Author: Flip van der Enden

Arthur Beatrice is zo’n band die zich moeilijk in een hokje laat stoppen. Alleen de naam als schept verwarring. Arthur Beatrice is geen vent maar een band, waarin uiteraard niemand zit die Arthur heet laat staan Beatrice. De dame van de band heet Ella Girardot, de heren Orlando Leopard (zou hij echt zo heten?) en Elliot en Hamisch Barnes (inderdaad broers). Op hun debuutalbum hield Arthur Beatrice het relatief rustig. Hun bekendste nummers, Grand Union en Midland leverden vergelijkingen op met The xx. De nieuwe single heeft flink wat meer pit. Het door Ella gezongen Who Returned heeft met zijn synthesizers, sequencers en oplopende tempo heeft alle ingrediënten van een club-track maar is dat niet echt. House voor thuis? Niet dat we heel lang hebben hoeven wachten, maar we zijn blij dat Arthur Beatrice weer terug is.

New Navy is niet meer, lang leve Islandis! New Navy was een Australische band die down under heel wat handen op elkaar kreeg met hun debuutsingle Zimbabwe. Dat was in 2011. Later werk haalde bij lange na niet het succes van de eersteling, dus trok men eerder dit jaar de stekker uit de band. De kern van New Navy hergroepeerde zich in Islandis, dat hoge ogen gooit met hun debuutsingle, Home. Was Zimbabwe een variant op een door Vampire Weekend bedacht thema, Home is een geslaagde bijdrage aan het dreampop fenomeen, zonnig en melancholiek tegelijk. Hopelijk blijft het niet bij Hope en zit er voor Islandis meer in dan één hit.

Het is niet uit te sluiten dat My Baby niet alleen over voodoo zingt, maar het ook praktiseert. Het is schier onmogelijk om iemand te vinden die een concert heeft meegemaakt van het Amsterdamse trio die niet in de ban is geraakt. In Nieuw Zeeland, waar My Baby ook veel volgers heeft liepen concerten zelfs uit op orgies waar de concertgangers zich spontaan ontdeden van hun kleding. In Engeland werd My Baby geïntroduceerd door Seasick Steve, eveneens een man verdacht van occulte praktijken. Hoe anders is te verklaren dat hij op doorbrak op zijn 70ste met zijn duivelse muziek? Inmiddels hebben ook andere delen van de wereld hun oog op My Baby laten valen en zij op hen. Wie niet gelooft in sprookjes en spookverhalen moet zelf maar eens polshoogte gaan nemen. Dat kan makkelijk want My Baby speelt altijd en overal (waar halen ze toch die energie vandaan?) en is nu ook doorgedrongen tot onze playlist. Alle verzet is zinloos.

Het is alweer twee jaar geleden dat Cage The Elephant met Melophobia op de proppen kwam, hoog tijd dus voor iets nieuws. Dat vonden de indie-rockers uit Nashville zelf ook dus hebben ze het laatste half jaar hard gewerkt aan hun vierde album. Voor het eerst heeft de band met een andere producer gewerkt dan Jay Joyce. Hij moest het veld ruimen voor Dan Auerbach, die als hij niet uitkijkt nog eens een hitproducer wordt. De Black Keys’ man heeft nu meer dan 20 producties op zijn naam staan en zijn klanten lijken steeds prominenter te worden. Alleen al de laatste paar jaar is Auerbach in de weer geweest met Dr John, Ray Lamontage, Lana Del Rey en Cage The Elephant dus. Tell Me I’m Pretty heet het vierde Cage album dat een week voor kerst in de winkels zal liggen. De eerste single van het album is Mess Around, een compositie van gitarist Dan Schulz, die zowel Outkast als Creedence in zijn hoofd had tijdens het schrijven. Om van zulke uiteenlopende invloeden iets coherents te maken kan je met een gerust hart aan Dan overlaten. Erg benieuwd naar de rest.

Darwin Deez heeft een nieuw album uit en net als de vorige twee wekt de plaat gemengde gevoelens op. Veel songs kabbelen er lustig op los, maar missen uiteindelijk elke oever. Maar als de band beet heeft hebben ze ook goed beet. Hun eerste en enige succesnummer Radar Detector is daar een mooi voorbeeld en met The Mess I Made schiet de band weer in de roos. Op de nieuwe single van het Double Down album klinkt Darwin Deez als een arty, lo-fi versie van Hall & Oates. De d.i.y. productie is vrij rommelig, maar kan niet verhullen dat het refrein ijzersterk is net als de verbindende gitaarlick. De New Yorkers o.l.v. Darwin Smith blijven verwarren, maar ook intrigeren met hun grootstedelijke indiepop. Op plaat maar ook live, waar de songs worden gebracht als onderdeel van een soort totaaltheater inclusief choreografie.

