Author: Flip van der Enden

2016, toch al een prima jaar voor fans van The Last Shadow Puppets krijgt ook nog eens een prettig staartje. Ondanks een toernee die Miles en Alex dit jaar tot in elke uithoek van de wereld bracht, heeft het duo toch nog kans gezien een nieuwe EP op te nemen, live in één dag. Van de zes tracks van de The Dream Synopsis EP zijn er twee remakes van songs van het laatste Puppets-album, Aviation en het titelnummer.

De resterende vier zijn covers, odes aan helden, zoals daar zijn The Fall, Jacques Dutronc, Glaxo Babies en Leonard Cohen. Van de Canadese bard, die niet zolang geleden 82 is geworden hebben Kane en Turner Is This What You Wanted gecoverd. Het origineel staat op Cohen’s 5e album New Skin For The Old Ceremony uit 1974. De versie van The Last Shadow Puppets is tekstueel trouw, maar biedt muzikaal een andere interpretatie. Cohen’s origineel is verbeten en kaal, de versie van The Puppets is berustend en breed georkestreerd. Een prima afsluiter van een uitstekend jaar.

Georgie is een nieuwe ontdekking van Matthew E. White, de eigenzinnig Amerikaanse platenmaker, die we kennen van songs als Big Love en Rock ‘n’ roll Is Dead. White tekende de 21 zangeres op zijn Spacebomb label en produceerde haar eerste single. Dat White een koning is op de knoppen weten we sinds zijn productie van het debuutalbum van Natalie Prass. Van recenter datum, maar niet minder mooi is het nieuwe album van het Franse Cocoon, waar White zijn stempel op drukte. De lat ligt dus hoog en daar blijft hij, want de eerste kennismaking met Georgie uit het Britse Nottingham is een aangename. Zoals de meeste acts die opereren onder White’s hoede is ook Georgie fan van de seventies, Fleetwood Mac, Carole King, CSNY, van die dingen. En dat hoor je, zij het dat Company meer aan Amy Winehouse doet denken dan aan genoemde namen. Georgie loopt momenteel stage als voorprogramma van Jake Bugg en/of Blossoms en lijkt ons een perfecte act voor Eurosonic.

Pip Blom is een jonge Amsterdamse zangeres/tekstdichter/rocker. Het vreemde verschijnsel doet zich voor dat Pip vooralsnog meer succes heeft Engeland dan in eigen land. Dat moet zowel een enorme kick zijn als een lichte teleurstelling. De reden voor de verschil in receptie kan zijn dat Pip’s muziek tekstgericht is. Wij Nederlanders luisteren niet zo vaak naar teksten. Voor ons is de Engelse taal onderdeel van het fenomeen popmuziek, net als de elektrische gitaar. Als het maar lekker klinkt zijn wij al snel tevreden. In Engeland echter, waar ieder woord wordt gehoord, liggen de zaken heel anders. Daar kom je moeilijk aan de bak als je onzin uitkraamt, maar kan je ook succesvol worden juist vanwege je teksten (theoretisch kan je zelfs de Nobelprijs voor literatuur winnen ;). Voorwaarde is wel dat je een beetje fatsoenlijke muziek maakt en dat doet Pip, een soort talking rock met echo’s van PJ, Lou R, en Bob D. Pip Blom is 20 en kind van ouders, die bekend zijn met de muziek en mediawereld. Zij is dan ook niet zonder bagage en begeleiding aan haar avontuur begonnen. Pip doet verslag van haar avonturen op Tumblr onder de titel, ‘the road to Glastonbury’, een leuk, leesbaar en leerzaam feuilleton. Op 27 oktober presenteert Pip haar nieuwe (vinyl) single in Paradiso. Gaat dat zien, gaat dat zien voordat ze een omgekeerde Brexit doet.

Miss Me is de debuutsingle van Harlea, een 22 jarige rockette uit Birmingham U.K. De gitaren vliegen laag en luidruchtig in Miss Me, in een stijl die door Britse blogs een mix wordt genoemd van Arctic Monkees en The Kills. Miss Me is een liefdeslied waarin bezongen wordt hoe liefde kan verworden tot obsessie. Internet is karig met info over Harlea, waarvan we dus eigenlijk allen maar haar (artiesten?) naam en leeftijd weten en plaats van residentie. Maar, afgaande op dit eerste levensteken gaan we nog veel horen van Harlea en zal het steeds moeilijker worden om haar identiteit geheim te houden.

Er wordt wel geopperd dat de songs van Bazart best veel op elkaar lijken. De repliek is dat de Belgische band een eigen stijl heeft, een unieke stijl mogen we wel zeggen, want er is geen enkele band die klinkt of klonk als Bazart. Onze zuiderburen vielen vrijwel meteen voor de woord en toonkunst van het vijftal. Hier in Holland hadden wat we langer nodig. Het Nederlandse label van Bazart dacht dan ook dat het een fanclubactie was toen de single Goud begin dit jaar de top bereikte van onze Graadmeter. Het was echter puur enthousiasme van onze luisteraars, waardering voor de mooie melodie, de intrigerende tekst en de verfijnde productie. In minder dan een jaar is Bazart uitgegroeid van vreemde eend in de bijt tot festivalattractie van de eerste orde. Vorige week is het debuutalbum uitgekomen van Matthieu, Simon, Oliver, Daan en Robbie met daarop meerdere melancholieke meerstemmige meesterwerkjes zoals Tunnels, Chaos, Goud en de nieuwe single Nacht.

Joyce Manor is een Amerikaanse emo band , of nu die term min of meer in onbruik is geraakt een pop-punkband.  hun thuisstaat California en Epitaph het label dat net hun vierde album heeft uitgebracht. Dat album, Cody is een flinke stap vooruit, tenminste als je een heldere productie, slimme songs en verstaanbare teksten belangrijk vind. Sinds hun hard-core start in 2011 is Joyce Manor steeds toegankelijker geworden, met hun nieuwe album richt de band zich niet meer alleen op het punkpubliek, maar op iedereen die houdt van door gitaren aangedreven powerpop met teksten over ouder worden, angsten, Kanye West en John Steinbeck. Producer van het potentiele cross-over succes van Joyce Manor is Rob Schnapf, die eerder vergelijkbare wonderen verrichtte voor Beck en Elliott Smith.

Beter dan de band zelf doet in de bijsluiter van hun nieuwe single/clip op Youtube kunnen wij het niet verwoorden, “ We zijn geen post-punkband of een retro glam revival groep. We proberen niks opnieuw tot leven te wekken. Savoy Motel speelt southern rock in een modere traditie.” Southern rock is, voor wie dat niet weet, een genre dat rond 1970 ontstaan is in het zuiden van de V.S. Southern rock bands spelen muziek, die net zozeer gevoed wordt door country als blues invloeden. De beste southern rockbands lonken zelfs met jazz. Veel southern rockbands hebben twee drummers, bijna allemaal hebben ze twee of meer gitaristen. Ook Savoy Motel uit Nashville sluit hun sterke nieuwe single, Sorry People af met een dubbele gitaarsolo. Verder houdt Savoy Motel zich niet aan de spelregels. Er is nooit eerder een southern rock band geweest met een vintage ritmebox (een Maestro) of synthesizers. Vrouwen in de gelederen anders dan achter een microfoon is ook een nieuwigheid in het genre net als de lekker lijzige zang, die meer weg heeft van Talking Heads dan van southern rockhelden Lynyrd Skynyrd.