Author: Flip van der Enden

Een blik op het deelnemersveld  van Popronde 2016 leert dat het heel goed gaat met Nederland Muziekland. Niet alleen is het niveau hoger dan ooit, ook de diversiteit valt op. Een oorstrelend orkest in de categorie pop met punk is het Zeelandse PEER. De jonge honden (de vier leden zijn nog onder de bierleeftijd) scholen samen sinds 2013, een jaar later hadden ze hun eerste erkenning te pakken in de vorm van een Buma Award. De Zeeland connectie leverde een plekje op Concert At Sea op, waar ze in het oog liepen van mensen met smaak en invloed zoals Jett Rebel en Peter Slager van Bløf. PEER kwam moeiteloos door de ballotage van de Popronde 2016 en maakt nu vrienden en fans overal waar ze inpluggen. PEER zit nu in een spannende fase, de naam is gevestigd op het podium, maar je bent pas echt een band als je ook de studio naar je hand kan zetten.Won’t Be There is de derde single van PEER en het bewijs dat ook die horde is genomen. Alles klopt aan Won’t Be There, de energie, de melodie, de pit en de pop. De PEER is los.

Een week of wat geleden kregen we een eerste nummer van The Jerry Hormone Ego Trip op ons bordje. Dat was een aangename verrassing. Zelden hadden we zo’n ideaal huwelijk gehoord van controverse, humor en ernst. En nog in het Nederlands ook! Titel van het lied is Dood Dood Dood. Er is nu een tweede track uit, een ode aan enen Josefien. Josefien is minder scherp op de snede, maar niet minder plezant. Op de nieuwe single klinkt zanger Jerry als de liefdesbaby van Iggy Pop en Herman Brood, terwijl de Egotrippers sterk naar garage ruiken. Hormone is een man van meerdere ambachten en ambities. Behalve zanger is hij ook schrijver van romans en korte verhalen. Voordat hij  zijn literaire talenten ontdekte, was Hormone gitarist in de polderpunklegende The Apers. Na nog wat omzwervingen in de wereld van zware gitaren, bier en tattoos besloot hij zich om te scholen van bühnebeest tot boekenworm. De Ako literatuurprijs heeft hij nog niet binnen, maar zijn naam als auteur heeft Hormone zeker gevestigd. Gelukkig kruipt ook zijn bloed waar het niet gaan kan en is hij een tweede leven begonnen als rocker-vertolker van het betere Nederlandse lied.

Even leek het er op dat Hanni El Khatib de wereld zou gaan veroveren. Behept met een sterke rockstem, meer dan een handvol goede songs en een kontje van Dan Auerbach leek zijn kostje gekocht. Wij hebben ons best gedaan en songs als Family, Moonlight en Penny waar we zelfs IJsbreker van hebben gemaakt zo goed als grijs gedraaid. Maar het mocht niet baten. We hebben de moed echter nog niet opgegeven, nog lang niet. Tegenwoordig brengt de Palestijns-Filipijnse rocker zijn songs per drie uit. Vorige week verscheen deel vier van zijn Savage Times serie. We raden alle delen van harte aan, maar op het nieuwe deel staat een song, Gun Clap Hero waarvan we hopen/denken dat het de potentie heeft om Hanni’s ster weer wat feller te laten stralen. Hanni El Khatib is zeer getalenteerde rocker, die meer verdient dan een plek in de marge of een voetnoot te zijn in de wiki-entry van Black Keys.

Astrovan is de eerste officiële single van Mt Joy. Het komt niet vaak voor dat een band opent met zo’n sterke zet. We mogen dan ook hopen dat ze niet meteen hun beste nummer hebben uitgebracht. Waarschijnlijk niet, wie zo’n sterke song schrijft als Astrovan heeft vast nog wel meer noten op zijn zang. Daarnaast klinkt Astrovan niet als het werk van een debutant, maar van een ervaren auteur. Astrovan is een riem onder het hart song voor twijfelaars en atheïsten waarin de zanger zijn twijfels uitspreekt over een eventueel hiernamaals en een blowende Jezus rondrijdt in een Chevrolet Astro, zeg maar de Amerikaanse tegenhanger van het volkswagenbusje. Mt Joy niet te verwarren met Mount Joy is een trio uit Boise -dat ligt in de Amerikaanse staat Idaho- onder aanvoering van Aaron Christensen. Ze hebben (nog) geen platendeal. Astrovan is de enige song die op Spotify staat. Hopelijk volgen er meer.

