Author: Flip van der Enden

Dat Thieves in de bandnaam moet ironisch bedoeld zijn. Nothing But Thieves is namelijk een van de meest oorspronkelijke bands die momenteel actief zijn. Het bewijs, indien niet eerder geleverd is de nieuwe single van de Britten. Excuse Me is een meer dan uitstekende song die niet direct te herleiden is tot een bepaalde bron. Onze liefde voor de dievenbende uit Essex moge duidelijk zijn. De band maakte zijn Nederlandse podiumdebuut op ons feest in Paradiso vorig jaar en Excuse Me is de 5e track die we van ze draaien. Alle songs staan op het vorig jaar verschenen debuut van Nothing But Thieves. Meestal vinden we het na drie singles van een album wel welletjes, maar de singles van Nothing But Thieves zijn allemaal anders en allemaal goed. En niks ten nadele van Tripswitch, oud-IJsbreker Wake Up Call en Ban All The Music, maar Excuse Me is misschien nog wel de beste en oorspronkelijkste track van het imposante debuutalbum van Nothing But Thieves.

Triphop, ken je die uitdrukking? Als je de jaren negentig hebt meegemaakt zeker. Grote kans dat je dan albums in de kast hebt staan van Portishead en Massive Attack, net als de leden van Haelo. Het zal niemand ontgaan zijn dat de jaren negentig bezig zijn aan een comeback. Niet alleen muzikaal maar ook wat mode betreft. Zo gaat dat. Er komt een moment dat een generatie oud genoeg wordt om nostalgische gevoelens te koesteren. Dat geldt overigens niet voor Arthur, Dom en Lotti, die kwamen nog maar net kijken toen feestgangers weer een beetje neerdaalden op de klanken van songs als Glory Box en Teardrop. Dat verklaart ook de voortvarendheid waarmee het trio de muziek naar hun hand zet. Haelos is zeker geen eerbiedig naboots -orkest, eerder een een stel jonge honden dat zijn voordeel doet met een stijl die tegelijkertijd een herwaardering toe is en wel wat vers bloed kon gebruiken. Haelos treedt ook op, heel veel zelfs. Helaas (nog) niet bij ons.

Twee aan elkaar gewaagde gitaren, een bassist die regelmatig vergeet dat de traditie voorschrijft dat bassisten cool en ongenaakbaar horen te zijn en een drummer die gelukkig een uitlaatklep heeft gevonden voor zijn tomeloze energie anders was hij waarschijnlijk in aanraking gekomen met justitie. De naam van de band is Orange Maplewood. Het kwartet met wortels in het oosten en connecties met (alweer) het Conservatorium van A’dam, heeft een nieuwe EP uit met drie opmerkelijke nummers in een stijl die het midden houdt tussen grunge en Britpop, tussen post-rock en powerpop. Sorry (I Never Believed In A Rock ‘n Roll Star) is het openingsnummer van de EP en voor wie het debuutalbum uit 2014 heeft gemist een prima introductie tot de stevig rockende band.  Orange Maplewood wil de start van een nieuwe fase in hun bestaan niet onopgemerkt voorbij laten gaan en heeft daarom een releasefeestje georganiseerd en wel op 1 april (geen grap, wel leuk) in Cinetol in Amsterdam. Op 8 april verzorgd de band de aftershow van Weezer in de HMH. Verder is de kans groot dat je Orange Maplewood deze zomer tegen gaat komen op een festival bij jou in de buurt.

Single nummer drie is scheepsrecht voor Liss. De nieuwe single van de Denen is een sterke indie-song met soul sausje en een melancholieke ondertoon die lijkt voorbehouden aan acts uit Scandinavië. Nordic soul wordt de muziek van Liss wel genoemd, een label waar de band zich niet echt door voelt aangesproken. Het Britse kwaliteitslabel XL (Prodigy/Adele/White Stripes) denkt dat Sorry van Liss uit Aarhus goed genoeg is voor een mondiale release en heeft zich over de band ontfermt. De vier leden van Liss bestaat zijn opgegroeid met een muzikale lepel in de mond. Twee bandleden hebben een vader die muziekleraar is en de anderen oudere broers/zussen met een platencollectie. De invloeden zijn zo divers als Radiohead, Prince, Massive Attack en Beastie Boys. Oorspronkelijk zaten de huidige leden van Liss in verschillende bands, die dezelfde oefenruimte deelden. Ze namen een gezamenlijk een nummer op, een vriend maakte er een clip bij en Liss was geboren. Sorry is dus de derde single van de Denen, een EP zal later dit jaar worden uitgebracht door XL.

