Author: Flip van der Enden

Jo Goes Hunting is een van de bands die is komen bovendrijven in de Popronde 2017. Dat is best knap, want het deelnemersveld is groot, maar niet onverwacht. Jo Goes Hunting (geen connectie met Jo Marches) nam ons al vorig jaar voor zich in met de debuutsingle, Act Of Leaving, een track die op Spotify al meer dan een half miljoen keer is beluisterd. We zullen het nog één keer zeggen en daarna houden we er over op, want Jo Goes Hunting is er volledig op eigen kracht gekozen. Maar, Jo Goes Hunting is een eenmanszaak. Eigenaar en uitbater is Jimmy ‘Jo’ Heuting, de broer van Rocco Heuting, de rechterhand van Torre in De Staat. Het is niet helemaal waar om te zeggen dat de muziek van beide broers mijlenver uit elkaar ligt, maar de verschillen zijn groter dan de overeenkomsten. Winner, hopelijk de voorbode van een langspeler is een ambitieuze track, een mini electro-opera vol wendingen in tempo en stijl. Speciale vermelding ook voor het (kinder?)koor op drie-kwart van de compositie en voor Jo’s zang, die doet wel denken aan de legendarische Frank Zappa. Vorig jaar stond Jo Goes Hunting op Noorderslag. Het zou verstandig zijn en terecht als het gezelschap in januari op Eurosonic mag aantreden. Jo Goes Hunting is namelijk grensoverschrijdend goed.

In de herkansing! Dakota is een hoofdstedelijke band, die een paar jaar geleden best wel wat opwinding veroorzaakte met een sterke debuut EP en een aantal imposante optredens. Een zonnige toekomst lag in het verschiet. Helaas kwamen er een paar wolken opzetten en werd het hele feest uitgesteld. Maar uitstel bleek gelukkig geen afstel, want nu is er een nieuwe EP, die meer dan uitstekend is. Technisch verantwoordelijk voor de Leda EP is Holland’s heetste producer, JJJ Sielcken, die zijn ‘magic touch’ eerder losliet op plaatwerk van Jett Rebel, Echo Movis en Lucas Hamming, om er maar een paar te noemen. De songs en sound van Dakota laat zich niet een twee drie in woorden samenvatten, maar we zullen toch een poging wagen. Met zijn melancholieke ondertoon, Afrikaans aandoende gitaarfills en subtiel stuwende ritmesectie is de single Icon exemplarisch voor de gepatenteerde Dakota-sound. Daarnaast is Icon met zijn verslavende gitaarriedel en heldere refrein ook nog eens zo’n liedje dat langzaam maar zeker bezit van je neemt. Meer van dit moois op de Leda EP.

Achter de naam Beyond The Wizard’s Sleeve verschuilt zich een duo dat zijn sporen in de pop al ruimschoots heeft verdiend. De Turk’s Cypriotische Brit Erol Alkan is een succesvolle clubeigenaar in Londen, die de eerste concerten organiseerde van LCD Soundsystem en Bloc Party. Als remixer maakte hij sterke bewerking van songs van o.a. Franz Ferdinand, Tame Impala en onlangs nog Temples. Als producer werkte Alkan o.a. met Mystery Jets. Zijn partner Richard Norris komt uit de in de UK redelijk succesvolle punkband The Grid. Zijn cv maakt melding van samenwerkingen met Joe Strummer van The Clash en Genesis P. Orridge van Throbbing Gristle. Ook heeft Norris de officiële biografie van dj Paul Oakenfield geschreven. Sinds een jaar of tien werken Alkan en Norris samen als Beyond The Wizard’s Sleeve. Na een paar EP’s en een boel remixen voor acts als Chemical Brothers, Midlake en Goldfrapp verscheen eerder dit jaar eindelijk een album. The Soft Bounce verdient meer aandacht dan hij tot nu heeft gekregen. De mix van 60’s psychedelica, 90’s dance en tijdloze popsongs is namelijk zeer geslaagd. Een tip voor fans van Haelos en Moderat bijv. Arkan en Norris kunnen dus heel veel, zingen zit daar niet bij. Voor die taak hebben ze een aantal fijne chanteuse gecharterd zoals de Amerikaanse singer-songwriter Holly Miranda. Zij tekende voor tekst en zang van Black Crow, een song die klinkt alsof The Moody Blues en Massive Attack samen een James Bond tune hebben gemaakt.

5 jaar in de maak, album 3 van Bon Iver, maar als er dit jaar één album verschenen is dat het wachten waard was, is het wel 22, A Million. Knap is dat de band (of eigenlijk main man Justin Vernon) zich zelf opnieuw heeft uitgevonden, zonder dat hij zijn oude fans van zich heeft vervreemd. Je zou kunnen zeggen dat Vernon zijn fans heeft opgevoed en voorbereid op zijn nieuwe album. Debuteerde Bon Iver in 2008 met een organisch album, vol akoestische luisterliedjes, die aan waarde wonnen door de context waarin het album tot stand was gekomen. In zelf gekozen isolatie in een oerbos ergens in de VS. Als er al een genreaanduiding toepasselijk was voor het persoonlijke en indringende album dan was dat folk. Album twee was heavier, elektrischer maar week verder niet heel erg af van het debuut. Album drie is elektronisch, duidelijk een product van de studio. Fans waren echter voorbereid op de verandering. Na zijn samenwerking met James Blake en vooral met Kanye West was al duidelijk dat Bon Iver/Justin Vernon de laptop als instrument had ontdekt en de mixtafel. De enige bossen waarop Vernon uitkeek tijdens de opnamen van 22 A Million waren bossen kabels. Toch zijn For Emma, Forever Ago en 22 A Million duidelijk het werk van de zelfde maker, een waarvan we nu zeker weten dat hij een van de belangrijkste muziekmakers is van dit tijdsbestek.

