Sturgill Simpson

Op zijn nieuwe single, Brace For Impact komt Sturgill Simpson langzaam los van zijn country-roots. Aan de twang in zijn stem en de glijdende gitaren hoor je nog wel waar hij vandaan komt, maar de klok staat op rock. Simpson is een in de VS zeer gerespecteerd vertolker van alt. Country songs. Zijn faam rust op zijn werk als voorman van de blue grass band Sunday Valley. Ook zijn twee soloalbums klonken authentiek en eerbiedig. Muzikaal dan, aan zijn teksten kon je al afhoren dat Simpson geen gewone country knakker is. Hij schrijft songs over paddo’s en reptiel-achtige aliens. Op zijn derde solo-album, A Sailor’s Guide To Earth gooit de voormalige railroad man het dus over een nieuwe boeg, hoewel zijn rock southern genoeg is om niet al zijn oude klanten weg te jagen. Een eerste teken van Simpson’s verandering van spijs was overigens al begin dit jaar te horen, zijn bluesy bijdrage aan de soundtrack van de tv-serie Vinyl. Dat nummer, Sugar Daddy staat niet op Simpsons nieuwe album, dat over ongeveer een maand zal uitkomen. Wel present op die plaat is een cover van Nirvana’s In Bloom, het definitieve bewijs dat Sturgill Simpson besmet is met het rockvirus. Welkom bij de club.

The Mysterons – Mellow Guru

‘East is east and west is west, and never the twain shall meet’. Behalve dan bij The Mysterons, het grensoverschrijdende en grensverleggende kwintet uit Amsterdam dat kruidige songs weet te brouwen van westerse en oosterse ingrediënten. Mellow Guru klinkt wat minder Bollywood aan de Amstel dan Thunderbird 1, maar de Orient blijft een belangrijke levensader voor de mystieke muziek van The Mysterons, net als de late jaren zestig toen het westen zich voor het eerste openstelde voor muzikale exotica.

The Mysterons is min of meer ter wereld gekomen als liefdesbaby van Jungle By Night en PAUW, maar stond al gauw op eigen benen. Mellow Guru is echter de laatste track waarop PAUW gitarist Brian Pots te horen zal zijn, uitslaand succes van zijn hoofdband is de reden voor zijn vertrek. Josephine, Pyke, Sonny en Peter hebben een al opvolger ingewerkt, Jordy Sanger, die live al eerder ingelijfd was. Mellow Guru is een mooi slotakkoord voor Brian en een uitstekend startschot voor nieuwe avonturen van The Mysterons.

IJsbreker: Frightened Rabbit – Get Out

Als liefde een obsessie wordt, Frightened Rabbit is niet de eerste band die over dit thema zingt, maar de Schotten geven er wel een draai aan door de geliefden van het zelfde (vrouwelijke) geslacht te laten zijn. Daar gaat de airplay in grote delen van de wereld. Get Out lijkt echter niet bedoeld om Frightened Rabbit aan een boven modaal inkomen te helpen, maar als oprechte riem onder het hart van mensen met moeite in de liefde. Toch mogen we een uitslaand succes niet uitsluiten, de inhoud van Get Out mag dan geen reguliere radio-kost zijn, de vorm van de song is dat wel.

Frightened Rabbit maakt panoramische indie-rock met een licht folky afdronk, dat laatste zal de Schotse afkomst zijn. In de sound van de band hoor je zowel de brede new wave van landgenoten Simple Minds terug als de denkers-rock van The National. De spil van Frightened Rabbit is Scott Hutchison, zijn broer Hutch is zijn rechterhand. Muziek maken onder de naam Frightened Rabbit doen de broers sinds 2003. In 2006 verscheen het eerste van de binnenkort vijf albums. Grootste tot nu toe behaalde successen zijn de songs The Woodpile en Holy, beiden van het laatste Rabbit album, Pedestrian Verse uit 2013. Get Out is de wegbereider van een nieuw album, Painting Of A Panic Attack dat over ongeveer een maand uitkomt. In ons land zal Frightened Rabbit te zien zijn in het laatste weekend van juni op Down The Rabbit Hole (waar anders?).

