Author: Flip van der Enden

Palace ontbeert waar heel veel Britse band in grossieren en niet zelden hun succes aan te danken hebben, bluf en branie. Niet dat we deze eigenschappen missen in de muziek van het viertal uit Londen. Het is juist verfrissend om een Engelse band te horen die het zoekt in nuances, subtiliteit en emotie. Je zou Holy Smoke zelfs een smartlap kunnen noemen, ware het niet dat er absoluut geen sprake is van vals sentiment of effectbejag. Palace is actief sinds 2014 en heeft nooit te klagen gehad over aandacht, maar de laatste tijd zitten Leo, Rupert, Will en Matt in een stroomversnelling. Die begon met de eerste single die de band dit jaar liet verschijnen, het prachtige Break The Silence, dat we begin deze zomer bombardeerden tot IJsbreker. En nu is er Holy Smoke, een song die het speelveld van Palace wederom zal vergroten. De licht introverte, bescheiden geproduceerde Britse pop van Palace laat zich uitstekend vertalen naar de bühne. De band is dan ook constant op tournee, tegenwoordig ook op het continent. In ons land zal Palace te zien zijn op het Crossing Border festival op 2 november. Daarna duiken ze de 6e op in de Stadsschouwburg in Groningen en de 9e in Bitterzoet in Amsterdam. Een aardig toertje dus, zeker voor een band waarvan het debuutalbum nog moet verschijnen.

De verrassing van NL rockjaar 2016 is misschien wel Klangstof, een band die met hun debuut zowel in eigen land als in de diverse buitenlanden de handen op elkaar kreeg. De term verrassing is misschien niet helemaal op zijn plaats, want de man achter Klangstof is alles behalve een groentje. Koen van de Wardt voldoet grotendeels aan de voorwaarden voor succes zoals geformuleerd door Malcolm Gladwell in zijn boek Outliers. Van de Wardt heeft misschien geen 10.000 vlieguren gedraaid, maar wel genoeg om zowel zijn kunst als zijn kunde te ontwikkelen en te beheersen. De eerste Klangstof releases, de singles Amansworld en Hostage riepen vergelijkingen op met Radiohead. Een compliment volgens Van de Wardt. Nu er een compleet album is blijkt dat Klangstof veel meer te bieden heeft dan variaties op door Radiohead geïntroduceerde thema’s. Om te beginnen schrijft Van de Wardt heldere songs met memorabele refreinen, die steevast naar een hoger plan worden getild door een geniaal intro, een super sterke hoek of een geïnspireerde instrumentale break. En dan hebben we het nog niet eens over de sounds die hij uit zijn synthesizers weet te toveren. Alle 11 songs op het langspeeldebuut van Klangstof zijn single waardig en roepen om aandacht. Het is niet duidelijk wat de nieuwe single wordt, misschien houden ze het wel bij vier, maar wij zijn nog lang niet klaar met de band dus hebben we onze huidige favoriet maar aan de playslist toegevoegd en dat is Sleaze.

Bands met een plaatsnaam als bandnaam zijn er ten over. Sommigen zoals Chicago en Boston komen uit de stad waarnaar ze zich vernoemden. Het gros echter koos een stad als naam gewoon voor de leuk of voor de klank. Beirut en Nazareth zijn waarschijnlijk zelfs nog nooit in de buurt geweest van de plaats waarnaar ze zich noemden. Enter St Tropez. St Tropez is een kwartet uit onze hoofdstad, dat is gerezen uit de resten van Go Back To The Zoo. Waar de naam vandaan komt? Hij zal in ieder geval niet geïnspireerd zijn door de punkscene van de mondaine badplaats aan de Côte D’Azur. Punk het woord is gevallen. St Tropez typeert zichzelf als een yachtpunkband. Die term behoeft enige uitleg. Yachtrock is een term die gebruikt wordt voor de gladde pop veelal van Amerikaanse origine, die zijn opmars maakte in de jaren zeventig en tachtig. Een beetje rockliefhebber haalde toendertijd zijn neus op voor de zoetgevooisde klanken van acts als Christopher Cross, Toto en Michael McDonald, maar tijden veranderen. De Californische softrock scene werd een jaar of tien geleden geparodieerd in een TV serie met de titel Yacht Rock. Die naam is blijven hangen en geldt voor muziek die het best kan worden genuttigd op het dek van een jacht in de haven als ware het kaviaar en champagne. De Nederlandse benaming van het genre is marina rock. Zo wordt de keuze voor de naam St Tropez al wat duidelijker. St Tropez maakt luxueuze punk. Hun punk is niet geworteld in zijn oorspronkelijk habitat van achterbuurten en binnensteden, maar heeft de glans van welvaart, de nasmaak van succes. Geen punk, maar punque. In de praktijk betekent dat een knappe productie, vrij duidelijk gearticuleerde zang en gekanaliseerde woede. Wat is er dan punk aan St Tropez? Heel wat nog, de scheurgitaren bijvoorbeeld, de baldadige koortjes, maar vooral de schijt aan de commercie. Dat laatste zet de bandnaam in een ironisch licht. Ook dat is punk.

