Author: Flip van der Enden

Je we zijn trouw, hondstrouw mag je wel zeggen. Er is geen single van Meg Myers, die we niet hebben gedraaid. Ook de nieuwe zullen we niet links laten liggen, sterker nog we zullen niet rusten voordat Meg wereldberoemd is in de lage landen. Of hier eens een keer komt spelen. Helaas hoort de Nederlandse vertegenwoordiging van Meg’s platenmaatschappij niet wat wij horen, een 21ste eeuwse versie van Alanis M. Dus gaan we door met de strijd. De nieuwe single van Miss Meyers’ debuutalbum Sorry is misschien iets minder indringend dan het titelnummer en het overrompelende Desire. Misschien waren die songs gewoon te heftig voor een breed publiek. Motel volgt een zelfde patroon, rustig beginnen en langzaam toewerken naar de eruptie, maar die blijft dit keer binnen de perken. Dat plus een hartveroverend refrein maakt Motel misschien wel tot de beste introductie tot Meg Myers tot nu toe. En blijkt dat niet zo te zijn, dan wachten we gewoon de volgende single af.

En toen was er weer een nieuwe single van Blossoms. Het wordt wat eentonig. Om de zes weken komt de band uit Manchester met nieuw werk op de proppen. Wij luisteren huiveren en besluiten dat ook dit werkje weer uitstekend in onze kraam past. We volgen Blossoms al sinds februari vorig jaar en zijn nu vijf singles verder. In den beginne schurkte de band van zanger Tom Ogden nog dicht tegen hun Britpop helden aan. Inmiddels is er veel meer sprake van een eigen, zij het nog immer zeer Brits geluid. Blossoms toert zich drie slagen in de rondte deze zomer, vooral langs de internationale festivals. Bij ons zullen ze vooralsnog exclusief te zien zijn op Best Kept Secret.

De Aziatisch-Amerikaanse singer-songrocker Mitski brengt over niet al te lange tijd haar vierde album uit, Puberty 2. De eerste drie kwamen niet veel verder dan een feministische en avant-gardistisch rockpubliek, maar met de nieuwe single Your Best American Girl lijkt Mitski haar actieradius in één klap flink uit te breiden. De song heeft nu al meer plays en views dan ze ze ooit eerder heeft gehaald. American Girl is een onderhuidse rocksong, die door gruizige gitaren naar een climax wordt gedreven. Ondanks het gitaargeweld behoudt Mitski haar cool. Mitski Miyawaki heeft de Japanse nationaliteit, maar groeide op in de Congo, Turkije, China en New York waar ze studeerde. Your Best American Girl gaat over het voldoen aan verwachtingen van ouders en de maatschappij. En daar doet Mitski dus niet aan mee, ‘I’m Not Gonna Be What My Daddy Wants Me To Be”. Als je dit leest is het waarschijnlijk al te laat, maar Mitski is zaterdag 23/4 te zien in de kelder van Paradiso. Pubert 2 verschijnt in juni.

Om met een kritische noot te beginnen, There She Goes, de nieuwe single van Stopcontact is te kort. De hook is zo verslavend dat je meer wilt en meer. Gelukkig is er de repeat toets, maar toch. Dit gezegd hebbende; Stopcontact is misschien wel de beste onbekende band van Nederland. Beroemd en berucht in de hoofdstad en omstreken, maar daarbuiten nog grotendeels terra incognita. Dat is jammer want, niet alleen is Stopcontact heel goed, het duo is ook vrij bijzonder. Songs, sound en stijl zijn volkomen eigen. Er is dan ook geen andere band die klinkt als het Amsterdamse duo. De naam zegt het al, Stopcontact maakt elektronische muziek. Geen EDM, maar ELD, elektronische luistermuziek, soms experimenteel, vaak met humor. Invloeden lopen van Ennio tot Eno, van J.S. Bach tot Bas Bron en van James Last tot James Blake. De muzikanten, die de energiebronnen beheren zijn Dave Wismeijer (gelijkstroom) en de Russische Amsterdammer Akim Moiseenkov (wisselstroom). Niet onvermeld mag blijven dat Stopcontact ook live zijn gelijke niet kent. Het duo improviseert en experimenteert er lustig op los zodat het zomaar kan gebeuren dat een song als There She Goes twee keer zo lang duurt als op plaat.

