Author: Flip van der Enden

Mocht je Private Island willen googelen, doe dat dan thuis en niet op je werk, want je krijgt resultaten die je imago onder collega’s waarschijnlijk geen goed zullen doen. Gelukkig hoef je de band ook niet op te zoeken, want dat hebben wij al gedaan. Daarom kunnen we vertellen dat ze met zijn zessen zijn, oorspronkelijk uit Utah komen, maar tegenwoordig uithangen in Sunny California. Belangrijkste leden zijn zanger/tekstschrijver Tony Petterson en gitarist Brody Patterson. Private Island is een sprokkelrock band van het zuiverste water en Drugs een sterk staaltje van hun handelswaar. De single is een vrij conventionele song, eigentijds in zijn uitvoering met hoge herenstemmen, aangekleed met achtergrondkoortjes, Hawaii en rockgitaar, funky basbreak, Phil Collins (!) drums en een melodie die wel een paar jaartjes meekan. Als we er een sticker op zouden moeten plakken wordt het iets als indie-hippie, indie vanwege de afwezigheid van commerciële ambitie, hippie door het losse elan waarmee een en ander wordt uitgevoerd. Over langspeelplannen is nog niets bekend, laat staan over eventuele bezoekjes aan het oude continent. We houden het voor je in de gaten.

Mensen luisteren naar punk om heel veel redenen, virtuositeit zit daar zelden bij. De lol van punk is juist dat je helemaal niet zo goed hoeft te kunnen spelen, het gaat om attitude. Dat neemt niet weg dat er punkbands zijn met de chops van een jazzrockband. Zoals Parquet Courts, dat een nieuwe single uit heeft die drijft op een virtuoos gespeelde gitaarlick. Tom Verlaine’s Television met een country twang, zo iets. Berlin Got Blurry is de opvolger van Dust wat de eerste single was van de alweer vijfde langspeler van de band uit Brooklyn. Album is Human Performance gedoopt en zal op 8 april het levenslicht zien. Het heerlijk achteloze Stoned & Starving is nog steeds het sterkste liedje van Parquet Courts, maar Berlin Got Blurry komt aardig in de buurt en voedt het idee dat Human Performance zo niet een dan wel het hoogtepunt wordt van de nu zes jaar omvattende levenscyclus van de punkband.

Gallivanting betekent iets tussen flirten en flaneren in. Gallivanting is de titel van de tweede single van het debuutalbum van Adam & The Relevants, een gitaarband uit de randstad. De band begon goed in 2013 met een EP, die met Live Forever een indie evergeen herbergde. En toen gebeurde er lange tijd niks. Maar op 12 maart is het eindelijk zover en komt het officieel eerste album uit. Dat heeft dus even geduurd, mogelijk omdat de band moest sparen voordat ze genoeg geld hadden om hun favoriete producer in te huren, Xavier Stephenson, die als engineer zijn sporen ruimschoots heeft verdiend, maar nu dus ook als producer beschikbaar is. Voorwaarde is wel dat hij de muziek mooi moet vinden en de band goed genoeg. Zijn antwoord in geval van Adam & co was dus ja en ja. Dat biedt ons de mogelijkheid om de naam Adam & The Relevants in één adem te noemen met die van aantal oud-cliënten van mister Stephenson, zoals daar zijn Editors, Joy Formidable en Beyonce, Eric Clapton, U2, Elton John en Rihanna!

De Haagse scene heeft een nieuw zeskoppig rockmonster gebaard. Het muzikale beest is Mik Adrian gedoopt. Geboortedatum 1 januari 2014. Aan het roer van het onstuimige stel staat Michiel Kleykamp, een van jazz naar rock omgeturnde rasentertainer. In de eerste twee jaar van hun bestaan heeft de band hard gewerkt aan hun live-shows. Nu de bühne geen geheimen meer kent, richt men de blik op de studio. De debuutsingle van het zestal is een fijne dansrocker met wortels in de seventies en eighties. Het is vrij zeker dat Michael platen van Prince en Hall & Oates in de kast heeft staan. Zoals Thunderbird laat horen is Mik Adrian alles behalve een coverband met eigen songs, de debuutsingle is speels, opwindend en overtuigend, eigenschappen die nog eens extra worden benadrukt door de uitstekende clip.

.

