Author: Flip van der Enden

The Rolling Stones zijn bezig aan de opnamen van een nieuwe album. Dat gaat niet helemaal naar wens. Veel nieuwe songs hebben ze niet en wat ze hebben behoeft nog heel wat werk. Om in de stemming te komen heeft de band besloten om eerst eens lekker te jammen en wat oude bluesfavorieten op te halen. Dat ging wel goed, zo goed dat ze een paar dagen een compleet album hadden opgenomen. Op Blue & Lonesome staan dus alleen maar covers van klassieke bluessongs uit de jaren vijftig en ouder. Daarmee is de band weer terug bij af. Zo zijn de Stones namelijk ook begonnen een halve eeuw geleden, met het naspelen van songs van oude helden als Howling Wolf, Little Walter en Jimmy Reed. Nieuwe single Ride “m Down bijvoorbeeld is origineel van Eddie Taylor, maar Jagger eigent zich de song volledig toe. Dat hadden ze eerder moeten doen. De plaat klinkt tijdloos en als een klok. En laten we wel wezen, een echt goed album hebben Jagger & Richard niet meer gemaakt sinds, zeg Some Girls in 1980. Het zijn trouwens toch gouden (=dure) tijden voor Stones fans, naast Blue & Lonesome is er ook een dvd van het concert dat de Stones eerder dit jaar gaven op Cuba en er is een nieuwe box met monoversies van alle Stones songs tot ongeveer 1970, waaronder flink veel covers van oude bluesmeesters.

Circa Waves is een no nonsense rock ‘n’ roll band. Waren songs als Young Chasers en T-Shirt Weather al ontdaan van de meeste vetrandjes, Wake Up is bijna anorexisch in zijn eenvoud en doeltreffendheid. Debet aan deze intensivering van de Circa Waves sound is waarschijnlijk Alan Moulder (Smashing Pumpkins/Artic Monkeys/Royal Blood), die is aangetrokken als producer van het tweede album van de band uit Liverpool. Waar Boulder zich niet mee bemoeid heeft, zijn de melodieën, iets waar Circa Waves in excelleert.

In al zijn eenvoud is Wake Up een rijk liedje met een stadionbestendig meebrul refrein. De opvolger van het Young Chasers album is Different Creatures gedoopt en zal volgend jaar maart moeten verschijnen.

LIVEDATA 15/04 Botanique @ Rotonde, Brussel 17/04 Paradiso, Amsterdam

Bang Zullen Ze Leven is de titel van het debuutalbum dat André Manuel en Roos Rebergen. Laten we voordat we verder gaan de hoop uitsprken dat er nog velen mogen volgen. Zo’n duo als Roos en Andre hebben we namelijk nog niet, gaan we ook nooit meer krijgen,want artiest als die twee zijn zeer dun gezaaid. Roos ‘Roosbeef’ Rebergen maakte naam als schrijfster en vertolker van licht ontregelende luisterliedjes veelal surrealistisch van aard, zelden voor één uitleg vatbaar en altijd boeiend. André ‘Krang’ Manuel is een god in Twente en zou dat in heel Nederland moeten zijn. Manuel schreef een aantal van de mooiste Nederlandstalige songs ooit solo en met Krang en maakte vrienden en vijanden met zijn cabaretshows, die niet alleen extreem grappig zijn, maar ook verontrustend en dus zeer nuttig. Samen zijn ze ook bijzonder sterk, het muzikale equivalent van een samenwerking tussen Jeroen Bosch en Henri Rousseau. Rattenkop is nog geen eens het sterkste nummer van het album, maar als lokmiddel voor het album voldoet hij prima.

