Author: Flip van der Enden

The Red Hot Chili Peppers luiden de release van hun 11e studio-album in met de single Dark Necessities, een funky, mid tempo zomerkoninkje van een minuutje of vijf dat voortborduurt op in het verleden behaalde resultaten. Dark Necessities is dus geen spectaculaire single, maar wel een die ons er aan herinnert waarom we ooit en masse zijn gevallen voor de gepatenteerde hutspot van punk en funk en Californische decadentie. Die reminder was even nodig want het is alweer vijf jaar geleden sinds er iets nieuws kwam uit het Peppers kamp. Dat de single bekend in de oren klinkt wil overigens niet zeggen dat het hele nieuwe album een herhaling van zetten wordt. The Getaway is het eerste Peppers album in een kwart eeuw dat niet is geproduceerd door Rick Rubin. Deze keer is de band in zee gegaan gegaan met Danger Mouse en Nigel Goodrich van Radiohead, twee producers met doorgaans een zucht naar avontuur. Op 17 juni weten we meer, want dan verschijnt het album. Een week eerder staan de Peppers op Pinkpop, maar dat wist je al.

Ook single nummer drie van Amber Arcades mag er zijn. Fading Lines grijpt meteen de aandacht met zijn sterke gitaarintro en laat je niet meer los tot Annelotte de Graaf haar zegje heeft gedaan. Amber Arcades trok veel aandacht, in binnen en buitenland met Turning Light. Het is altijd maar afwachten of zo’n innemend debuut een lucky shot is of de voorbode van nog veel meer moois. Het laatste blijkt het geval. Niet alleen heeft Amber Arcades vanaf de eerste zet een eigen sound, ook is er sprake van een stijl die niet direct herleid kan worden tot een of andere voorganger. Wat je wel kunt zeggen is dat de elektrische gitaar Annelotte’s wapen van keus is en dat haar songs zowel dynamisch als subtiel zijn. Op 2 juni vindt in Ekko/Utrecht het releasefeest plaats van het album, dat net als de single Fading Lines heet. Daarna begint de band aan een tournee door Europa om pas eind augustus terug te komen voor een show op het Amsterdam Woods Festival.

Milk Teeth is een punkband, actief sinds begin 2013 en afkomstig uit het stadje Stroud in het graafschap Gloucestershire. Aantal leden 4, Chris, Oli, Billy en Becky. Van een punkrevival is niet echt sprake momenteel, toch trekt Milk Teeth de nodige aandacht. Dat komt omdat de band een wat ruimere opvatting heeft van punk, een die ruimte laat voor variatie en avontuur. Het is ook meer de Amerikaanse punk van de vroege nineties, die de band lijkt te inspireren dan het pionierswerk van hun landgenoten eind jaren zeventig. Swear Jar (Again) is een sterk staaltje van de eigen stijl van Milk Teeth, spannend, maar relaxed met een muur van melodieuze gitaren en de lekker achteloze zang van Becky, die de boel tot een goed einde brengt.

Thomas Sanders, de zanger van Teleman heeft een stem, je houdt er van of je houdt er niet van. Een middenweg is niet mogelijk. Reken ons tot de eerste categorie, wij waarderen zijn stem zeer bijna net zoveel als de heerlijk springerige en eigenwijze liedjes die spruiten uit zijn pen en die van zijn band. Lang dachten we dat we de enige Teleman fans waren. Een eerdere single, Christine hebben we vrij grijs gedraaid, maar zonder veel bijval. Met Düsseldorf lijkt het wel de goede kant op te gaan. Laten we het hopen, want het gekke groepje uit London verdient een ieders aandacht, in ieder geval van fans van acts als Alt-J en Django Django om maar wat geestverwanten te noemen. Teleman, genoemd naar een Duitse barokcomponist is gerezen uit de as van Pete & The Pirates. Christina was de debuutsingle en openingstrack van het eerste album. Düsseldorf is het openingssalvo van album numero 2, Brilliant Sanity. Teleman maakt typisch Europese muziek, een mix van krautrock, scandi-pop en klassieke Britse beat. Keyboards domineren, maar het is dus de stem van Thomas Sanders die je pakt. Of niet.

Dat er nieuwe muziek van Radio aan zat te komen weten we sinds de band bekend maakte weer op tournee te gaan. Een tour zonder nieuw album komt nou eenmaal zelden voor. Toch verrassen Yorke & co met de rappe release van Burn The Witch. De ene dag gaat de Radiohead site op zwart (wit eigenlijk) de andere dag duikt er een clip op van een nieuw nummer. Het is de band weer gelukt om de release van hun nieuwe album niet onopgemerkt te laten verlopen. Opvallend is dat Burn The Witch min of meer gelijktijdig op Youtube verscheen en wonder boven wonder ook op Spotify! Heeft Thom Yorke zijn bezwaren tegen ‘the last fart of a dying corpse (of the music industry)’ laten varen? Heeft hij het licht gezien en beseft hij dat streamingdiensten toch echt de toekomst zijn? Laten we het hopen. En dan de muziek, hoe klinkt Burn The Witch? Zoals je zou hopen, instant herkenbaar als Radiohead, maar toch anders genoeg om van progressie te kunnen spreken. Het is een song die enerverend en verontrustend tegelijk is vol violen, electronica en gepassioneerde zang van Thom Yorke, die alleen maar lijkt te groeien in zijn rol als woordvoerder van de, zo niet belangrijkste dan toch wel de interessantste band van de laatste 25 jaar.

Yorick van Norden benadert zijn muziek met een welhaast encyclopedische kennis en grenzeloze liefde. Begonnen als 60’s adept zit Yorick tegenwoordig tot over zijn muzikale oren in de sound van de Amerikaanse westkust toen die bedacht en bepaald werd door helden als Neil Young, Jackson Brown en de onderschatte Gene Clark. Dat is de Happy Hunting Ground, waarnaar zijn jongste album is genoemd. Toevallig of niet was juist deze sound bijzonder populair in Nederland in de jaren zeventig, tijdschriften als Aloha en het toen nog jonge Oor publiceerden het ene na het andere artikel over de scene die toen het Buffalo-Byrds-Bomenbos werd genoemd, omdat veel prille bands en beginnende singer-songwriters connecties hadden met Buffalo Springfield en/of The Byrds. Genoeg geschiedenis voor vandaag, daar is Yorick ook beter in dan wij, luister maar naar Hard Road Up.

Het komt niet vaak voor dat Nederlandse acts opduiken op buitenlandse blogs, Dat heeft niet zoveel met de kwaliteit van de ‘Made in Holland’ muziek te maken, maar meer met chauvinisme van de desbetreffende blogger. Waarom zou je je ook druk maken over de Nederlandse indie-scene als je in New York woont? Daarom is het zo bijzonder dat de naam Klangstof zo vaak valt op Amerikaanse en Britse muzieksites.Koen van de Wardt kreeg een voet tussen de deur met Hostage, maar daar is het niet bij gebleven. Ook de nieuwe tracks Island en Amansworld krijgen eervolle vermeldingen. De kans dat Koen ooit nog op het Moss nest terugkeert wordt met de dag kleiner, m.u.v. misschien een reünieconcert over een jaar of tien. Het gaat Klangstof dus behoorlijk voor de wind, laten we hopen dat dat Koen inspireert om zo snel mogelijk met een heel album te komen en daar een uitgebreide tournee aan vast te knopen. Het enige optreden dat nu staat, vindt plaats op 20 mei in Paradiso in de (waarschijnlijk veel) te kleine zaal.