Author: Flip van der Enden

De nieuwe single van Delicate Steve is een heerlijk, pretentieloos instrumentaaltje dat het niet verdient om ongedraaid te bijven alleen maar omdat het niet gebruikelijk is om instrumentale muziek te draaien op de radio anno 2016. Het leuke van zo’n innemende zomerse riedel als Winners is dat iedereen er zijn eigen verhaal bij kan bedenken. Winners is de soundtrack vul zelf de film maar in. Winners heeft een lekkere seventies feel, het nummer met zijn hoofdrol voor de slidegitaar had niet misstaan op een van de vroege soloalbums van George Harrison. Delicate Steve is het alias van Steve Marion, een veelspeler uit New Jersey. Steve’s eerste twee albums kwamen uit op het Luaka Bop label van David Byrne. Nieuw werk zal voortaan verschijnen op het Anti-label, dat er een eigenzinnige artiestenstal op nahoudt met paradepaarden als Nick Cave, Tom Waits en Spoon. Naast het opnemen en uitbrengen van muziek onder de naam Delicate Steve is de multi-instrumentalist een veel gevraagd supportact, die het podium heeft gedeeld met soortgenoten als Tame Impala, Mac DeMarco en Sigur Ros.

Zoals vrijwel elke band is Highly Suspect begonnen met het naspelen van nummers van anderen. Zoals maar weinig bands bleek het trio in staat om de muziek van hun helden te evenaren en zelfs te overtreffen. Case in point, de daverende debuutsingle, Lydia. Highly Suspect werd zes jaar geleden in het leven geroepen door de tweeling Rich en Ryan Meyer en hun beider kompaan Johnny Stevens. Toen hun band begon te broeien leek het ze beter om van Cape Cod naar Brooklyn te verhuizen, een wijs besluit bleek al snel. Na wat lokale releases kwam Highly Suspect op de radar van het hippe 300 Entertainment als zo’n beetje de enige rockband op een label dat naam maakte met hip hop. Vorig jaar verscheen het eerste album, Mister Asylum dat aangejaagd door de singles Lydia en Blood Feather de band op de Amerikaanse kaart zette. Laten we hopen dat Highly Suspect deze ronde hun pijlen ook op Europa richt, het liefst in de vorm van een clubtour. De nieuwe single My Name Is Human is een uitstekend begin van de volgende ronde, stevig genoeg voor fans van QOTSA, rootsy genoeg voor aanhangers van (het oude) Kings Of Leon en energiek genoeg voor het Royal Blood volk.

Onze favoriete Britse smart-rockband, Everything Everything houdt niet van stilzitten, of smeedt het ijzer als het heet is, zo kan je het ook zeggen. Terwijl redelijk recente singles als Distant Past en Regret nog nagloeien, komt de band aanzetten met alweer  een gloednieuw nummer. Met het bekende voorbehoud dat je wel van de stem van zanger Jonathan Higgs moet houden, is het er wel weer eentje hoor, vernuftig, energiek en springerig als een kangoeroe op een trampoline. Everything Everything is in de studio voor de opnamen van een vierde album, maar I Believe It Now zal daar waarschijnlijk niet op komen. De song is speciaal opgenomen voor sportzender BT Sports voor gebruik tijdens uitzendingen van de Britse Premiers League.

Mick Jenkins is een rapper uit Chicago, niet de coke snuivende, billen knijpende, creditcard zwaaiende variant, maar een man met een hart en een geweten. De titels van zijn aanstaande debuutalbum The Healing Company spreekt wat dat betreft boekdelen. Ook muzikaal bewandelt Jenkins geen platgetreden paden. De single Drowning, opgenomen met het Canadese fusion trio Badbadnotgood bevat elementen uit 100 jaar zwarte muziek historie, van field hollers via gospel en soul tot funk en r&b. De toon is donker, de boodschap zoals verbeeld in de indrukwekkende clip uiteindelijk positief. Do not do unto others… Mick Jenkins staat niet alleen in zijn strijd, steeds meer rappers keren de commercie de rug toe en proberen met hun muziek de wereld te verbeteren, als is het maar een beetje. Jenkins zit in een scene waar ook Chance The Rapper, Vic Mensa en Kaytranada deel van uitmaken. De release datum van het officiële album debuut van de 25 jarige Mick Jenkins, hij bracht al wel wat mixtapes uit is 23 september.

