Author: Flip van der Enden

Het geluid van 2016 is hoge mannenzang met een disco beat. Mainstream of indie, maakt niet uit. Van Sam Smith tot Tame Impala allemaal lijken ze bevangen door de geest van Barry Gibb. Ook de zanger van White haalt zijn hoge tonen, terwijl de ritme sectie voor een dansbare beat zorgt. White heeft met Living Fiction wel een song, die onderscheidend genoeg is om op te vallen. Het kwintet uit Glasgow kneedt de beat van LCD Sound System met het vernuft van Everything Everything tot een radioklare popsong. Vooralsnog is White een singles-band met een groeiende live-reputatie. White is hier al een keer op bezoek geweest, de band koestert warme herinneringen aan Paradiso als de beste plek waar ze tot nu toe hebben opgetreden, ‘the room was shaking, flesh was flying, it was the sort of crowd you dream of’. Goed nieuws dus dat White weer gaat touren, eerst door Engeland, daarna gaan ze naar Austin voor SXSW. Hopelijk komen ze daarna onze kant weer op om de zomer te voorzien van een soundtrack.

.

De Staat gaat als een raket momenteel. Hé hé mogen we wel zeggen, want dit is toch wel een gevalletje van ere wie ere toekomt. De Staat is namelijk een band van bedenkers, een band die klinkt als geen ander en van wie de invloeden ook niet een twee drie te herkennen zijn. Eigenlijk kent de Nederpophistorie maar twee andere bands, die hun stijl zelf hebben uitgevonden en ontwikkeld, Focus en Urban Dance Squad. Alle anderen borduren voort op bekende thema’s. Daar is niks mis mee, het is de aard van het rockbeestje, maar als er een act opstaat die een nieuw wiel uitvindt dan verdient dat alle respect en het liefst ook nog succes. Het is ook niet toevallig dat De Staat net als Focus en UDS ook buiten onze landsgrenzen welkom is. De meest succesvolle Hollandse acts kennen een buitenlands equivalent. De Staat niet, die is uniek in alle talen.

Uiteraard is er een rivier die Bishop heet om nog maar te zwijgen van het aantal bisschoppelijke scholen en de volksstammen met Bishop als achternaam. Kortom, we hebben er weer een, een artiest met een on-google-bare naam. Normaal zet je er dan singer of band achter, maar dan krijg je Elvin en Stephen Bishop, twee niet onverdienstelijk zangers uit de jaren zeventig. Maar we zijn door gegaan met de strijd.

We toetsten Bishop River song in en bingo! Soundcloud doemde op en een post op de site Fader met de kop ‘Bishop delivers stadium sized punch on river’. Nu is dat wat overdreven, maar River is inderdaad een vrij groots en meeslepend nummer in een stijl die je electro gospel zou kunnen noemen. Toen we eenmaal beet hadden kwamen we er achter dat River de tweede single haar is (de opvolger van Wild Horses), dat ze geboren is in Londen, waarschijnlijk de dochter is van een diplomaat of zakenman (naam onbekend), want opgegroeid in Japan en Hong Kong en dat ze tegenwoordig in L.A woont. En daarmee eindigt onze kennis. Maar, waar het uiteindelijk allemaal op neer komt, is dat River van Bishop bijzonder is, bijzonder goed.

Het feit dat we ook de nieuwe single van Youth Lagoon aan onze playlist toevoegen kan je zien als pure propaganda. Rotten Human gaat nooit en te nimmer een succes worden, maar is weer zo’n lijpe toptrack dat we vinden dat hij gewoon gehoord MOET worden. Youth Lagoon is het alias van Trevor Powers uit San Diego. Trev maakt dreampop, die regelmatig tegen een nachtmerrie aanschurkt. Hij zingt zijn songs met een omfloerste falsetto, waarmee hij net aan de goede kant van de hysterie blijft. Dat maakt dat zijn muziek niet erg geschikt is voor de massa, die niet graag geconfronteerd wil worden met donkere gedachten. Wereldwijd gezien zijn er echter genoeg lotgenoten, sympathisanten en avontuurlijke muziekliefhebbers om Youth Lagoon van een soort van loopbaan te laten genieten. Voor wie dieper op de materie in wil gaan, Rotten Human komt van het Savage Hills Ballroom album, dat is Youth Lagoon langspeler nummer 3. En op 13 februari kan je Trevor Powers en band lijfelijk ondergaan in Tivoli/Vredenburg in Utrecht.

Het gros van de artiesten verschiet hun kruit op hun eerste, soms tweede album. Al wat volgt is een herhaling van zetten, om niet te zeggen minder van het zelfde. Het zijn alleen de ‘echte’ acts die zich blijven overtreffen. Zoals Polly Jean Harvey, maakster van niet de makkelijkste, maar immer boeiende rockmuziek van Britse origine. PJ debuteerde als soliste in 1992 met het album Dry (daarvoor zat ze in een band). Er zouden er nog negen volgen, waarvan de meest recente, Let England Shake haar beste en misschien ook wel succesvolste album is. Inmiddels is ook album # 10 in zicht, The Hope Six Demolition Project. PJ nam het album op in een kelderstudio in Londen in vol zicht van het passerende publiek. PJ maakt serieuze muziek over serieuze thema’s. Haar nieuwe album biedt een muzikale weerslag van haar reizen naar oorlogsgebieden in Kosovo en Afghanistan. Een van de redenen van PJ’s artistieke uithoudingsvermogen is dat ze gelijke aandacht schenkt aan vorm en inhoud, aan tekst en muziek. Zo is The Wheel wederom een sfeervolle post-punk track met een waardevolle tekst, waarvoor je geen woord Engels hoeft te spreken om hem toch te waarderen. Als je het Engels wel beheerst is de bevrediging dubbel zo groot.  PJ staat dit jaar op Down The Rabbit Hole en op Rock Werchter.