Niet echt een officiële single en ook geen voorbode van een nieuw album, maar te lekker om te negeren. Where Are You Now is de bijdrage van Royal Blood aan de soundtrack van de Amerikaanse tv-serie Vinyl. Na een aanvankelijk opwinding lijkt de belangstelling voor de productie van Mick Jagger en Martin Scorcese wat geluwd, want niet erg realistisch. Over de soundtrack van de serie hoor je niemand klagen, dankzij een uitstekende collectie oldies, welgekozen covers en sterk nieuw werk zoals Royal Blood’s Where Are You Now.

Van een band met de naam Sticky Fingers zou je verwachten dat er een zekere liefde voor de Stones doorsijpelt in hun muziek. Niet dus. De Australiërs plunderen naar hartelust uit de pophistorie maar gaan zelden verder terug dan de late jaren zeventig. Begonnen als een stel straatmuzikanten is Sticky Fingers uitgegroeid tot alternatief feestorkest. Zeven jaar zijn de mannen uit Sydney nu actief, waarvan de laatste paar jaar ook buiten Australië. Terwijl de band op de bühne nauwelijks kwaad kon doen, bleef het op het platenfront relatief rustig. Singles als Australia Street en hun versie van Ghosttown van The Specials waren alleen bij ons te horen. Outcast At Last dat geïnspireerd lijkt door The Clash ten tijde van Sandinista verdiend een bredere ontvangst. Wij geven de voorzet, wie kopt hem er in?

Een van de minder populaire IJsbrekers van vorig jaar was het zes minuten durende countryrock epos van The Wild Feathers, The Ceiling. Wij vinden het nog steeds een sterke track, maar zijn dus duidelijk in de minderheid. Daarom lijkt het misschien niet erg verstandig om een nieuw nummer van de band uit Nashville te gaan draaien. En nog een a capella nummer ook?! Zijn ze gek geworden die Pinguins? Ja en nee. Er lijkt de laatste paar maanden iets veranderd, de wind is gedraaid. Was The Wild Feathers vorig jaar nog een van de weinige bands die zich op het countryrock pad begaven nu is er sprake van een trend. We noemen namen, Whitney, Marlon Williams, Fraser A. Gorman, er hangt zelfs een Wilco revival in de lucht. Wishful thinking? Misschien. Maar ook al zitten we er helemaal naast, Lonely Is A Lifetime is een bijzonder en breekbaar liedje dat het verdient om gehoord te worden.

Asylums is eigentijdse punkband met een ouderwetse ethos. Het kwartet uit het Britse Southend doet alles zelf, van opname tot promotie. Dat doen ze niet omdat er geen enkel label is dat ze wil hebben, maar omdat ze onafhankelijk willen zijn, financieel en artistiek. Een platenmaatschappij stopt een band als snel in een keurslijf zeker als er sprake is van succes en dat wil Ayslums dus ten alle tijden vermijden. Baas in eigen band is het streven. Het zou zo maar kunnen dat deze idealistische beslissing zakelijk heel goed kan gaan uitpakken. De meeste DIY bands doen zo erg hun beste om punk te zijn, dat hun actieradius beperkt blijft tot de reeds bekeerden. Asylums dus niet. De band maakt uitstekend klinkende platen, musiceren op hoog niveau en schrijven genre-overschrijdende songs. Het meest opvallend aan de sound van Asylums zijn de dubbele leadgitaar partijen, die een verwantschap met King Gizzard And The Lizard Wizard sugeren. Necessary Appliances is de eerste single van een eerste album dat momenteel wordt gemixt door Chris Sheldon (Foo Fighters/Drenge/Bloc Party).

One Day is single twee van Max Meser, de Spaanse Nederlander die vorig jaar zeer sterk voor de dag kwam met zijn debuutsingle, Weak For Love. Net als zijn startschot is One Day een sterk Brits aandoend duet voor zanger en elektrische gitaar, met kop en staart, een refrein dat voor herhaling vatbaar is en een klassieke brug! Het geheel duurt nog geen drie minuten. Je mag Max een traditionalist noemen. Niet alleen houdt hij zich (min of meer) aan de conventies van de klassieke popsong. Op zijn debuutalbum, Change staat ook nog een het heerlijk ouderwetse aantal van 14 songs! 14 nieuwe nummer in één worp, dat is sinds 1966 nog maar zelden vertoond! Daaruit mag je overigens ook afleiden dat Max geen gebrek heeft aan inspiratie. Hij doet het overigens niet allemaal alleen, de jonge rocker heeft een sterk team om zich heen waarvan producer Matthijs ‘Duif’ van Duivenbode niet ongenoemd mag blijven.