In de early days heette Bombay, Bombay Show Pig en waren ze met zijn drieën, Linda van Leeuwen, Matthias Janmaat en zanger Christian Kratzch. Het trio maakt semi-geïmproviseerde noise-rock, mogelijk om hun docenten en mede-studenten van het Conservatorium in Amsterdam eens lekker wakker te schudden. De zanger vertrok en Mattias en Linda kregen succes. Hun eerste album, Vulture/Provider vond fans tot ver over onze landgrenzen. Live kregen Matthias en Linda versterking van bassist Gijs Loots, die al snel een vaste aanstelling kreeg. Dat en de koersverandering, die de komst van de nieuwe bassist met zich meebracht resulteerde in het dumpen van laatste deel van de bandnaam. Het herboren trio dook de studio in voor album nummer 2, dat vrij snel zal verschijnen onder de titel, Show Your Teeth. Er zijn al twee songs vrijgegeven, die een stuk steviger, om niet te zeggen punkier klinken dan de indie hits, Sancho Panza en Shackles And Chains. Gebleven is de call and response background zang van Linda, die typerend zijn voor de Bombay sound. Alleen liet Linda weten na voltooing van het album te willen vertrekken. Ze gaat zich helemaal richten op Sue The Night waar ze als muzikant en producer deel van uit maakt. Gezocht drumster die kan zingen. Gevonden Lisa Ann Jonker. Dit drietal begint dit weekend aan een internationale tournee, die hen tot diep in 2016 zal bezighouden.

Uit Bolton upon Dearne, een pittoresk dorpje in Yorkshire komt tot ons The Sherlocks! Heart Of Gold is nog maar de derde single van de indierockers, maar denk niet dat ze pas komen kijken. Meer dan 500 gigs hebben ze er al opzitten. Daaruit mag je concluderen dat The Sherlocks niet over één dag ijs gaan, de band wil pas doorbreken als ze er aan toe zijn, muzikaal en mentaal. En de enige manier om dat doel te bereiken is dus veel spelen. The Sherlocks is een band van broeders, twee stel broers zelfs. Kiaran Cook zingt en speelt ritmegitaar, broer Brandon drumt, Josh Davidson is van de leadgitaar en broer Andy van de bas. Nu maar hopen dat de band niet ten onder gaat aan broedertwisten.

o.

Terwijl Europa politiek en sociaal in zwaar weer verkeert, bloeit de culturele samenwerking als nooit te voren. Neem nou Her, een Frans-Duits duo dat met hun nieuwe single Five Minutes bewijst dat Quite Like, hun debuut geen lucky shot was, maar het startschot van wat wel eens een lange en vruchtbare loopbaan zou kunnen worden. Quite Like is een lekker in het gehoor liggend soft pop liedje, dat positief opvalt met zijn onthaastte tempo en smaakvolle instrumentatie. Ook de nieuwe single van het duo blijft ver van de gevarenzone, maar Five Minutes heeft met zijn jengelende orgeltje en melancholieke gitaar interrupties wel veel meer bite dan de voorganger. Voor een album is het nog te vroeg, Victor en Simon gaan wel op tournee. Ons lijkt Her een perfecte act voor Eurosonic, een festival dat zich er op voorstaat de toekomst van de Europese pop in kaart te brengen. Veel Europeser dan Her krijg je ze niet. En met die toekomst zit het ook wel snor.

De langste man op aarde heeft een nieuwe single uit. Darkness Of The Dream is afkomstig van het nieuwste album van Tallest Man, Dark Bird Home, wat betekent dat het een opname is met band. Het was even vreemd om Kristian Matsson te horen met een combo, maar dat wende snel. De reden voor release van Darkness, is drieledig. Ten eerste is het een topsong die een zo breed mogelijk publiek verdiend, ten tweede kan het album nog wel wat meer aandacht gebruiken en ten slotte gaat de lange man op tournee. Dit keer struint Matsson de theaters af. In ons land zal hij te zien zijn in de Oosterpoort op 31 januari en een dag later in Carré, waar onlangs nog zijn held en voorbeeld Bob Dylan een van zijn beste shows in veel te lange tijd gaf. Dat effect heeft het Koninklijk Theater, dus…