Methyl Ethel – Idée Fixe

Je bent niet de eerste en zal niet de laatste zijn die denkt dat Methyl Ethel de naam is van een metal band. Niet dus. Wat is Methyl Ethel dan wel? De vraag is makkelijker gesteld dan beantwoord. De bio van de band is duidelijk, Methyl Ethel is een trio uit het Australische Perth, actief sinds 2013 en één EP en een gloednieuwe langspeler rijk. Maar dan de muziek, die is bijzonder, een soort sluipende, emotioneel geladen, licht psychedelische, veelal downtempo indie rock. Of je de band trekt of niet valt en staat waarschijnlijk bij je waardering voor de lenige en indringende zang van Jake Webb, die behept is met een vrij hoog timbre. Methyl Ethel is een gitaarband, maar verwacht geen solo’s of krachtpatserij. Methyl Ethel is van de subtiele aanpak, maakt songs die hun kracht en pracht niet meteen prijsgeven. Bijzondere band dus, als hun show op de mei editie van London Calling ook maar een beetje in de buurt komt van het gebodene op plaat, dan gaan we nog lang plezier hebben aan Methyl Ethel.

Sue The Night

Niet alleen in de buitenlanden zijn girls bezig de mannelijk hegemonie te ondermijnen, ook in ons land zijn de dames sterk in opkomst. Misschien gaat het wat ver om onze huidige rockdiva’s dochters van Anouk te noemen, maar zij was wel een van de eersten in de lage landen, die bewees dat stoerheid en vrouwelijkheid best samen konden gaan, net als kwaliteit en populariteit, zelfstandigheid en succes. Sue The Night is niet de eerste, maar wel een van de beste sisters die het allemaal zelf doen. In 2014 debuteerde ze met een album waarvan maar liefst vier singles de radio haalden en één, The Whale tot ons collectief erfgoed is gaan behoren. Het typeert de werkdrift en de creatieve vonk van Sue en de haren dat er nu al weer nieuw werk in aantocht is, daarnaast laat The World Below horen dat Sue cd nummer 2 geen herhaling van zetten wordt, maar zowel een verfijninging als een variant op haar successound. Die langspeler zal nog wel even op zich laten wachten, wat geen probleem is zolang we verwend worden met songs als The World Below.

White Lung

In onze serie ‘female fronted bands’ vandaag, White Lung! Het trio, Mish Way, Kenneth William en Anne-Marie Vassiliou komt van de Canadese west-kust, Vancouver om precies te zijn. White Lung dook eerder op in ons vaarwater met de single Drown With The Monster. Als je op zoek bent naar originaliteit kan je White Lung beter links laten liggen, als je van energie houdt en volumineuze gitaren ben je bij het trio aan het juiste adres. Hungry is het openingssalvo van een nieuw offensief van de band, de release van een nieuw album, hun tweede voor Domino Records. White Lung nam het album, Paradise op in L.A. met de o.a. van zijn werk met Cold War Kids bekende Lars Stafors in de controlekamer. Als je meer wil weten over White Lung, op hun site staat een uitgebreid interview met de dames en heer opgetekend door fan, vriendin en collega Annie Clark oftewel St Vincent.

Lewis Del Mar

Lewis Del Mar is een experimenteel folkduo uit Queens, NY. Danny Miller en Max Harwood zijn als sinds de basisschool bevriend. Niet veel later begonnen ze met muziek maken. Dat gaat tegenwoordig zo lekker dat ze zijn gecontracteerd door een grote platenmaatschappij met een Japanse eigenaar. Loud(y) is hun sterkste werk to nu toe, een bluesy mix van samples, akoestische gitaar, vervormde beats en een tekst die niet zonder piepjes op de Amerikaanse radio te horen zal zijn. Het debuut van Lewis Del Mar is een 4-track EP waarvan Loud(y) het openingsnummer is. Live krijgen Danny en Max hulp van drie muzikale huurlingen Zij zullen in mei een aantal shows verzorgen in Engeland, mocht je in de buurt zijn ga ze zien, want hier broeit iets wat del eens groot kan gaan groeien.