Fraai nieuw lawaai van onze favoriete Belga-rockers, The Sore Losers. Helemaal nieuw is Got It Bad niet, want het staat op de eerder dit jaar verschenen Skydogs album. Los geweekt van de andere songs komt Got It Bad helemaal tot zijn recht. Got It Bad is een vuige rocksong met een pesterig tempo en een knetterende gitaarsolo. De zang van Jan Staetemans maakt het geheel af en brengt band en song in de bloed, zweet en rock traditie, die mid sixties begon met Britse rhythm & bluesbands als Them, The Stones en Pretty Things. De Limburgse Losers hebben inmiddels drie albums op hun kerfstok en een handvol songs die ook bekend zijn buiten eigen parochie. Hoe overtuigend The Sore Losers op plaat ook zijn, en dat zijn ze, de natuurlijke biotoop van Jan, Cedric, Kevin en Alessio is niet in de opnameruimte noch in het oefenhok, maar op de bühne. Daar valt alles samen en op zijn plaats, daar komen songs als Emily, Tripper en ook Got It Bad het best tot hun recht. Goed nieuws dus dat de bende bühnebeesten in november weer gaat toeren. Daarover binnenkort meer, veel meer.

Long time no hear, maar Dirty Projectors blijkt dus nog te bestaan. De band of beter bandbaas David Longstreth acht de tijd rijp voor een nieuw offensief. Wat opvalt aan Keep Your Name, het eerste levensteken in vier jaar is dat Longstreth niet stil is blijven staan. De muziek van Dirty Projectors liet zich altijd al moeilijk rubriceren, maar Keep Your Name is zo mogelijk nog ongrijpbaarder. Het is bijvoorbeeld niet duidelijk wie er zingt. Het lijkt Longstreth, maar de zang is zo vervormd dat het ook Bon Iver kan zijn, die op zijn nieuwe album vergelijkbare stemexperimenten uitvoert of Kanye West, wiens invloed hoorbaar wordt halverwege de song als er plotseling een rapper opduikt. Van de oorspronkelijke Dirty Projectors lijkt alleen Longstreth over. Hij nam Keep Your Name op met avant-rocker Tyondai Braxton (ex Battles) en Mauro Refosco, de drummer van Thom Yorke’s Atoms For Peace. Daarnaast zijn er samples van Dan Deacon en van een ouder nummer van Dirty Projectors. Mocht er inderdaad een nieuwe Dirty Projectors album komen, dan wordt dat hun 8ste.

Temples is terug! Nu nog psychedelischer! Het Britse Temples bracht twee jaar geleden de juiste plaat op het juiste moment uit. Aangevoerd door Tame Impala beleefde de geestverruimende rock zijn eerste bloeiperiode en Temples sloot daar naadloos bij aan met songs als Keep In The Dark en Shelter Song. Hoorde Temples toen nog bij de kopgroep, na het wereldwijde succes van Tame Impala is psych-rock (en broertje garage-rock en zusje beach-pop) een van de meest beoefende genres. Verstandig dus dat Temples niet al te ver van de oorspronkelijk boodschap is afgeweken. Toch is er wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op Certainty is het accent verschoven van gitaren naar keyboards, is de sound meer sophisticated en de zang ongeveer een octaaf hoger. Frontman James Bragshaw zei in een recent interview dat hij zich heeft laten inspireren door hele oude Disney soundtracks, harmonieus maar met een duistere draai. Dat is dus aardig gelukt. Certainty is de voorloper van een tweede album van de band uit de Midlands. Een releasedatum is nog niet bekend, een titel evenmin.

Na jaren aan de rand van de afgrond te hebben geleefd, lijkt het erop dat Pete Doherty tot rust is gekomen. Zijn naam duikt nog maar zelden op in de bladen en als het over hem gaat is dat meestal naar aanleiding van zijn muziek. De vrees van veel junkies, die succes hebben is dat hun talenten hen verlaten zodra ze nuchter zijn. Hoe droog Peter precies staat weten we niet, maar zijn muziek heeft er zeker niet onder te lijden. Opvallend is wel dat de leider van rammelrock bands, The Libertines en Babyshambles tegenwoordig vooral ballads uitbrengt, introverte, introspectieve songs, die vrijwel gespeend zijn van de bravoure, die Pete’s oude werk typeert. Om te laten zien dat er sprake is van een nieuw begin, een nieuw hoofdstuk in de Pete Doherty Sage laat hij zich tegenwoordig Peter noemen, een subtiel maar belangrijk verschil. Eindelijk volwassen. Begin december verschijnt Doherty’s tweede soloalbum, Hamburg Demonstration, van dat album is I Don’t Love Anyone (But You’re Not Anyone) de officiële single.