Whiteourt is de tweede single van het nieuwe Warpaint album. De song lijkt op geen enkele manier op New Song, het nummer waarmee de meiden de komst van hun nieuwe album aankondigden. New Song is een neo disco track, die geïnspireerd lijkt door de experimenten van Tame Impala met een dansbeat. Ook Whiteout heeft een beat, maar een dansvloer zal je er niet snel mee vol krijgen. De nieuwe single van Warpaint is een meerstemmig gezongen, licht psychedelische rocksong die pas na een paar draaibeurten zijn geheimen prijsgeeft. Emily, Theresa, Jenny Lee en Stella vieren hun 12 en half jarig bestaan dit jaar. In 2008 trad de band in de openbaarheid met de EP Exquisite Corps, een eerste klap die meer dan een daalder waard bleek. Van het verzadigen van de markt kan je de meiden moeilijk beschuldigen. Het nieuwe album, Heads Up is pas hun derde. Warpaint heeft onvoorspelbaarheid hoog in het vaandel staan, liever dan het vinden en vasthouden aan een succesformule slaat de band nieuwe wegen in op zoek naar avontuur. Dit keer resulteerde dat in een album dat minder op de gitaar leunt en meer op de ritmes. Titels als Dre en Biggy, verwijzend naar respectievelijk Dr Dre en The Notorious Big verraden een hip hop invloed, terwijl reviews in de V.S. ook Bjork en Janet Jackson als mogelijke inspiratiebronnen opvoeren. Op 2 november komt Warpaint naar Paradiso. Er zijn nog tickets.

De naam Grouplove is niet toevallig gekozen, de vijf muzikanten vormden al een vriendengroep voordat ze de band begonnen. De kennismaking vond plaats op Kreta, waar de muzikanten in spe de zomer doorbrachten in een kunstenaarscommune. Voor vier van de vijf Grouplovers was de muziekbizz relatief nieuw, drummer Ryan Rabin wist als zoon van Yes gitarist Trevor Rabin al aardig van wanten. In 2012 verscheen een eerste album, vorige week kwam nummer 3 uit. Was het debuutalbum dankzij hits als Colours en vooral Tongue Tied een groot succes, plaat twee viel in minder aarde. Probleem was dat Grouplove eigenlijk twee bands was, een platte popband en een slim indie-orkest. Fans zijn ruimdenkend genoeg om beide kanten te waarderen, de rest is slachtoffer van verwarring. Op het nieuwe album, Enlighten Me lijkt Grouplove keuzes te hebben gemaakt. Werd het tweede album nog opgenomen in de nagloei van commercieel succes, de verwachtingen voor de nieuwe langspeler zijn duidelijk minder hoog gespannen. Grouplove heeft er voor gekozen het hitpad te verlaten en als indie-band verder te gaan. Een verstandig besluit, want het heeft een sterk een gevarieerd album opgeleverd, smartpop in een stijl die verwant is aan die van Foster The People en Portugal The Man. De band durft ook weer te rocken, zij het nergens zo hard en heftig als op de uitstekende single Traumatized.

De debuut EP van Pumaroso is een feit. De release telt vier songs, de hits Priestess en Cecile, een demo van Sinking Heart en de nieuwe single Honey. Honey is Pumarosa zoals we ze graag horen; een eigentijdse update van het klassieke 80’s new wave geluid, een gemoderniseerde en opgevoerde Siouxie zeg maar. Over de kwaliteit van de debuut EP van Pumarosa hebben we niks te klagen, wel hadden we graag wat meer nieuw werk gezien dan een demo een slechts één nieuwe track. Waarschijnlijk heeft de band het te druk met spelen om de studio in te duiken en een fatsoenlijk album op te nemen. Maar er gloort hoop aan de horizon, de ogenschijnlijk oneindige tour lijkt eind oktober te worden stilgezet. Na een welverdiende rust hopen we dat Isabel en haar boys dan eindelijk de kans krijgen en grijpen om al die toptracks, die van hun shows zo’n succes maken vast te leggen voor het nageslacht.