Deep Sea Arcade maakte zo’n vier jaar geleden een goede eerste indruk met het album, Lonely In Your Arms waarvan songs als Black Cat en Seen No Right respectabele hits werden, stijl Australische indie met hoge meezingfactor. Nieuw werk liet zo lang op zich wachten, dat we de band eigenlijk alweer een beetje vergeten waren. Onterecht blijkt nu want niet alleen is Deep Sea Arcade terug, ze zijn er duidelijk op vooruit gegaan. Learning To Fly  (geen cover van het gelijknamige Tom Petty nummer) klinkt om te beginnen als een klok met zijn strijkers-intro en engelachtige koortjes. Dan valt er een beat in en volgt er een muzikaal opwindend werkje, dat eindig met een climax vol gitaren en vintage synthesizers, die space-sounds produceren die rechtsstreeks gelift lijken uit jaren 50 SF films. Details over het nieuwe album zijn er nog niet, behalve dan dat de plaat begin 2017 het licht zou moeten zien.

Soft Hair is de naam van een superduo dat bestaat uit LA Priest en Connan Mockasin. Wie beide heren een beetje heeft gevolgd, weet dat we hier niet te maken hebben met doorsnee artiesten. LA Priest is een Brit, die speelse, springerige synthipop maakt. Zijn Onio hebben we vrij grijs gedraaid. Mockasin komt uit Nieuw Zeeland. Hij maakt sfeervolle, freaky luisterpop eveneens met behulp van vintage en eigentijdse electronica. Zijn bekendste song heet I’m The Man That Will Find You. De samenwerking tussen deze eigenzinnige artiesten klinkt precies zoals je zou verwachten, toegankelijk en vervreemdend tegelijk, speels, maar ook neurotisch. Stel je Prince voor met andere drugs dan pijnstillers. Er lijkt een album aan te komen van het illustere duo, want inmiddels is er een tweede track online verschenen. Het grote publiek zal de kriebels krijgen van Soft Hair, de connaisseurs daarentegen zullen hun vingers aflikken.

Cloud Nothings komt uit Cleveland, een stad die wel genoemd wordt als bakermat van de rock ‘n’ roll. Niet dat er veel beroemde bands komen uit de op één na grootste stad van Ohio, maar omdat een radiostation in Cleveland de allereerste rock ‘n roll show uitzond, The Moondog House van Alan Freed. Met enig goede wil kan je nog wel wat resten oer rock ‘n’ roll detecteren in de muziek van Cloud Nothings, een straf tempo, prominente gitaren en ongeschoolde zang. Zelf prefereren de heren de term punk. De punk van Cloud Nothings is echter niet onstuimig, noodt niet uit tot een mosh-pit, laat staan tot stagediven. Het is meer kamerpunk wat de band van Dylan Baldi produceert. Dat doen ze sinds 2009 en met succes. Begin volgend jaar komt er een nieuw album, Life Without Sound, het wordt hun 5e. Het album markeert ook de komst van een tweede gitarist, Chris Brown, die live al wel van de partij was.

Twee Hollandse helden op één plaat, Carol van Dyk en Peter Te Bos! Carol’s Bettie Serveert is een van de weinige 90’s bands, die niet door de tijd zijn ingehaald. Ook de punk van Peter’s Claw Boys Claw -actief sinds de vroege jaren 80-  is slijtvast gebleken. De Betties en Te Bos rocken er ouderwets lustig op los in een song, die sterk aan July Talk doet denken, maar dat zal toeval zijn. Love Sick maakt deel uit van een spiksplinternieuw album van Bettie Serveert, Damaged Goods, dat later deze maand uitkomt. Hopelijk komt op dat album ook de vorige Bettie single de prachtbalad Never Be Over, dat tot nu toe nog steeds albumloos is. Bettie Serveert toert (helaas zonder Te Bos) eind dit en begin volgend jaar door Nederland.

Weer zo’n band die uiterst karig is met info. Maar wie googelt, vindt meestal wel wat. Zo ontdekten we dat North Downs de benaming is van een streek in de buurt van The White Cliffs Of Dover. Waarschijnlijk komt de gelijknamige band dus uit Engeland. Ook ontdekten we dat Nothin’ geen eigen nummer is, maar een cover. En nu wordt het interessant, want de zwoel klinkende licht funky electro-poptrack met meerstemmige zang en smaakvolle gitaarinvulling is oorspronkelijk van Townes Van Zandt. Van Zandt is een legendarische -want veel te vroeg overleden- Texaanse singer-songwriter, vriend een zeer gewaardeerd collega van Willie Nelson en Kris Kristofferson. Wat moet een een vooralsnog obscure Britse danspopact met een song van een bi-polaire country artiest uit Austin? Waarschijnlijk was het het onderwerp van Van Zandt’s song -afkicken en overleven- dat de doorslag gaf. Van de oorspronkelijke tekst gebruiken de North Downers alleen de eerste en laatste twee coupletten, de melodie laten ze vrijwel helemaal los. Wel is de fatalistische sfeer, die zo kenmerkend is voor het werk van Van Zandt overeind gebleven. Al met al een boeiende release deze debuutsingle van North Down.