Author: Flip van der Enden

Big Thief komt tot ons met de warme aanbeveling van Sharon van Etten. Als je dat weet, weet je ook ongeveer wat voor soort vlees je in de kuip hebt, een serieuze band die net zoveel aandacht aan de tekst besteed als aan de muziek. Die teksten zijn uit het leven en fanatasie gegrepen van Adrianne Lenker. Big Chief komt uit Brooklyn en debuteerde zeer onlangs met het semi-ironische genaamde album, Masterpiece. De songs van Big Thief zijn melodieuze miniatuurtjes met een begeleiding van bas, drums en elektrische en inventieve gitaren. Samen met de meisje-achtige stem van Arianne zuigen ze de luisteraar in een album dat te vers is om te bepalen of het inderdaad een meesterwerk is, maar goed en bijzonder is het album zeker. Single Paul denkt de lading behoorlijk met z’n trage tempo, vervreemdende gitaarsolo en expressieve zang. Het label dat verantwoordelijk is voor de release van het Big Thief debuut is Saddle Creek van Conor ‘ Bright Eyes’ Oberst.

Lonely The Brave is een zwaarmoedige band. Vergeleken met de club van David Jakes is Elbow een feestorkest en Radiohead een stel lachebekkies. Alles aan Lonely The Brave is donker om niet te zeggen duister: de sound, de songs, de zang en de concerten. Die laatste zijn zelfs vrij letterlijk duister. Jakes, die toch al niet het middelpunt van de band wil zijn is live vaak zo goed als onzichtbaar. Het liefst houdt hij zich op achter op het podium buiten de schijnwerpers. Ondanks of misschien wel dankzij de afstand die dit schept heeft Lonely The Brave in relatief korte tijd een devote fanbase weten op te bouwen. De band kan daardoor min of meer continue op tournee blijven. Ook voor deze zomer staan er zo’n dertig shows in de agenda. in ons land zal Lonely the Brave op 17/7 te zien zijn op Welcome To The Village in Leeuwarden. Vrolijk is niet het woord, maar op het nieuwe album, Things Will Matter is de single Diamond Days een relatief lichtpuntje en derhalve zeer geschikt als single. Maar wil je de ware Lonely The Brave leren kennen? Duik dan diep in een van de twee albums of ga een keer naar een liveshow.

Popmuziek en humor is traditioneel een moeizaam huwelijk, maar als je de grap beperkt tot de songtitel kom je er mee weg. Eleanor Ring Me refereert natuurlijk aan Eleanor Rigby van The Beatles. Toch zouden we The Jacques eerder een band noemen in de Stones traditie, dan muzikale erfgenamen van John & Paul. Toen we de band van de gebroeders O’Brien leerde kennen, een jaar of zo geleden waren ze nog nat achter de oren. Nog steeds mogen de bandleden in de VS niet legaal een biertje bestellen, maar muzikaal naderen ze de volwassenheid. Eleanor Ring Me is een gitaarrijke track die door Fin O’Brien half wordt gezongen en half gesproken. Het intro doet denken aan dat van Love Buzz van Shocking Blue/Nirvana, maar dat kan toeval zijn. Deze nieuwe single is de eerste release van The Jacques in 2016. Het ligt voor de hand dat er op termijn meer singles en misschien wel een album volgen, maar bevestigd is dat nog niet. Wel staat er weer een nieuwe Europese tournee op stapel met twee shows in Nederland: 31/6 op het Damaris Festival in A’dam en op 26/8 op het Zomerparkfeest te Venlo.

Wat is er mooier dan een gitaar? Twee gitaren! Op de eerste release van The Strokes op Cult Records, het label van zanger Julian Casablancas klinken de New Yorkers als een punkversie van Steely Dan. (of als Television meets Phoenix). 15 jaar na hun debuut en drie jaar na hun laatste album komt het kwintet met een EP met drie nieuwe songs die ouderwets gretig klinken ( plus een overbodige remix van het als single geplugde Oblivius (zonder o)). 15 jaar geleden alweer brachten The Strokes de roll terug in de rock om vervolgens een wat labiele carrière op te bouwen, die ook nog eens werd gehinderd door grote ego’s binnen de band der miljonairszonen. Inmiddels lijkt het besef doorgedrongen dat ze samen inderdaad sterker zijn. Dat geeft de EP een urgentie, die op solo-albums zelden of nooit werd bereikt. Of de release van de nieuwe EP een nieuw hoofdstuk van de Strokes story inluidt, is niet duidelijk. Van een album lijkt voorlopig geen sprake en op een tweetal festivalshows na blijven de heren thuis om voor vrouw en kinderen te zorgen. Desondanks is Oblivius een zeer welkom levensteken van een band, die voorlopig nog niet uitgerockt lijkt.

 

PS Oblivius staat nog niet op Youtube en is op Spotify alleen te vinden als je zoekt op titel.