Tien jaar geleden trok Jason Lytle de stekker uit zijn band Grandaddy. Redenen waren er ten over. Ondanks het succes was Grandaddy nooit een vetpot. Het constant op tournee zijn had zijn tol, drank en drugsgebruik dreigden problematisch te worden. Kortom de gebruikelijke problemen, die je krijgt als je tien jaar lang op elkaars lip leeft. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus kwam de band in 2012 weer voor elkaar voor wat een korte reünietour zou moeten worden. Lytle maakte er geen geheim van dat geld zijn belangrijkste motief was voor de doorstart. Al snel bleek dat het publiek het fantastisch vond en de band niet minder. Toch wilde Lytle niet terug naar het oude stramien van nieuw album tournee, nieuw album etc. Nieuw album okay, maar niet die hele heisa daarna. Dat was het plan. Dus ging de band deze zomer op minitournee in Europa zonder nieuwe plaat. Wie getuige was van het Grandaddy optreden in Paradiso had de avond van zijn leven en zal hopen dat een volgend bezoek niet weer zo lang op zich zal laten wachten. De shows blijken ook Lytle’s muze te hebben geprikkeld, hij is weer songs gaan schrijven. Twee van die nieuwe songs zijn nu uit op single en laten een Grandaddy in topvorm horen. Volgend jaar volgt een compleet nieuw album op 30^th Century Records, het label van fan van het eerste uur, Danger Mouse. Of de band dan ook weer gaat toeren? In principe niet dus, maar wij denken stiekem van wel, want niets is zo verslavend als succes.

Elohim is Hebreeuws voor goden. Elohim is ook de artiestennaam van een jonge electro-artieste uit L.A. waarvan we de echte naam niet hebben weten te achterhalen. Net als Sia en Daft Punk is ook Elohim er veel aangelegen om onherkenbaar te blijven. Op foto’s heeft ze of een hamstermasker op of gaat haar gezicht schuil achter haar lange donkere lokken. Elohim debuteerde met Xanax, een popliedje over angstaanvallen waarvan de serieuze tekst nogal contrasteert met de niks aan de hand melodie en de lichte productie. Later werk is eveneens tekstueel interessanter dan muzikaal. Het was dan ook zonder veel verwachting dat we Hallucinating aanklikten. Maar goed dat we het hebben gedaan anders hadden we een van de leukste singles van de lange hete zomer van 2016 gemist. In Hallucinating zingt Elohim dat er waarschijnlijk iets in het water zat waardoor ze is gaan hallucineren. Wat weten we niet, maar het werkt wel. Onder invloed waant de artieste zich in Mexico waar ze wordt binnengehaald door een vrolijk trompettend mariachi-orkest, een enthousiaste violist en een feestelijke menigte, de droomster ondergaat alles met de blijde verwarring van een Alice in Wonderland en wij met haar.

Attitude is een niet te onderschatten onderdeel van de rock ‘n’ roll beleving. Het was attitude waardoor Elvis King werd en niet Bill Haley. Het was attitude dat The Stones de reputatie bezorgde van ‘greatest rock ‘n’ roll band in the world’, en zonder attitude was The Sex Pistols niet veel meer geweest dan een rock en rommelband. Aan attitude ook geen gebrek op de nieuwe gelijknamige single van WEIRDO, een mysterieus project van een in Berlijn wonende Brit. ‘If You Want Attitude I Give You Attitude’ zingt hij wiens naam niet genoemd kan worden omdat hij die liever geheim houdt. Attitude is de derde release van WEIRDO en met afstand de beste. Waren de eerste twee singles aardige oefeningen op het vlak van dansbare pop, Attitude, door de anonieme artiest gezongen met een van de Britpop bekende bravoure is een puntige, rijk geïllustreerde rocksong, die de oren doet spitsen en het vermoeden voedt dat WEIRDO misschien wel gek is maar niet achterlijk. Kwestie van attitude.