Laura Marling is pas 27 en heeft al vijf albums haar naam staan met een zesde op komst. Daarnaast timmert de neo-folkie behoorlijk aan de weg als actrice en debuteert ze als regisseur met de clip van haar nieuwe single, Soothing. Marling is het soort artieste dat niet afhankelijk is van hits en airplay. Haar publiek bestaat voornamelijk uit liefhebbers van luisterliedjes, concertgangers en albumluisteraars. Laura’s roots zijn typisch Brits. Ze maakte deel uit van folkrevival, die een paar jaar geleden resulteerde in het mondiale succes van bands als Mumford & Sons, The Lumineers en Edward Sharpe etc. Die folkboom bleek van korte duur en terwijl genoemde bands een probleem lijken te hebben, heeft Laura de hype overleeft. Haar nieuwe single, de aanzet naar album zes, Semper Femina (altijd vrouw) is wat de titel zegt, kalmerend, troostend. De grotendeels akoestische instrumentatie sluit aan bij Laura’s folkverleden, terwijl de productie tegen de trip hop aanleunt. Zoals altijd is de ster van de show Laura’s stem. Soothing is de perfecte soundtrack voor kerst, wit of niet.

My Decison, de nieuwe single van Moss is een prima plaat, uitstekend zelfs. Na het opvallende en internationale succes van Moss afsplitsing Klangstof lag er best wel iets van een druk op Moss main man Marien Dorleijn, maar van die pressie is alleen in positieve zin iets te merken. My Decisons combineert Cure-achtige waaier gitaren met een beat die aan War On Drugs doet denken en staat garant voor ruim 5 minuten luisterplezier. Moss vierde onlangs haar 12 ½ jarig bestaan met een aantal sterke optredens. Wie nog mocht twijfelen aan het belang van de band voor de Nederpop hoeft alleen maar het vers verschenen Best Of album, Collected Short Stories op te zetten voor een lesje vaderlandse pophistorie. My Decison is geen extra track op het verzamelalbum, maar de opmaat naar een compleet nieuwe, vijfde langspeler, Strike, die in februari het licht zal zien.

The Amazons is een stevig kwartet uit het Britse Reading. De band wordt door de smaakmakers van de BBC getipt als een van de acts die het wel eens zou kunnen gaan maken in 2017. In een begeleidend schrijven typeert men The Amazons als een ‘raucous rock revivalists’. The Amazons is dus lid van de ruige rock gemeente, maar helemaal recht in de leer zijn ze gelukkig niet. Uit bouwstenen, die zijn aangeleverd door bands als Arcade Fire en Queens Of The Stone Age, Biffy Clyro en U2 hebben de mannen een eigen paleisje opgetrokken waar niet alleen rockers welkom zijn, maar ook ruimdenkende muziekfans en zelfs dagjesmensen, die een song als Little Something heel goed trekken maar de rest net even te ruig vinden. The Amazons zijn zo vers dat een album nog in het verschiet ligt, wel is er een EP en een handvol singles van oplopende kwaliteit. Daarvan is Little Something de meest recente.

Als je van songs houdt die meteen inkicken hoef je niet verder te lezen. Methyl Ethel specialiseert namelijk in groeidiamandjes. Dat wil niet zeggen dat hun songs niet prettig klinken op het eerste gehoor, maar herhaling wordt beloond met nuances, subtiliteiten en slijtvaste melodieën. Ook tekstueel graaft Methyl Ethel dieper dan we ook in indie-land zijn gewend. De beste omschrijving komt van het Amerikaanse smaakmakers blog Pitchfork, ‘ dreampop for insomniacs’. Methyl Ethel is een trio en komt (net als het bevriende Tame Impala) uit het Australische Perth. Eerder dit jaar brachten Jake Webb, Thom Stewart en Chris Wright een eerste album uit, maar No 28 is helemaal nieuw, stap één in fase twee van de mondiale veroveringstocht van het trio. Hopelijk is het tweede album af en uit als Methyl Ethel op 12 maart in Paradiso staat, de plek waar de band eerder dit jaar schitterde tijdens de voorjaarseditie van London Calling. Onze Vlaamse vrienden kunnen een dag eerder terecht in Muziekcentrum Trix in Antwerpen.