We kwamen Olympia tegen op de playlist van Tripje J, onze ‘grote’ broer in Australië en werden meteen verliefd op haar nieuwe single, een track die klinkt als een kruising tussen Blondie en Garbage met als bonus een prima gitaarsolo, die door de dame in kwestie zelf wordt gespeeld. Prima song en uitermate geschikt voor onze doeleinden. Alleen is Smoke Signals hier niet uit. In zo’n geval doet Facebook wonderen, mailtje naar haar en binnen 24 hadden we het nummer binnen. Olympia is het alias van Olivia Bartley, een zangeres-componiste-gitariste uit Melbourne met drie singles op haar naam en een album in het verschiet. Olivia schrijft persoonlijke songs met literair getinte teksten, die ze brengt op een bed van (vintage) synthesizers en elektrische gitaren. Live krijgt de multi-instrumentaliste assistentie van een ritmesectie. Australië is momenteel na de VS en Engeland de belangrijkste bron voor onafhankelijke en kwalitatief hoogstaande popmuziek. Het zoveelste bewijs van die stelling is Olivia Bartley a.k.a. Olympia en haar nieuwe single Smoke Signals.

Wie is Mark Pritchard en hoe kent hij Thom Yorke? Pritchard is een 44 jarige producer/beatmaker/remixer en dj, die in 1991 zijn eerste succes scoorde en sindsdien een enorme staat van dienst heeft opgebouwd in de alternatieve danswereld. Tegenwoordig staat Prichard onder contract bij Warp. Het contact tussen Mark en Thom stamt uit de King Of Limbs tijd, Pritchard heeft van toen een remix gemaakt van Bloom. Voor Yorke is zijn feature op Beautiful People (geen cover) geen grote stap, voor Pritchard is dat het wel. Het nummer is niet bedoeld om op te dansen, maar als uiting van persoonlijk verlies en daardoor ontstane chaos. De toon is echter niet down, maar hoopvol. Bij zo’n soort song kan je Yorke er natuurlijk goed bij hebben. Hij is de meester van hoopvolle melancholiek van optimistisch fatalisme. Het zijn goede tijden voor Radiohead fans. Eerder dit jaar doorbrak de band met Spectre een stilte die veel te lang heeft geduurd. Nu maakt Yorke met Pritchard zeer gewaardeerd zijstapje en binnenkort gaat Radiohead eindelijk weer eens op tournee. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is waarschijnlijk heel binnenkort Radiohead album # 9 een feit.

Mooi woord, Saskatchewan. Het is de provincie in Canada waar Andy Shauf vandaan komt. Andy is een singer-songwriter die zijn composities prachtig aankleed met bijzondere arrangementen. Ondanks de prominente rol voor violen en blazers zijn Shauf’s songs nooit over geproduceerd, eerder het tegenover gestelde. Shauf maakt net zozeer gebruik van leegte en stilte als van klank en ritme. Binnenkort komt er een vierde album, zijn eerste op Anti-Records, dat een naam heeft op te houden als label van o.a. Wilco, Elliot Smith en Tom Waits om maar wat verwante zielen te noemen. Andy Shauf brak vorig jaar door buiten Canada met zijn album, The Bearer of Bad News en de toer naar aanleiding van die release. Dankzij Anti zullen nu meer mensen worden geattendeerd op leven en werk van alweer een bijzondere Canadees. Mocht je je interesse zijn gewekt, op 23 mei zal Andy Shauf te zien zijn in de Paradiso.

De nieuwste traktatie uit de trommel van de Herman Brood Academie heet Palmsy. De band is nog maar twee singles oud, maar is nu al gesignaleerd door binnen en buitenlandse blogs. Een ander teken van potentie is het feit dat Palmsy de finale heeft bereikt van de Rob Acda Award in Haarlem. Het Amerikaanse blog Obscure Sound beschrijft You’re Too Cool For Me als ‘jangly indie pop and the breezy energy of pop punk”. En zo is het. Wij zouden daar alleen nog de woorden muzikaal en vernuftig aan toe willen voegen. Wat er in het water zit van de HBA weten we niet, maar het werkt wel. Net als schoolgenoten, Echo Movis en Radio Eliza zou Palmsy een opheffingsverbod moeten krijgen dat 10 jaar of 5 albums geldig is. Daarna zien we wel verder.

King Gizzard & The Lizard Wizard lijkt bezig het record van The Beatles te breken. The Fab Four had een gemiddelde van zo’n 30 songs per jaar. Zo productief is het Australische collectief nog niet, maar daar wordt aan gewerkt. Album 1 verscheen in 2012, album 8 is binnenkort een feit. Nonagon Infinity is de titel van de plaat waar Gamma Knife op zal komen te staan. Na een experimentele fase, een album met vrijwel alleen maar songs korter dan 3 minuten en een album waarop alle tracks 10 minuut 10 waren, lijken op het nieuwe album de songlengtes weer afhankelijk van de ontwikkeling van de compositie. Gamma Knife is King Gizzard & The Lizard Wizard op zijn best, een bluesy, riff rijke up tempo compositie voor drie gitaren, twee drummers, een hyperactieve mondharmonica speler en gedubbelde leadzang. De band kennende zal het nieuwe album vrij snel uitkomen en volgt er dit later jaar nog een, misschien wel twee.