Pretty Vicious op Pinguins in Paradiso op 30 april! 

Het Britse Pretty Vicious is de vijfde act die is bevestigd voor ons Pinguins in Paradiso festijn. Pretty Vicious is een energieke rockband, die wel wordt omschreven als een kind van Royal Blood en Arctic Monkeys. De nog jonge band -de gemiddelde leeftijd is 18- trad vorig jaar meer dan 100 keer op en was headliner op het Introducing podium van de BBC op Glastonbury. Radiosucces had het kwartet uit Wales met hard rockende songs als National Pastic en Are You Ready For Me. Een debuutalbum zal later dit jaar verschijnen op Virgin Records.

Andere bands die op 30 april spelen op Pinguins in Paradiso zijn, Shakey Graves (US), My Baby, Bombay en The Great Communicators. Meer namen volgen!

De 2015 editie van Pinguins in Paradiso met optredens van o.a. Nothing But Thieves, Blood Red Shoes en De Staat was volledig uitverkocht.
Tickets voor Pinguins in Paradiso III zijn te bestellen á €15,– elders op deze site.

Unloved

Hoezo retro? When A Woman Is Around klinkt als een song van Serge Gainsbourg, gezongen door Marlene Dietrich en geproduceerd door Phil Spector. Is u er nog? De magiër achter deze trip terug in de tijd is David Holmes, een voormalige kapper en kok die zich nu tot de crème de la crème mag rekenen op gebied van de filmmuziek. Zijn eerste soundtrack was voor de Elmore Leonard verfilming Out Of Sight (1998), meer recent is zijn score voor Good Vibrations, een film over een punkplatenzaak in Belfast. Zijn rock-credentials heeft Holmes verdiend met productie en/of mix werk voor o.a. Therapy!, U2, en Page & Plant. Unloved is voortgekomen uit een serie sessies die regelmatig werden gehouden in een bar in L.A.op initiatief van Jade Vincent en Keefus Ciana. Ciana, die triomfen viert met zijn sfeercomposities voor o.a. True Detective en Game Of Thrones leerde Holmes kennen tijdens een gezamenlijk filmklus. Beide heren zijn erg van de sfeerpop van de vroege sixties, Franse yé yé, Italiaanse filmmuziek, Amerikaanse girl groups en semi obscure, maar invloedrijke artiesten als Shuggie Otis en Van Dyke Parks. De lage door whiskey en tabak getekende stem van Jade Vincent (van Madonna’s leeftijd) is perfect voor de psychedelische nachtclub beat van Unloved. Het album is geheel in stijl analoog opgenomen, zonder gebruik van de digitale trukendoos en klinkt als een verloren gewaand meesterwerk uit 1967 of daaromtrent. When A Woman Is Around is de perfecte introductie tot de geheimzinnige wereld van Unloved.

Daughter

Elena Tonra heeft een in de popmuziek bekend dilemma. Zij en haar band Daughter zijn beroemd geworden met droevige liefdesliedjes, zo beroemd dat ze zich voorlopig geen zorgen hoeft te maken over haar financiën. Daarnaast is Elena al weer een paar jaar gelukkig met Igor Haefeli, de gitarist van Daughter. Hoe schrijf je sad songs terwijl je eigenlijk geen reden hebt om verdrietig te zijn? Elana’s oplossing is dezelfde als die van Adele en Chris Martin, fantasie en ervaring. En de afspraak met loverboy dat hij niets te vertellen heeft over de teksten, zelfs commentaar is uit den boze. Igor kan hier goed mee leven en goed van leven dus. How vormt samen met de vorige singles Doing The Right Thing en Numbers een video-trilogie, gebaseerd op een verhaal dat de Britse auteur, Stuart Evers speciaal voor Daughter heeft geschreven. De songs zijn terug te vinden op het Not To Disappear album van het Engelse trio.