Author: Flip van der Enden

De tijd dat Nashville synoniem stond voor country muziek ligt al ver achter ons. De hoofdstad van Tennessee is tegenwoordig een broedplaats voor alle soorten muziek en alle soorten muzikanten. Nieuwkomer Adia Victoria is van de punk/rock afdeling. Ze schrijft puntige songs met scherpe soms venijnige teksten over vervreemding, milieu en uiteraard over liefde in al haar/zijn verschijningsvormen. Adia Victoria Paul is een dochter van het zuiden van de V.S., een streek die cultureel enorm rijk is, maar sociaal economisch sterk achtergebleven. Ze groeide op in een streng religieus gezin. Er valt in Adia’s geval dus heel wat te ontworstelen en te verwerken. Uiteindelijk is muziek haar belangrijkste uitlaatklep geworden, tekst en muziek. Dat maakt Adia’s debuutalbum, Beyond The Bloodhouds bij tijd en wijle flink uneasy listening, maar geeft het album ook een diepgang en meerwaarde die fans van zowel Patti Smith en Courtney Barnett zeker zal aanspreken.

De video’s van The Last Shadow Puppets zijn net zo episch en cinematografisch als hun muziek. En net zo romantisch. Miles en Alex zoeken elkaar niet zo heel vaak op, maar als het tweetal samenkomt ontstaat er een bijzondere chemie. Live is dat misschien nog wel duidelijker dan op plaat, zoals de gelukkigen die een ticket wisten te bemachtigen voor het LSP concert in Paradiso eerder dit jaar zullen beamen. Maar ook in de studio stuwt het duo zichzelf en hun begeleiders tot grote hoogten. Miracle Aligner is een luxe product, classy als James Bond, sexy als een Bond girl. Het lijkt ons dan ook een inkoppertje om Miles en Alex te charteren om de tune te schrijven voor de nieuwe Bond film, maar aangezien de heren die daar over gaan eerder al de voorkeur gaven aan eendagsvlieg Sam Smith boven de godenzonen van Radiohead zullen we daar maar niet op rekenen. In augustus komen The Last Shadow Puppets met strijkje Lowlands  opfleuren. Dat wordt zo’n beetje hun laatste show, daarna gaan  Alex en Miles weer ieder hun eigen weg.

Zo Brits als Blur is, zo ‘murican is Modern Baseball. De band komt uit Philadelphia en wordt geplaatst in de emo hoek, een genre dat in Europa niet half zo populair is als in de VS. Modern Baseball is dan ook een naam die hier niet echt leeft. Of Wedding Singer daar iets aan gaat veranderen durven we niet te beloven. Dat neemt echter niet weg dat het een uitstekende single is. Eenmaal gewend aan de overduidelijk Amerikaanse tongval hoor je een innemende rocksong met een straffe beat, lekker veel gitaren en een tekst die hout snijdt. Wedding Singer staat op album 3 van Modern Baseball, Holy Ghost, dat met afstand hun meest volwassen plaat is. Thema’s van Holy Ghost zijn eenzaamheid, verlies en depressie, serieuze zaken die door het schrijversduo, Jake Ewald en Brendan Lukens als ervaringsdeskundigen met respect maar ook met humor worden behandeld. Nogmaals het klimaat voor emo-punk in de oude wereld is lauw op zijn best, maar als er één band is uit die sferen, die het verdient om gehoord te worden, is het wel Modern Baseball.

Wat doe je als je een van je betere nummers als een van je eerste singles uitbrengt en het nummer flopt? In principe niks. Tenzij latere songs wel aanslaan, dan brengt je desbetreffend nummer gewoon opnieuw uit, weliswaar geremasterd en een beetje geremixed, maar wel de zelfde opname. Dat heeft Sundera Karma dus gedaan. Loveblood verscheen begin vorig jaar als tweede single van de band uit Reading. En deed vrijwel niks. Niet lang daarna kwam Flame en dat bleek een schot in de roos, de doorbraaktrack. Alle latere singles vonden hun weg naar de fans en de Britse charts en bezorgden Sundera Karma de status van aanstormend talent. De band is inmiddels ondergebracht bij een multinational en werkt aan een eerste album. De tijden zijn dus veranderd. Toen Loveblood anderhalf geleden verscheen, was het een release van een van de vele aspirant rockbandjes. Nu is het de nieuwe single van een band, die volgens fans en ingewijden wel eens hoge ogen zou kunnen gaan gooien in de nabije toekomst. Het kan verkeren.

