Author: Flip van der Enden

Soms kan het snel gaan. Neem nou Black Honey. Het is niet heel veel langer geleden dan een jaar dat we hun single Madonna in de smiezen kregen. Bingo, dachten wij. Het bleek een begin van een waar offensief dat deze week een vervolg krijg met het wederom ijzersterke Hello Today. Bleef  Madonna een beetje bungelen, de opvolger Corrine nam veel mensen in voor de band de band uit Brighton. Met de volgende single,  All My Pride begonnen Izzy en haar band serieus te oogsten. Een show op ESNS en een blitztour door het land namen de laatste twijfels weg en nu is Black Honey een attractie van topformaat.  Hello Today is uit het zelfde hout gesneden als de voorgangers, een straf tempo, zware gitaren en zang van miss Izzy in de beste Blondie traditie. Als Black Honey zo door gaat wordt hun debuutalbum gewoon een Greatest Hits.

We overdrijven niet als we zeggen dat Diwa Meijman, de frontvrouw van Darlyn gezegend is met een van de mooiste stemmen van de lage landen. Gelukkig verbergt ze haar zangkunst niet in zwaar geproduceerde hitparade pop of vol gemetselde gitaarrock, maar heeft ze een genre gekozen dat haar de ruimte biedt om voluit te schitteren, Americana. Gelukkig gaat Darlyn niet al te eerbiedig om met de materie. Hun songs volgen het gevoel en niet de mal, de teksten gaan niet over hobo’s en cowboys maar gewoon over de liefde, een onderwerp dat onuitputtelijk is. Tot nu maakte Darlyn vooral furore als liveband, Stepping Stone is een track waarmee de band ook de ether en het internet gaat veroveren. Stepping Stone, niet te verwarren met de gelijknamige classic van The Monkees is een bluesy track waarin Diwa’s zangkunsten volledig tot hun recht komen, inclusief de gospel feel en de country snik. Bonus punten ook voor de prachtige slidegitaar, die de song naar een nog hoge niveau tilt. Een debuutalbum is in de maak.

PAUW heeft niet alleen vrienden gemaakt onder het streamende, platen kopende en concert bezoekende publiek, ook veel collega’s blijken geporteerd van de huismerk retro-psycho van de band uit Haaksbergen. In het begin van hun bestaan kreeg PAUW al een duwtje in de rug van Temples, nu blijken ze ook vrienden voor het leven met Mystery Jets. De band tussen beide bands heeft zijn beslag gekregen op een nieuwe EP waarop PAUW een liedje doet van Mystery Jets en vice versa. PAUW covert Bubblegum en Mystery Jets High Tide. Leuk is dat de originelen ook op de EP staan. Dat maakt vergelijken mogelijk, en het is niet alleen chauvinisme als we zeggen dat PAUW’s Bubblegum beter is dan het origineel. De track laat sowieso horen dat PAUW reuzensprongen aan het maken is, de sound nadert perfectie en op de productie valt ook weinig af te dingen. Misschien moet PAUW de banden met Temples ook maar weer eens aanhalen.JTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZlbWJlZC5zcG90aWZ5LmNvbSUyRiUzRnVyaSUzRHNwb3RpZnklMjUzQWFsYnVtJTI1M0E3dEh3eXhjMVU0ZXJXNVNRVHlqZDRQJTIyJTIwd2lkdGglM0QlMjIzMDAlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIzODAlMjIlMjBmcmFtZWJvcmRlciUzRCUyMjAlMjIlMjBhbGxvd3RyYW5zcGFyZW5jeSUzRCUyMnRydWUlMjIlM0UlM0MlMkZpZnJhbWUlM0U=

Een van de meest bijzondere releases van deze nazomer komt van GOSTO, een band rond multitalent Roel ‘GOSTO’ Vermeer. Eerdere releases van GOSTO lieten invloeden horen uit EDM en trip-hop. Zijn sfeervolle songs en GOSTO’s expressieve zang leverden hem vergelijkingen op met een modernist als James Blake en een schoolmaker als Jeff Buckley. Critici zullen er een flinke kluif aan hebben om de bronnen te achterhalen, die GOSTO inspireerden tot het maken van Tell Me What You’re Made Of. Het is wederom een down tempo song, maar de wind waait dit keer duidelijk uit het Oosten, een vrij ver oosten. De sfeer is super relaxed, bijna Zen, de instrumentatie bijna minimal, maar het effect is groots. GOSTO is al best beroemd, niet alleen hier maar ook in de ons omringende landen, deels dankzij blog tot blog reclame. En dat terwijl het debuutalbum nog moet uitkomen! Het is dan ook niet moeilijk om te voorspellen dat  2017 het jaar wordt van GOSTO.

The Great Communicators hebben een nieuwe single uit, maar die slaan we even over, want net te poppy voor onze doeleinden. The ‘Commies’ hebben ook een eerste album uit, Lucky Horse dus gingen we daar even grasduinen op zoek naar een geschikte track. Keuze ten over ontdekten we al snel. Uiteindelijk zijn we voor Loose Ends gegaan, een nummer dat alles heeft wat The Communicators zo Great maakt, messcherpe samenzang van Gaia en Arend, een geweldige melodie, een zeer spannende opbouw, onverwachte wendingen en meer energie dan een windmolenpark. The Great Communicators gingen er op ons laatste feest in Paradiso met een deel van de show vandoor. Sindsdien is de band eigenlijk alleen nog maar gegroeid en daarom een bezoekje meer dan waard. Er staat een klein dozijn shows op de bandagenda, waaronder een paar instores. Grote kans dus dat The Great Communicators binnenkort ergens bij jouw in de buurt opduiken, doe je zelf een plezier en ga ze even checken.

