Author: Flip van der Enden

Better Now is de nieuwe single van Cloves uit Australië. De zangeres nam het nummer op in Londen met Justin Parker (Lana Del Rey/Sia) in de controle-kamer. Better Now is gedragen ballad over angst en onbehagen binnen een relatie.  Cloves probeert de luisteraar gerust te stellen, maar met een tekst als “I Swear That I’m Better Now” lukt dat niet erg. Better Now geeft de richting aan van het nieuwe album van Cloves, een plaat die tekstueel autobiografisch is en muzikaal geïnspireerd door o.a. Alabama Shakes en Black Keys. Cloves is de artiestennaam van de 20 jarige Kaity Dunstan uit Melbourne, Australië. Kaity heeft een donker timbre en een groot volume en zo te horen een turbulent liefdesleven. Dat Cloves ondanks haar schaarse jaren klinkt als een van wanten wetende diva komt omdat ze een harde leerschool heeft doorlopen, het kroegencircuit van haar thuisstad Melbourne. Als 13 jarige al moest ze proberen over het geroezemoes heen te komen. Het was haar stem die de aandacht trok, het waren haar songs die de aandacht vasthield. Inmiddels is Australië te klein geworden voor Cloves of Cloves te groot voor ‘down under’. Een album is in aantocht, een tour in voorbereiding.

QTY staat voor quality, de afkorting is algemeen gangbaar in Engelstalige landen. QTY is ook de aanspreektitel van Dan Lardner en Alex Niemetz, een nieuw duo dat debuteert met de single Rodeo. QTY komt uit New York. Dat willen ze weten en dat kan je horen. Rodeo is een variatie op een thema dat Lou Reed ooit introduceerde met zijn Velvet Underground en waar door Big Apple legendes als Richard Hell, Tom Verlaine en The Strokes fantasievol  op is gevarieerd. Anders gezegd QTY maakt nasaal gezongen, gruizige gitaarmuziek met de glans van neon en de geur van verval. Meer dan de single Rodeo is er nog niet. Ondanks de naam verkiest het duo dus kwaliteit boven kwantiteit. ‘File under’ veelbelovend.

Een stukje ska op zijn tijd valt niet te versmaden, niet in het festivalseizoen, maar ook niet in donkere dagen zoals deze. The Interrupters uit L.A. voldoen aan de behoefte met een sterke single van hun eerder dit jaar verschenen tweede album. By My Side heeft drie sterke troeven, een heerlijk huppeltempo, een oorwurm refrein en de stoere zang van frontvrouwe Aimee Allen. Er zijn vier Interrupters, Aimee en de gebroeders Kevin Justin en Jesse Bovine. Aimee is een vrouw met een verleden. Ze heeft goed geboerd met songs voor film en Tv (o.a Hairspray en 22 Jump Street) en prettig samengewerkt met uiteenlopende types als Black Eyed Peas, Linda Perry (4 Non Blondes) en reggae-legende Jimmy Cliff. Ook heeft Aimee een solo-album uit en wordt ze, sinds haar bekering tot punk een paar jaar geleden regelmatig gespot in het gezelschap van Tim Armstrong (Rancid), die haar band strikte voor zijn Hellcat Records. Het debuutalbum van The Interrupters verscheen in 2014, album numero dos kwam eerder dit jaar uit en is de bron van het aanstekelijke Side By Side. Het hopen is op een festival komend jaar, maar met een clubtour zijn we ook tevreden.

WEIRDO maakt zijn naam weer waar op de nieuwe single. Sapphires is een behoorlijk raar plaatje. WEIRDO is de schuilnaam van Josh Christopher (26) een producer uit het Britse Birmingham met een trip hop verleden, die zijn tijd verdeeld tussen Londen en Berlijn. De naam WEIRDO is niet zomaar gekozen. Het alias geeft Christopher de ruimte op zijn muze te volgen, waarheen zij hem ook leidt. Was WEIRDO’s vorige single een gitaarrijke rocksong in de stijl van Arctic M. en Franz F, Sapphire is heel andere koek. De song begint als een elektro-ballad en eindigt als een jazzy jam met gierende gitaren en een hyperactieve drummer (Debbie Knox-Hewson uit het Charli XCX kamp). ‘Phil Collins meets Metronomy’ lazen we op een Britse blog en zo is het. Over WEIRDO valt verder nog niet veel te vertellen, er is nog geen album aangekondigd, optredens doet hij nog niet aan, mogelijk omdat hij nog maar vier liedjes uit heeft, te weinig voor een concert. Maar het zou ons niet verbazen als we in 2017 wel heel veel gaan horen van de gekke maar zeker niet achterlijke WEIRDO.

Hoewel het barst van de bands met broers in de popmuziek zijn veel bands, die zich afficheren als broers in werkelijkheid alles behalve. The Doobie Brothers, The Righteous Brothers, The Chemical Brothers, de bandleden zijn nog geen eens familie van elkaar. Nee dan The Ruen Brothers. Henry en Rupert zijn wel degelijk broertjes. Alleen heten ze geen Ruen, maar Stansall. The Ruen Brothers hebben net een nieuwe single uitgebracht, hun vierde. Een album of EP hebben ze nog niet. Het duo komt uit Scunthorpe, een stadje in Noord Engeland. Op zoek naar inspiratie gaan de broers, beiden begin twintig behoorlijk ver terug in de pophistorie. Elektronische instrumenten lijken taboe net als moderne smaakversnellers als samplers en autotune. Wat de luisteraar wel krijgt is rootsy rock met strak gezongen koortjes, vette slidegitaar en een heldere beat. Henry en Rupert hadden zonen kunnen zijn van Chris Isaak of peetkinderen van Roy Orbison. Of, met een beetje fantasie, ondeugende neefjes van Douwe Bob.