Turnover is een in de VS vrij hete band met de potentie om ook Europa aan de virtuele voeten te krijgen. Humming komt van het tweede album van Turnover, dat al vorig jaar verscheen, maar pas nu zijn weg naar de liefhebbers heeft gevonden. Dat de band uit Virginia Beach niet meteen op de radar is verschenen komt omdat hun stijl en sound even tijd nog hebben om in te zinken. Had hun debuutalbum nog een punky afdronk, plaat twee is een stuk ingetogener om niet te zeggen introvert. Real Estate en ook wel War On Drugs zijn namen die te binnenschieten. Humming dekt de lading van het Peripheral Vision album vrij aardig. Het is een hypnotiserende gitaartrack, die groeit en bloeit bij herhaalde blootstelling. Turnover begon in 2009, maar het zou nog vier jaar duren voordat hun debuutalbum uit was. Dat album 1 en 2 nogal van elkaar verschillen komt door een wisseling van gitaristen. Nieuwkomer Eric Soucy bleek niet alleen een uitstekende snarentrekker, maar ook een getalenteerd componist. Het gevolg is dat Turnover nu is toegelaten tot de subtop met zicht op verdere promotie.

PS. In de clip zie je de legendarische Britse singer-songwriter Michael Chapman (75).

Twee jaar heeft Cosmo Sheldrake’s The Moss Song liggen sudderen, nu is blijkbaar de tijd rijp want de song is aan het boomen. Het debuut van de 25 jarige multi-instrumentalist uit Londen is en blijft een raar plaatje, een vrolijk deuntje nogal nasaal gezongen en gearrangeerd met banjo’s, piccolo’s en iets dat verdacht veel op een neusfluit lijkt. Zelden heeft Noord Europa zo’n zonnig plaatje voortgebracht. Als The Moss en alle latere releases iets duidelijk maakt, is dat Cosmo geen doorsnee artiest is. Platen maken is maar één van zijn activiteiten. Zijn kachel gloeit voornamelijk van zijn werk als componist van muziek voor film en toneel. Ook organiseert hij muzikale middagen voor kids in ziekenhuizen. Dat laatste biedt wel een clou. De muziek van Cosmo Sheldrake heeft iets kinderlijks/ontwapenends. Zijn muziek heeft een soort naïviteit die doet denken aan de schilderijen van Henri Rousseau. Dat The Moss Song opnieuw is uitgegeven komt door ‘popular demand’, maar ook omdat er eindelijk een heel album van Cosmo Sheldrake aan zit te komen. Hopelijk komt hij hier ook spelen, een kindvriendelijk festival als Into The Great Wide Open zou geknipt voor hem zijn. En voor ons.

Deze single van Fil Bo Riva hebben we zelf geïmporteerd uit Duitsland. Nou ja, we ontdekten het nummer op het net, keken of hij officieel ergens uit was en toen dat niet het geval bleek te zijn, hebben we er een mailtje tegen aan gegooid. Als je Like Eye Did hoort moet je waarschijnlijk aan Hozier denken, want Fil Bo Riva heeft een vergelijkbaar donker timbre. Like Eye Did is echter geen poging om een graantje mee te pikken van het succes van de Ierse bard, maar een aparte en intense folksong van een intense en aparte zanger, die uit Berlijn komt. Of uit Dublin of uit Rome, dat zijn de drie steden die in zijn Facebook profiel worden genoemd. Verder is er nog bar weinig te vinden over Fil Bo Riva. Er staat een demo versie van Like Eye Did op Soundcloud, die best wel anders is en op Youtube vind je een begin dit jaar opgenomen live versie van de song, die zo overtuigend is dat we een mail naar ‘s mans manager hebben gestuurd met het vriendelijke verzoek voor een mp3’tje. Een verzoek dat dus meteen werd gehonoreerd.