Echo Movis is tot leven gewekt in de bossen van Baarn en de duinen van Soest. De aangeboren aanleg en de zelf aangeleerde vaardigheden van de diverse leden werden op de Herman Brood Academie en het Cons van Amsterdam getemd en getraind, waardoor de band nu probleemloos overal en altijd hun besmettelijke psychedelische tropenpop kan laten groeien en bloeien. Echo Movis debuteerde vorig jaar met een album waarvan de single Mehico het best ver schopte. Hun Popronde werd een zegetocht waarna de band ook nog eens het altijd lastige Noorderslag publiek voor zich wist te winnen. Afgelopen zomer is Echo Movis de studio in gedoken om nieuwe nummers vast te leggen. Voor artistiek advies en technische diensten werd wederom de hulp in geroepen van Jurriaan JJ Sielcken (Radio Eliza/Lucas Hamming/Yukon Club), die net als de band afkomstig is uit de regio 035. Maui Wowie is Echo Movis in optima forma, vrolijk en speels maar met een bite en een slijtvaste riff. Release datum van het nieuwe mini-album volgt z.s.m. net als de bekendmaking van de najaarstournee. We houden je op de hoogte.

Het komt regelmatig voor dat we te vroeg aan de bel trekken. Neem nou Declan McKenna, een uitzonderlijk talent van nog geen 18 lentes. De Brit debuteerde op zijn 16e met de single Brazil, dat door het gezaghebbende NME in Engeland werd uitgeroepen tot een van de beste songs van 2015. Single 2, Paracetamol riepen wij hier uit tot IJsbreker, het bleek een van de grootste flops uit onze IJsbreker historie. Met zijn nadruk op de tekst was Paracetamol duidelijk niet het juiste nummer om Declan te introduceren. Licht ontmoedigd sloegen we Bethlehem single nummer 3 over, maar nu er weer een nieuw nummer is borrelt ons aanvankelijke enthousiasme weer op. Isombard is misschien wel de eerste single van de jonge Brit waar tekst en muziek in balans zijn, oftewel je kunt van de song genieten zonder naar de tekst te luisteren, zoals wij Hollanders plegen te doen. Het loont echter zeker de moeite om ook naar de woorden van Isombard te luisteren. Net als op eerdere singles toont Declan zich politiek bewust. In Isogard roert hij zich tegen rechtse (Amerikaanse) tv-commentatoren, die proberen begrip te kweken voor politie geweld en racisme. Zeker voor een pikkie van nog geen 18 is McKenna’s maatschappelijke betrokkenheid zeer te waarderen, waren er maar meer zo.

Het bijzondere van popmuziek is de onvoorspelbaarheid. Wie had durven dromen dat de Pixies anno 2016, toch 30 jaar na hun debuut nog een goede plaat zouden maken? Toen Frank Black ook al weer 13 jaar geleden de wederopstanding van zijn band aankondigde en als motief liet doorschemeren dat hij geld nodig had om zijn kinderen te laten studeren, verscheen er een single die niemand opviel. De optredens daarentegen waren wel top. In Europa werd Pixies altijd al gezien als een belangrijke en invloedrijke band, in de VS viel het kwartje pas na de comeback. Het vertrek van Kim Deal in 2013 was wel even slikken, zeker toen Black met een look-a-like kwam aanzetten. De twee EP’s, die in 2014 uitkwamen brachten net als het redelijk rampzalige Indie Cindy album zelfs de grootste fans aan het wankelen. Het is dan ook een understatement om te zeggen dat de verwachtingen voor een nieuw album niet hoog gespannen waren. Misschien vallen de songs, die de release van het Head Carrier album voorbereiden juist daarom wel in zulke goede aarde. Laten we wel wezen Um Chagga Laga is geen Gigantic en Tenement Song is geen Monkey’s Gone To Heaven , maar beide songs hebben pit, zijn met duidelijk plezier gemaakt en laten horen hoe invloedrijk Black en de zijnen wel niet waren en nog steeds zijn, vraag maar aan Bombay. Kortom niet verwacht toch gekomen, welkom terug Pixies.

Cherry Glazerr presenteert zich als band, maar is feitelijk een verkapt soloproject van Clementine Creevy, een nu 19 jarige singer-songrocker uit L.A. Clementine startte de eerste incarnatie van Cherry Glazerr in 2012 toen ze nog op de middelbare school zat. Het was het befaamde Burger Records (Temples/Mozes & The Firstborn/Sunflower Bean) dat als wel iets zag in de piepjonge band. Dat was in 2013. Het waren interessante en leerzame jaren voor Clementine, die niet gespeend is van ambitie. Toen ze de kans kreeg om te switchen naar Secretly Canadian (Antony & The Johnsons/Whitney /War On Drugs) hoefde ze niet lang na te denken, want groter budget en betere promotie. Dat budget ging deels op aan een ervaren producer, Joe Chicarelli, die in het verleden prima resultaten behaalde met  o.a. The Strokes, White Stripes en Cage The Elephant. En dat is te horen. Het feministische Told You I’d Be With The Guys heeft de zelfde drive en urgentie als ouder werk, maar klinkt als de spreekwoordelijke klok. Album nadert zijn voltooiing, Europese tour is vooralsnog beperkt tot twee showcases, een in Parijs en een in Londen.