Birth Of Joy heeft zojuist een vijfde hoofdstuk toegevoegd aan hun successtory. Get Well heet de opvolger van Live At Ubu, die werd opgenomen in het tweede vaderland van de ADHD rockers, Frankrijk. Het wordt een druk voorjaar en een lange hete zomer voor Kevin, Bob en Gert Jan. De agenda loopt al weer aardig vol. Ook al is Birth Of Joy uiterst popi in ons omringende landen, de band zal Nederland nooit links laten liggen. Pas als zo’n beetje alle belangrijke rockclubs hier zijn aangetikt gaat het trio weer de grens over. Op de lijst staan o.a. Parijs, Londen, Wenen, Praag, Berlijn en Barcelona. En dan zijn we pas in april. Het is niet moeilijk te horen waarom Birth Of Joy zoveel vrienden heeft in de buitenlanden. De band is wild en opwindend, maar ook superstrak en gedisciplineerd, geeft gas in de bochten, maar zal nooit ontsporen. Genre technisch is er niet veel veranderd in de loop der jaren, de bron van alle kwaad blijft de blues, het gevolgde model dat van het supertrio zoals bedacht en uitgewerkt door Cream en Hendrix. De eigen inbreng bestaat uit een tomeloze energie, een absurd hoog spelniveau en lol heel veel lol.

Clean Cut Kid is een vers kwartet uit Liverpool. Middelpunt van de band is het echtpaar Mike en Evelyn Halls. Zij zingen en schrijven en houden de wind er onder. Clean Cut Kid maakt energieke muziek, ‘Soulful pop washed in Mersey water’ is het etiket dat ze er zelf op hebben geplakt. Clean Cut Kid heeft nog maar drie singles uit, maar wordt thuis in de UK al zeer serieus genomen. Wat aanslaat is de ongebruikelijke combi van vrij vrolijke muziek en teksten die uit het (studenten)leven gegrepen zijn, over studieschulden, prestatiedruk en persoonlijk verlies. Pick Me Up is een min of meer recht toe recht aan liefdesliedje of een ode van Mike en Evelyn aan elkander. Dat teksten een belangrijke rol spelen in de songs van Clean Cut Kid mag je ook herleiden uit het feit dat de band genoemd is naar een song van Dylan.

Supergroep numero zoveel! Minor Victories is vorig jaar in het leven geroepen door leden van Slowdive, Mogwai en Editors. Om de beestjes bij de naam te noemen, Rachel Goswell, Stuart Braithwaite en Justin Locky. Het vierde bandlid, James Locky komt uit de filmwereld. Waarom de muzikanten een uitlaatklep zochten naast hun hoofdbands is niet duidelijk, A Hundred Ropes klinkt als een combinatie van Slowdive, Mowai en inderdaad Editors, introverte post-rock met een 80’s glans. Toch zijn we blij dat men het verbond heeft gesloten, want als de eerste single van Minor Victories op een album van een van de moederbands had gestaan was het een onbetwist hoogtepunt geweest. Niets nieuws onder de zon dus, maar wat straalt dat zonnetje weer heerlijk. Meer van dit moois verschijnt begin juni in de vorm van een langspeler.

De eerste single in het nieuwe jaar van VANT knalt er weer goed in. FLY-BY-ALIEN (net als de bandnaam in hoofdletters geschreven) doet op de een of andere manier wel denken aan De Staat, maar dat zal toeval zijn. VANT is een van de bright young bands uit Engeland, die met een mix van stevige gitaren, gedreven songs en een ongebreidelde energie de punkgeest uit de fles proberen te drijven. Het naar voorman Mattie Vant genoemde kwartet is verwant aan bands als Slaves, Pretty Vicious en Royal Blood, Nog een of twee van dit soort bevlogen herriemakers erbij en we kunnen spreken van een trend.

Een beetje branche vreemde plaat, dit Toi Et Moi van Paradis, maar zo lekker dat we hem toch maar hebben opgepikt. Toi Et Moi is een zacht kabbelend, elegant dansnummer in de poppy electro-stijl die in Frankrijk al sinds de vroege jaren tachtig wordt beoefend en gewaardeerd. Lio iemand? Paradis komt uit Parijs en is de nom de plume van Simon Mény et Pierre Rousseau, die sinds 2011 aan hun sound sleutelen. Toi Et Moi is niet de eerste release van het duo, vorig jaar verscheen er al een EP en single en men is actief in het remix circuit met cliënten als Christina and the Queens. Binnenkort mogen we een eerste album van Paradis tegemoet zien, Recto Verso (= een aan twee kanten bedrukte bladzij). Hopelijk wordt er ook getoerd. Zou leuk zijn om Paradis in Paradiso te zien. Of op A Camping Flight To Lowlands Paradise!