Steve Gunn is een zanger-gitarist uit Brooklyn, NY. In 2007 bracht hij zijn 1ste album uit, binnenkort verschijnt zijn 13e. Ondanks die imposante productie kunnen we niet zeggen dat het succes Steve toelacht. Waardering is er wel, vooral van collega’s en vrienden als Kurt Vile met wie Steve ooit in The Violators zat en vorig jaar nog een album mee opnam. Het zou zo maar kunnen dat Gunn met zijn Ancient Jules de wind eindelijk eens een keer mee krijgt. Het nummer is een traktatie voor iedereen die goed gaat op de semi-achteloze gitaar-indie van voornoemde Vile en andere anti-flash rockers als Ty Segall en Mac DeMarco. Op plaat varieert Gunn van man met akoestische gitaar via duet partner tot aanvoerder van een flink orkest. Live treedt hij tegenwoordig op met een band waarin naast de naamgever nog twee gitaristen plaats hebben. Zij zijn prominent aanwezig op Ancient Jukes, dat lijkt te breken met de ban op gitaarsolo’s in de indie rockwereld, die al veel te lang heeft geduurd. Waarschijnlijk lees je dit te laat, maar vanavond (20/5) staan Gunn en band in Paradiso Noord.
Author: Flip van der Enden
Jake Bugg – Love, Hope & Misery
Single 3 van album 3 van Jake Bugg klinkt weer flink anders dan de vorige twee. One on One, het eerste liedje tevens titelnummer dat Jake uitbracht van zijn aanstaande album is een akoestische bluessong. Track twee, Gimme Me The Love was een vrij getrouwe recreatie van de Happy Mondays/Madchester sound van 25 jaar geleden. Single drie heet Love Hope & Misery en is van de drie de meest reguliere popsong. Jake toont zich een lenig zanger en dus een veelzijdig artiest. Enigszins verwarrend is wel dat de nu 22 jarige Jake Edwin Kennedy Bugg per plaatje een ander publiek lijkt te bedienen. Waarschijnlijk heeft Jake gewoon lak aan doelgroepen, marketing en branding. De rocker uit Nottingham doet wat zijn muzikale hart hem ingeeft en verdient alleen daarom al alle lof en waardering. All you need is lef. En dat heeft Jake in ruime mate.
Barns Courtney – Hands
Ook de tweede single van Barns Courtney loopt aardig in de cijfers. Tegen de 50 k plays op Spotify en ruim het dubbele aantal views op Youtube. En dat binnen de spanne van een week. Hands komt dan ook in de buurt van de juiste plaat op het juiste moment. De opvolger van Glitter & Gold is een rock ‘n’ roll stamper met Woohoo refrein dat je elke keer weer meezingt, of je wilt of niet. Op een bepaalde manier doet Hands wel denken aan S.O.B van Nathaniel Rateliffe, maar dan zonder baard en zonder bier. Barns Courtney is een jonge rocker uit London, die onderdak heeft gevonden bij Virgin Records, dat einde deze maand de Hands EP los zal laten. We kunnen er dus gevoeglijk van uit gaan dat we nog lang niet van hem af zijn. Niet dat we dat erg vinden.
Middle Kids – Edge of Town.
Middle Kids zijn kinderen die op de middenschool zitten, het Australisch/Amerikaanse equivalent van onze brugklas. Middle Kids is ook de naam van een jonge en zeer veel belovende band uit Sydney. Best wel een vreemde bandnaam dus, brugklas piepers hebben een beetje het laken en servet probleem, te groot voor het een en te klein voor het ander. Interessant. De debuutsingle van Middle Kids, Edge Of Town is een opvallend volwassen debuut, gitaar indie met vrouwelijke vocalen, denk Wolf Alice of om verder terug te gaan in de tijd The Pretenders. Het nummer begint bescheiden om zich vervolgens langzaam maar o zo zeker naar een onontkoombare climax toe te werken. Behalve dat er drie Middle Kids zijn die luisteren naar de namen Tim, Harry en Hannah, die dus uit Sydney komen weten we niets van de band, maar Edge Of Town heeft ons wel heel erg nieuwsgierig gemaakt.https://soundcloud.com/mirrormusicgroup/edge-of-town
The Sore Losers – Emily
Emily is een naam die je wel vaker tegenkomt in de muziek van folkies via jazz cats tot en met Britse acid heads hebben de lof van Emily bezongen, maar zelden zo vurig als onze Belgische broeders van The Sore Losers, en waar woorden te kort schieten neemt de gitaar het over. Hier heeft iemand zwaar last van luddevedu. Emily is de tweede single van het jongste Sore Losers album, Skydogs dat ons eerder al het opwindende Cherry Cherry bracht. The Sore Losers is geen band van het hemelbestormende soort, verwacht van de heren uit Hasselt ook geen ingewikkelde ritmes, zelden verkende akkoorden of discussie na teksten. Maar als je houdt van gitaarmuziek waarin 60 jaar rock ‘n roll traditie is verwerkt, die geserveerd wordt met bloed, zweet en tranen dan doe je verstandig aan om The Sore Losers te adopteren.
Storksky – Saboteur
Storksky is een uit de hand lopend soloproject van Michiel Claessen, een zanger-gitarist uit het zuiden van het land. Dat laatste is belangrijk want als Storksky deed Michiel mee aan de Limburgse Nu of Nooit competitie, dat als hoofdprijs een plek op de poster van Pinkpop heeft. Helaas zijn er niet veel acts, die het gelukt is om na hun Pinkpop debuut aan de bak te blijven, maar Storksky lijkt die ban te gaan doorbreken. Met een sound die het verlicht primitieve van de Amerikaanse desert rockbands koppelt aan de IQ rock van eigentijdse Britse vakbroeders maakt Storksky zowel tijdloze als actuele muziek. En dat met de versterkers op 10 ½. Saboteur is de eerste single van de debuut EP van Storksky, die eind deze maand het daglicht zien zal. De trom op Saboteur wordt geroerd door maître Mario Goossens van Triggerfinger, het zoveelste bewijs dat Storksky meer is dan een leuk lokaal bandje dat het Pinkpop publiek een half uurtje ledig mag houden.