Lawrence ‘JT’ Taylor is de naam van een gelauwerde Amerikaanse football-speler, maar ook de naam van een jonge Brit die met Bang bang een sluiphit in handen heeft. Even ter verduidelijking , een sluiphit is een nummer dat op eigen kracht, dus zonder veel steun van de media een opmars maakt. Bang Bang verscheen in de zomer van vorig jaar op single en is op Spotify al meer dan 6.500.000 x gestreamd. Inmiddel is er ook een EP, die het bewijs vormt dat er meer is waar Bang Bang vandaan komt. De 22 jarige Taylor onderscheidt zich van de huidige kudde knuffelbare jonge Britse solo-zangers door songs te schrijven met pit en een hoofdrol voor zijn elektrische gitaar. Wat ons betreft is de sluimertijd van Bang Bang voorbij en krijgt Lawrence de eer en aandacht die hem toekomen.

Grote kans dat die-hard Ray LaMontagne fans een beetje teleurgesteld zullen zijn als ze Part One – Hey Pressure horen. Ray maakte naam als zanger van het gevoelige lied. Zijn forte was eerlijk en oprecht over te komen zonder te vervallen in vals sentiment. Ray zou niet de eerste zijn geweest, die zich vastklampt aan een winnende formule om die vervolgens ad infinitum uit te melken. De 42 jarige Amerikaan is echter een echte artiest, een die zijn muze en niet de money volgt. Dus klinkt Part One Hey – No Pressure weer anders dan bijvoorbeeld Supernova en Airwaves, de singles van zijn vorige album (die weer anders klonken dan die van het album daarvoor). De verschillen zijn niet hemelsbreed. Ray blijft binnen de grenzen van de Americana. Deze ronde lijkt Ray echter in de ban van de blues, een genre dat prima past bij zijn doorleefde stem en indringende performance. Part One – Hey, No Pressure is de voorpost van Ouroboros, album # 6 van Ray LaMontagne, dat als release datum 4 maart 2016 heeft mee gekregen.

In den beginne was er Metro Mortale, een driemansband uit de regio 035. Door een overmaat aan onstuimig talent was de band geen lang leven beschoren. Het scheiden der wegen ging gepaard met het behouden van de vriendschap en wederzijdse waardering. Je kunt treuren over de niet gerealiseerde potentie, maar ook blij zijn dat de losse delen nu ieder voor zich meer dan memorabele muziek maken. Zoals bijvoorbeeld drummer Willem Wits, die zich heeft ontwikkeld to multi-media artiest, projectdenker en all-round kunstenaar. Over zanger/toetsenist Jelte Tuinstra kunnen we volstaan met de opmerking dat hij zich tegenwoordig Jett Rebel laat noemen. De laatste maar allerminst minste van het illustere trio is Marnix ‘IX’ Dorrestijn. Marnix is zo’n muzikant, die je ‘s ochtends een willekeurig instrument geeft en die daar dan ‘s avonds een nummer op heeft geschreven. Als zanger/gitarist won hij de Amsterdam PopPrijs met Über -Ich, speelde hij in de band van Pieter Perquin, als producer is hij mede verantwoordelijk voor de artistieke wederopstanding van Herman van Veen en als platenmaker heeft hij een handvol single en een paar EP’s uit, gevuld met eigenzinnige, maar toegankelijke indie-synthi-popsongs. Onze favoriet tot dusver is Love You Simple, een nummer dat zich in je geheugen nestelt als een distel in en wollen trui.

Terwijl veteranen als Underworld, Prodigy en Basement Jaxx proberen te klinken als toen lukt het The Chemical Brothers heel aardig om met hun tijd mee te gaan. Nu hebben Tom en Ed het iets makkelijker dan hun collega’s. De boys kunnen namelijk absoluut niet zingen en hebben daarom vanaf het begin dankbaar gebruik gemaakt van gastvocalisten. En dat doen ze nog steeds.

Door nu eigentijdse helden en heldinnen te vragen blijven ze bijna vanzelf relevant, daarnaast hebben de veertigers wel door dat ze hun jeugdige overmoed kwijt zijn en dat het derhalve onverstandig is de competitie aan te gaan met moderne beatmakers. En. Willen ze naast relevant blijven ook hun oude publiek nog blijven bedienen dan moeten hun nieuwe producties geschikt zijn voor consumptie op ander plekken en tijden dan in duistere clubs tijdens nachtelijk uren. Dit alles ter inleiding van de uitstekende nieuwe single van het big beat duo, Wide Open met een prominente gastrol van Beck. Het is een van de meest poppy singles van de Chemies, met kop staart en refrein. De net niet ontsporende synthesizers maken de track herkenbaar des Chemical Brothers, de hoge zang van Beck geeft de track een eigentijds elan. Anders gezegd, Wide Open lijkt meer op Let It Happen van Tame Impala dan op Block Rocking Beats en dat is goed nieuws.