Even iets rechtzetten. Toen we twee weken geleden ons licht lieten schijnen op de popronde en 25 bands op de playlist zetten, die je volgens ons moet gaan checken zijn we er een vergeten. Nou ja niet zozeer vergeten, we kenden ze eigenlijk niet. Het gaat over MOOON een trio uit Aarle-Rixtel (Brabant) dat met een tijdmachine naar het jaar 1966 is gereisd en heeft daar een prima partij zon gedrogeerde garagerocksongs gescoord. Eenmaal terug in de tegenwoordige tijd hebben ze die nummers afgestoft, opgepoetst en waar nodig gemoderniseerd met als gevolg een repertoire waar bands als The Premiers, The Seeds en The Standells, of om het wat dichter bij huis te houden Q65 en Wally Tax’s Outsiders zich niet voor zouden schamen. In 1972 verscheen er een verzamelalbum, samengesteld door Lenny Kaye, die later zou opduiken in de band van Patti Smith. Op de dubbelelpee stonden wat Kaye noemde ‘Artfacts from the first Psychedelic Area 1965-1968’, voorlopers van wat een jaar of tien later punk zou worden. Inmiddels zitten we in de zoveelste ‘psychedelic area’. Mocht Lenny Kaye zich geroepen voelen om ook dit tijdperk in kaart te brengen dan kan hij onmogelijk om MOOON heen.

Na een paar singles, die niet helemaal in ons straatje pasten is Elementary Penguins weer terug op het nest. Wild Fever heeft de heerlijke onbesuisdheid van oud-IJsbreker (Everybody Knows My Name On The) Dancefloor, maar laat ook horen dat de band in de vier tussen liggende jaren flink is gegroeid. Aangedreven door een batterij blazers baant Wild Fever zich een weg door je speakers om je vervolgens stevig bij je lurven te pakken en even niet meer los te laten. Dat belooft wat voor het nieuwe album. Daar moeten we nog wel even op wachten, want de opvolger van Weekend Transition zal niet eerder dan volgend voorjaar verschijnen. Helemaal stil wordt het niet rond de EP’s of eigenlijk helemaal niet. De Amstelrockers beginnen volgende week (6/10) aan een muzikale strooptocht langs acht toppodia onder de vaandel van Pinguin Radio presenteert De Elemantary Penguins Clubtour!

LIVEDATA 06/10 Patronaat Haarlem, Haarlem 07/10 Paard van Troje, Den Haag 08/10 Simplon, Groningen 14/10 Extase Tilburg, Tilburg 21/10Hedon Zwolle, Zwolle 22/10 De Kroepoekfabriek, Vlaardingen 11/11 Club Ziggo, Amsterdam (aftershow Kensington) 07/12 Melkweg Amsterdam, Amsterdam.

Beware of Darkness, genoemd naar een nummer van Beatle George is een vrij verse bende rockers uit de V.S. uit Santa Barbara in California om precies te zijn. Het trio bracht vier jaar geleden een eerste EP uit, een jaar later gevolgd door een debuutalbum. Beide releases werden getrokken door de uitstekende single Howl. Dat Beware of Darkness niet de zoveelste West-Coast gitaarband is, moge blijken uit de bemoeienissen van Dave Sardy, een man die zijn stempel drukte op releases van o.a. Oasis, LCD Sound System en Jay Z, om er maar een paar te noemen. Dit keer werkte de band met minder prominente producers en tekende bandbaas Kyle Nicolaides zelf voor het eindproduct. Dat Beware Of Darkness zich noemde naar een song van een Britpop god is geen toeval. Ook de sound van Beware of Darkness is best Brits en doet bij tijd en wijle denken aan de urgente indie van een band als Arctic Monkeys, maar ook White Stripes heeft hoorbaar op het muzikale menu gestaan van de kleine Kyle. In de V.S. is Dope de voorganger van het door ons gekoesterde Mutafucka. Voor ons is het de opvolger.

Yasmine is een nieuw trio, dat een uitstekende eerste indruk maakt met Chocolate Fingers. Afgaande op de platte Britse tongval van zanger/gitarist Kevin van Moorsel zou je kunnen denken van doen te hebben met een orkest uit oost Londen of een andere plek in de Britse hoofdstad waar nog cockney wordt gesproken, maar het trio is dus net zo Hollands als nieuwe haring en oude kaas. Het Londense accent benadrukt de oer Engelse sound van Yasmine op Chocalate Fingers, een sound die bestaat uit min of meer gelijke delen psychedelica en new wave. Stel je een kruising voor van Syd Barrett’s Pink Floyd met Julian Cope’s Teardrop Explodes en je hebt een indruk. Redelijk retro dus, maar niet helemaal. De productie door het zwaar onderschatte team van Stopcontact is helemaal bij de tijd. Nog een paar tracks als dit plus een geslaagde popronde en we gaan nog een hoop plezier beleven van en met Yasmine.