Dat Jr kunnen we zo langzamerhand wel weglaten. J Mascis, tegenwoordig weer gesecondeerd door zijn begeleiders van het eerste uur, bassist Lou Barlow en drummer Murph is al weer dik dertig jaar bezig. In 1984 plugde hij voor het eerst in als Dinosaur Jr en los van een flirt met een solocarrière rond de eeuwwisseling is hij zijn band en zijn sound altijd trouw gebleven. Mascis doopte zijn band Dinosaur jr als eerbetoon aan de rockbands van de jaren zeventig, die als het aan punkgeneratie had gelegen waren uitgestorven net als de dino’s. Dat Jr was om aan te geven dat er wel enig verschil was. Wat Mascis vooral aantrok in zijn voorgangers en waar de punks tot zijn verdriet ten onrechte mee hebben afgerekend is de gitaarsolo. Nog steeds is er nauwelijks ruimte voor solo’s in de punk en indie, behalve dan bij Dinosaur Jr. Ook in Tiny soleert J er weer lekker op los, als ware het 1974! Muzikaal is Tiny met zijn geknepen zang, grungy gitaren en turbo Neil Young gitaarsolo dus niks nieuws onder de zon. Maar na al die jaren heeft de zon nog niks aan kracht ingeboet. Het nieuwe, 11e album van Dinosaur Jr volgt begin augustus en gaat Give A Glimps Of What Your Not heten.

Oorlog is misschien te dik aangezet, maar er is een felle strijd gaande tussen de diverse streamingsdiensten om de gunst van de luisteraar. Hun wapen is exclusiviteit. De nieuwe Radiohead is alleen op Apple te streamen, de nieuwe Beyonce alleen op Tidal etc. Zoals altijd wordt er geen rekening gehouden met de luisteraar, maar staat het inkomen van de acts en labels voorop. Het is opvallend dat het vaak de succesvolste artiesten zijn die dwars liggen, maar dit terzijde. Ook Catfish & The Bottlemen heeft zich laten verleiden om mee te doen aan de schermutselingen. Op Spotify, wereldwijd de succesvolste streamingsservice staan vier songs van het nieuwe album, wil je de rest ook horen dan moet je een abonnement nemen op Apple Music of de tracks downloaden via iTunes. Of wachten tot 10 juni, want dan komt de hele mikmak ook op Spotify. Wat extra frusterend is dat het nieuwe album van Catfish & co vrij geweldig is. Niet alle songs zijn even raak, maar de treffers, zoals de nieuwe single Twice komen hard binnen. Vernieuwend is het niet, maar de oer Britse gitaarband traditie is bij de band uit Wales in capabele en liefhebbende handen.

Toen Dave, Drew, Edmund en Joe zo’n vier jaar geleden aan hun Glass Animals avontuur begonnen, waren het wat wereldvreemde bleekneuzen, die zelden de zon zagen en leefden op bezorg en magnetron maaltijden. Fast forward naar nu. De heren blaken van gezondheid, zijn helemaal bij de tijd en hebben meer van de wereld gezien dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden. Het verschil is een hitalbum. Het debuut van Glass Animals uit Oxford is wat je noemt een daverend succes en heeft met Gooey en Hazey en Black Mambo een aantal eigentijdse evergreens opgeleverd. Dit succes en de bijbehorende wereldtournees hebben hoorbaar invloed gehad op Glass Animals. Waar songs op het debuut vaak bescheiden en introvert klonken, blaakt Life Itself van het zelfvertrouwen en levenslust. Het is een dance-track, die zijn doel bereikt, niet door de zoveelste variant op een discobeat te introduceren, maar door smaakvol gebruik van percussie en een bijna symfonische opbouw. Meer Daft Punk dan Unknown Mortal Orchestra, zeg maar. Life Itself laat horen dat de kluizenaars van toen nu wereldburgers zijn.

Brand New is een rockband uit Long Island, die een stuk langer bezig is dan de naam doet vermoeden. Al voor de band officieel werd gelanceerd in 2000 waren de diverse leden al actief in de punk, emo en rockscenes van hun woonplaats. Vanaf de eeuwwisseling dus serieus en onder de vlag Brand New. En met succes. Alhoewel niet erg bekend in Europa, staat de Brand New in de VS te boek als een van de betere alternatieve rockbands. Of misschien moet dat zij stond, want Brand New heeft zeven jaar nauwelijks iets van zich laten horen. Er gingen geruchten die eerder aangezwengeld dan ontkent werden door de band, dat de koek op was, de fut weg, de inspiratie vervlogen. Er werden gezinnen gesticht en over soloprojecten gespeculeerd. En toen was er plots een gloednieuwe single, I Am A Nightmare met een hook waar je een loden jas aan kan hangen. Het blijkt dat men Brand New nog niet is vergeten, want de single gaat als een speer. En smaakt naar meer. Dat zou er best wel eens kunnen komen, want in plaats van speculaties over het einde van Brand New begint de geruchtenmachine nu de mogelijkheid te verkennen van een nieuw en dus langverwacht vijfde album.

Giovanni James is een native New Yorker, ingezetene van ‘s wereld’s grootse multiculturele smeltkroes, New York City. En dat is te merken. Zijn voornaam heeft hij van de Italiaanse kant van zijn familie, zijn achternaam van de Afro-Amerikaanse tak. Het is vrij ondoenlijk om de muziek van Giovanni James te categoriseren, de 6 songs op zijn debuut EP Wutcha Want zijn net zo bont en divers als zijn geboortestad. De hoofdsmaak is rock, maar binnen dat recept proef je vleugjes blues, reggae, funk, salsa, soul, jazz en niet op de laatste plaats hip hop. James kan zingen, rappen en dansen. Hij speelt gitaar, piano en schaak. En alsof dat allemaal niet genoeg is, blijkt hij ook nog eens bekend met de klassiekers. Shame On You bijvoorbeeld is gebaseerd op de beat van Jailhouse Rock van Elvis.