende band uit Sydney. Best wel een vreemde bandnaam dus, brugklas piepers hebben een beetje het laken en servet probleem, te groot voor het een en te klein voor het ander. Interessant. De debuutsingle van Middle Kids, Edge Of Town is een opvallend volwassen debuut, gitaar indie met vrouwelijke vocalen, denk Wolf Alice of om verder terug te gaan in de tijd The Pretenders. Het nummer begint bescheiden om zich vervolgens langzaam maar o zo zeker naar een onontkoombare climax toe te werken. Behalve dat er drie Middle Kids zijn die luisteren naar de namen Tim, Harry en Hannah, die dus uit Sydney komen weten we niets van de band, maar Edge Of Town heeft ons wel heel erg nieuwsgierig gemaakt.https://soundcloud.com/mirrormusicgroup/edge-of-town

Emily is een naam die je wel vaker tegenkomt in de muziek van folkies via jazz cats tot en met Britse acid heads hebben de lof van Emily bezongen, maar zelden zo vurig als onze Belgische broeders van The Sore Losers, en waar woorden te kort schieten neemt de gitaar het over. Hier heeft iemand zwaar last van luddevedu. Emily is de tweede single van het jongste Sore Losers album, Skydogs dat ons eerder al het opwindende Cherry Cherry bracht. The Sore Losers is geen band van het hemelbestormende soort, verwacht van de heren uit Hasselt ook geen ingewikkelde ritmes, zelden verkende akkoorden of discussie na teksten. Maar als je houdt van gitaarmuziek waarin 60 jaar rock ‘n roll traditie is verwerkt, die geserveerd wordt met bloed, zweet en tranen dan doe je verstandig aan om The Sore Losers te adopteren.

Storksky is een uit de hand lopend soloproject van Michiel Claessen, een zanger-gitarist uit het zuiden van het land. Dat laatste is belangrijk want als Storksky deed Michiel mee aan de Limburgse Nu of Nooit competitie, dat als hoofdprijs een plek op de poster van Pinkpop heeft. Helaas zijn er niet veel acts, die het gelukt is om na hun Pinkpop debuut aan de bak te blijven, maar Storksky lijkt die ban te gaan doorbreken. Met een sound die het verlicht primitieve van de Amerikaanse desert rockbands koppelt aan de IQ rock van eigentijdse Britse vakbroeders maakt Storksky zowel tijdloze als actuele muziek. En dat met de versterkers op 10 ½. Saboteur is de eerste single van de debuut EP van Storksky, die eind deze maand het daglicht zien zal. De trom op Saboteur wordt geroerd door maître Mario Goossens van Triggerfinger, het zoveelste bewijs dat Storksky meer is dan een leuk lokaal bandje dat het Pinkpop publiek een half uurtje ledig mag houden.

Sunflower Bean is een band, die we je dringend aanraden om in de gaten te houden. Het trio met blikvanger Julia Cummings maakt lekker luidruchtige gitaarmuziek, maar aangezien ze uit Brooklyn komen is het alles behalve hersenloos wat ze doen, maar slim en subtiel. Dat neemt niet weg dat Sunflower Bean als ze willen je van je stoel kunnen blazen en soms willen ze dat ook, maar doorgaans houden ze zich relatief koest. Na een mini-album waarmee de band vorig jaar het water testte, is er nu een volwaardige langspeler, die niks minder is dan indrukwekkend. Eerder draaiden we al Easier Said van dat Human Ceremony album, nu hebben we Wall Watcher aan onze playlist toegevoegd, een song die de wat meer duistere kant van de band belicht. Op plaat meer dan uitstekend, schijnen Jacob, Julie en Nick op het podium helemaal te vlammen. Brandblussers paraat dus op 24 augustus als het trio neerstrijkt in Rotterdam voor een eenmalig optreden in Rotown.

Het nieuwe album van Woods heet City Sun Eater in the River of Light. Zo’n titel belooft wel iets. Het is album negen van de band uit Brooklyn, die in 2005 leven werd ingeblazen. Woods noemt zichzelf een psychedelische folkband. Die twee termen zijn een beetje met elkaar in tegenspraak. Psychedelisch betekent dat je alle kanten op kunt gaan, waar de trip maar heen lijdt. Folk is daarentegen een vorm van muziek met oog voor traditie en respect voor het voorgaande. Toch klopt de beschrijving, Woods experimenteert er lustig op los met sounds en stijlen en instrumenten, maar de klassieke liedjesvorm verlaten ze zelden. Ondanks Ethiopische blazerspartijen, geestverruimende gitaren, tapemanipulaties en koortjes van mogelijk dronken monniken blijven de songs kop en staart houden en is de meezing-factor onveranderd hoog. Net als de zangstem van Jeremy Earl, die het tegenwoordig moet doen zonder bassist Kevin Morby, die voor zichzelf is begonnen. Getuige Can’t See It All en de andere songs op City Sun Eater wordt hij echter niet heel erg gemist.

White Lung bestaat tien jaar, dat viert het trio uit Vancouver met een vierde album waarop ze het eens over een andere boeg gooien, niet zozeer muzikaal, White Lung is en blijft een punky gitaarband, maar wat aanpak betreft. Grossierde de groep tot nu toe in groepscomposities. Voor het Paradise album hebben zangeres Mish en gitarist William allebei apart songs geschreven. Pas als er een uitgewerkt idee was, zochten ze elkaar op voor een tekstregel hier en een gitaarlickje daar. Waar ze niet van zijn afgeweken is de stelregel is dat ze alleen maar songs hebben opgenomen, die live uitvoerbaar moeten zijn, met zijn drieën. Tien jaar onderweg en nu met vier albums op de kerfstok is White Lung klaar voor de overstap van de punkkelders naar de internationale podia. In ons land is de band begin juni te zien in ons clubcircuit, in Het Paard  op 2 en in Paradiso op 3 juni. Om te beginnen.

James Blake bracht in de aanloop naar de release van zijn nieuwe album niet één maar drie singles uit, drie best wel verschillende songs, die de breedte maar ook de diepte van het nieuwe album aangeven. Natuurlijk kunnen we ze alle drie op onze playlist zetten, maar met nieuw werk van Radiohead en de Peppers is het een beetje dringen momenteel. En met de festivals in zicht zal de golf aan belangrijke nieuwe releases voorlopig ook wel niet opdrogen. Dus moesten we kiezen. De keus viel uiteindelijk op het meest emotionele nummer, het bijna kerstmis-achtige My Willing Heart dat door James wordt gezongen in zijn beste falsetstem. Blake lijkt per album een betere vocalist te worden. Het hele album ademt rust en zelfverzekerdheid uit en klinkt ook geluidstechnisch beter dan de twee voorgangers. Zou dat de invloed zijn van co-producer Rick Rubin? Even terzijde. Deze week verschenen er naast de nieuwe van James dus ook nieuw werk van Radiohead en The Red Hot Chili Peppers. De Peppers hebben gewerkt met Nigel Goodrich, de producer van Radiohead terwijl hun vaste producer Rick Rubin in de weer is geweest met James Blake. Het is een kleine wereld die der topacts. Maar goed, James Blake heeft dus een nieuw meesterwerk toegevoegd aan zijn nog niet grote maar wel imposante oeuvre.