Als je een aantal jaren uit de picture bent geweest dan moet je behoorlijk goed voor de dag komen wil je weer de aandacht trekken. Je zult de bands te eten moeten geven, die nooit meet het niveau van hun eerste releases halen. Het is dan ook met veel plezier dat we kunnen zeggen dat de comeback missie van Japandroids geslaagd is. Near To The Wild Heart Of Life laat helemaal niets te wensen over. Het is niet zo dat de makers van The House That Heaven Built de laatste jaren op hun lauweren hebben gerust. Juist niet. Brian King en David Prowse zijn constant op tournee geweest in het kielzog van hun succesvolle Celebration Rock album. Ze hebben alle vijf werelddelen aangetikt met in totaal zo’n 228 shows. Na een witje om even op adem te komen is het duo weer begonnen met het schrijven van songs voor het nieuwe album. Toen ze een nieuwe voorraad liedjes hadden, zijn ze niet meteen de studio ingedoken, zoals de meeste collega’s zouden doen, maar juist weer de baan op gegaan om de nieuwe songs de road test le laten onder gaan. Pas daarna hebben ze zich teruggetrokken in een studio om te werken aan Near To The Wild Heart Of Life, dat op 27 januari uit gaat komen en waarvan het titel nummer deze week verscheen. 3 keer raden wat de band gaat doen als het album uit is? Inderdaad op 27 april zal Japandroids te zien zijn in de Melkweg.

Vijf jaar zit er tussen het laatste album van The xx en het nieuwe, dat in januari het daglicht zal zien. Het is niet zo dat de band vijf jaar heeft gewerkt aan de opnamen van album 3, I See You. Terwijl Romy en Oliver uit hun neus zaten te eten wachtend op het verlossende woord van Jamie heeft die laatste hard aan de weg getimmerd als producer, dj en remixer. Die carrière heeft Jamie nu even on hold gezet om de draad weer op te pikken met The xx. On Hold , de eerste single van het aanstaande album is stilistisch geen grote stap vooruit of opzij. Je herkent meteen de zwoele beat van The xx en de prettige stemmen van Jamie en Romy. On Hold is dansbaar maar geen dancetrack in de EDM zin des woord’s. Het nummer, met een sample van I Can’t Go For That (Hall & Oates) heeft een lichte trip hop sfeer, Romy’s stem doet denken aan die van Tracy Thorn van EBTG en Massive Attack, terwijl Jamie’s timbre wel iets wegheeft van dat van Robbie Williams. Conclusie een redelijk sterke comeback single, maar niet een waarmee The xx hun voorhoede positie continueert. We wachten het album af.

Al zijn wij een ruimdenkend radiostation, ook wij werken met grenzen. Zo valt extreme metal buiten onze actieradius net als hitparade pop, volkszangers en de meeste hiphop. Pinguin Radio heeft een gitaar/bandjes-verleden en dat koesteren we. Dat neemt niet weg dat er af en toe een r&b of hiphop-plaat op onze radar verschijnt, die we onze luisteraars niet willen onthouden. De nieuwe single van Childish Gambino bijvoorbeeld is zo’n plaat waarbij zelfs de meest verstokte rocker zijn oren zal spitsen. Normaal rapt Gambino en goed ook, maar op Me And Your Mama zingt hij met een stem en een vuur die doen denken aan Living Colour en Lenny Kravitz in hun hoogtijdagen. De roots van Me And Your Mama liggen bij Funkadelic, de rockafdeling van George’s Clinton’s funkimperium. Oorspronkelijk heeft Me And Your Mama een lang intro, dat hebben we ge-edit zodat mister Gambino gelijk met de deur in huis valt, een robuuste gitaarrif gevolgd door een van de intensiefste zangpartijen sinds Purple Rain. Dan volgt een duizelingwekkende opbouw die eindigt in een hartenkreet van de maker. Maar dan zijn we er nog niet. Er is ook nog een part 2, dat met zijn rustgevende tempo en warme melodie volledig contrasteert met het voorafgaande, net als part 2 van Clapton’s Layla of deel 2 van Fleetwood Mac’s Oh Well. Kortom een plaat met de potentie om een classic te worden in rock zowel als in rapkringen.

Salwater was een van onze zomerhits. Lange tijd was het het enige bekende nummer van het Australische duo, maar niet meer! Deze week verscheen eindelijk de opvolger van het uitstekende Saltwater. En? En? Prima plaat weer. Instant herkenbaar als het werk van Toma en Star met zijn zwoele beat, dromerige atmosfeer, Beatle gitaren en net niet naïeve meisjeszang.

Het duo schreef Don’t Talk About You in Kopenhagen, namen de demo op in Stockholm en maakten de uiteindelijk opname in Londen. Star Kendrick en Toma Banjanin kennen elkaar al heel lang. Ze zijn opgegroeid in het stadje Noosa in Queensland aan de Australische ‘Sunshine Coast’. Hun beider ouders zijn muzikant, de appel is dus niet ver van de boom gevallen. Geowulf beweegt zich aan de poppy kant van het dreampopgenre en noemt bands als Best Coast en Mazzy Star, maar ook Fleetwood Mac als lichtende voorbeelden. Star en Toma hebben hun vaderland tijdelijk de rug toegekeerd en pendelen nu tussen Londen, Gothenburg en Berlijn. Aan optreden doen ze nog niet, waarschijnlijk vanwege een te kort aan repertoire. Het duo is nog geen jaar samen. Maar met twee zulke sterke singles op hun conto, zal dat een kwestie van tijd blijken.