Sunflower Bean – Wall Watcher
Sunflower Bean is een band, die we je dringend aanraden om in de gaten te houden. Het trio met blikvanger Julia Cummings maakt lekker luidruchtige gitaarmuziek, maar aangezien ze uit Brooklyn komen is het alles behalve hersenloos wat ze doen, maar slim en subtiel. Dat neemt niet weg dat Sunflower Bean als ze willen je van je stoel kunnen blazen en soms willen ze dat ook, maar doorgaans houden ze zich relatief koest. Na een mini-album waarmee de band vorig jaar het water testte, is er nu een volwaardige langspeler, die niks minder is dan indrukwekkend. Eerder draaiden we al Easier Said van dat Human Ceremony album, nu hebben we Wall Watcher aan onze playlist toegevoegd, een song die de wat meer duistere kant van de band belicht. Op plaat meer dan uitstekend, schijnen Jacob, Julie en Nick op het podium helemaal te vlammen. Brandblussers paraat dus op 24 augustus als het trio neerstrijkt in Rotterdam voor een eenmalig optreden in Rotown.
IJsbreker: Klangstof
In het stenen tijdperk bracht je een plaat uit in je land van herkomst. En daar bleef het dan vaak bij. Slecht een handjevol gelukkigen haalde een release in een buitenland, waar er dan meestal niets mee gebeurde. Tegenwoordig zet je je muziek online. Vanaf dat moment kan de hele wereld meeluisteren. In elk land zijn wel een paar freaks, scouts of mannetjes van de radio, zoals wij die constant op zoek zijn naar nieuwe klanken. De kans dat je gehoord wordt is niet groot, maar zeker niet ondenkbaar. Daar kan Klangstof over meepraten.
Het sfeerrock project van Koen van de Wardt verspreidt zich als een olievlek over de internationale blogs en playlists. Een bastion als het Engelse NME, dat altijd zo goed als onneembaar was voor Nederlandse bands bombardeerde Hostage, de debuutsingle van Klangstof tot ‘best new music of the day’. Een in de VS toonaangevende site als Pigeons and Planes, dat zich doorgaans vooral met hip hop en r&b bezig houdt introduceerde Klangstof als ‘discovery of the day’. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar er loopt hier iemand heel trots te zijn. En terecht. Het is ook leuk om te lezen hoe onze internationale vakbroeders de muziek van Koen en co omschrijven.
Namen als die van Wilco en Sigur Ros vallen, maar de meest gehoorde vergelijking is toch wel met Radiohead, de oude Radiohead toen ze nog ‘echte’ liedjes maakten. Klangstof is niet alleen opgepikt door blogs, ook platenmaatschappijen hebben de oren gespitst en de band benaderd, het later dit jaar te verschijnen album van Klangstof zal daarom ook niet alleen digitaal maar ook fysiek te krijgen zijn in Engeland, de V.S. en natuurlijk in de rest van Europa. En dat terwijl Klangstof nog geeneens EDM maakt, maar eerlijke, heerlijke indie pop, zoals de gecodeerde ode aan James Brown, Amansworld!
Woods – Can’t See It All
Het nieuwe album van Woods heet City Sun Eater in the River of Light. Zo’n titel belooft wel iets. Het is album negen van de band uit Brooklyn, die in 2005 leven werd ingeblazen. Woods noemt zichzelf een psychedelische folkband. Die twee termen zijn een beetje met elkaar in tegenspraak. Psychedelisch betekent dat je alle kanten op kunt gaan, waar de trip maar heen lijdt. Folk is daarentegen een vorm van muziek met oog voor traditie en respect voor het voorgaande. Toch klopt de beschrijving, Woods experimenteert er lustig op los met sounds en stijlen en instrumenten, maar de klassieke liedjesvorm verlaten ze zelden. Ondanks Ethiopische blazerspartijen, geestverruimende gitaren, tapemanipulaties en koortjes van mogelijk dronken monniken blijven de songs kop en staart houden en is de meezing-factor onveranderd hoog. Net als de zangstem van Jeremy Earl, die het tegenwoordig moet doen zonder bassist Kevin Morby, die voor zichzelf is begonnen. Getuige Can’t See It All en de andere songs op City Sun Eater wordt hij echter niet heel erg gemist.
White Lung – Below
White Lung bestaat tien jaar, dat viert het trio uit Vancouver met een vierde album waarop ze het eens over een andere boeg gooien, niet zozeer muzikaal, White Lung is en blijft een punky gitaarband, maar wat aanpak betreft. Grossierde de groep tot nu toe in groepscomposities. Voor het Paradise album hebben zangeres Mish en gitarist William allebei apart songs geschreven. Pas als er een uitgewerkt idee was, zochten ze elkaar op voor een tekstregel hier en een gitaarlickje daar. Waar ze niet van zijn afgeweken is de stelregel is dat ze alleen maar songs hebben opgenomen, die live uitvoerbaar moeten zijn, met zijn drieën. Tien jaar onderweg en nu met vier albums op de kerfstok is White Lung klaar voor de overstap van de punkkelders naar de internationale podia. In ons land is de band begin juni te zien in ons clubcircuit, in Het Paard op 2 en in Paradiso op 3 juni. Om te beginnen.